Jak Antoni w wieku 50 lat szukał żony na portalu randkowym
Antoni Józef Kowalczyk, pięćdziesięcioletni kawaler, siwiejący posiadacz wysokiego, jak sam twierdził, intelektu i wyjątkowo osobliwego wdzięku, siedział w swoim starym fotelu w kawalerce na obrzeżach Łodzi i głaskał kota Filemona. Tego samego Filemona, który, sądząc po jego minie i zuchwałym spojrzeniu, od dawna marzył o ucieczce, ale z litowania znosił swego pana. Życie Antoniego w ostatnich latach toczyło się po równi pochyłej. Brak pracy, mgliste perspektywy, a wystrój mieszkania ograniczał się do starej witryny, wytartej kanapy i dywanu, kryjącego przerażającą szczelinę w podłodze.
Lecz tego dnia los postanowił dać o sobie znać. Antoni, sącząc herbatę z torebki, nagle uznał, że pora znaleźć szczęście. Nie jakieś tam abstrakcyjne, lecz konkretne – w postaci zamożnej i pięknej kobiety. Bo, jak głosiła jego formuła sukcesu: *„Dajcie mi bogatą żonę, a odzyskam godność”*. Pracy nie mógł znaleźć, ale po co, skoro można od razu wskoczyć w gotowe życie – z domową kuchnią, ciepłem i sprzętem AGD najnowszej generacji?
Włączył laptopa, znalezionego kiedyś na śmietniku, wszedł na popularny portal randkowy i założył profil. Poszło sprawnie, choć z nutą fantazji. Na głównym zdjęciu Antoni pojawił się nie byle kim, a… przystojniakiem ściągniętym z internetu. Wysmukły, umięśniony „Apollo” w garniturze z najnowszym iPhonem w dłoni spoglądał z ekranu na potencjalne kandydatki. W opisie napisał:
Imię: Antoni Kowalczyk.
Wiek: 38.
Zawód: przedsiębiorca, właściciel firmy.
Hobby: jachting, gotowanie (mistrz kuchni!), czytanie klasyki.
Cel: poważny związek z piękną, szczupłą kobietą. Interesują mnie tylko panie zamożne, niezgłaszające roszczeń do mojego mieszkania.
*„No proszę, jaki ze mnie solidny facet”* – pomyślał z satysfakcją Antoni. *„Zaraz się zacznie pisanie”*.
I rzeczywiście, pisały. Tylko nie te, których pragnął. Zamiast wypielęgnowanych bogatek dostawał wiadomości od kobiet, dla których „zamożność” oznaczała trzy koty, ręcznie robiony szalik i pracę na kasie w Biedronce. *„Nie, moje drogie, nie dla was tu jestem”* – warknął w duchu, ignorując wiadomości. *„Potrzebuję bogini z gotówką”*.
Ale przełom nastąpił, gdy odezwała się Kinga, lat 41. Na zdjęciu – olśniewająca brunetka z uśmiechem wartym milion złotych, w eleganckiej sukience. *„Coś w niej jest”* – przemknęło Antoniemu przez głowę. *„Może to moja przeznaczona?”*
– Antoni, dzień dobry! Ciekawy profil. Naprawdę kochasz gotować?
– Oczywiście! Uwielbiam tworzyć kulinarne arcydzieła. Znasz ratatouille? To szczyt smakowego uniesienia – odparł, popijając herbatę z pajdą chleba.
Godzina rozmowy – i Kinga zgodziła się na spotkanie. To był sukces! Antoni rzucił się w wir przygotowań: wyczyścił garnitur noszony jeszcze na ślub brata w ’95, ogolił się i utarł łysiejące włosy talkiem, by wyglądało na więcej. Umówili się w małej kafejce.
Przyszedł dziesięć minut wcześniej (choć autobusem) i zajął stolik przy oknie. Kinga okazała się olśniewająca: smukła, z zadbanymi dłońmi i kobiecą sylwetką.
– Witaj, Antoni – powiedziała uprzejmie, lecz po chwili zmarszczyła brwi. – Wyglądasz… hmm… zupełnie inaczej niż na zdjęciu.
Antoni przygotował się na tę chwilę:
– Ach, to przez obiektyw. Zawsze mnie zniekształca! W rzeczywistości jestem znacznie bardziej… hmm… charyzmatyczny.
– Rozumiem – odparła, spoglądając na niego z niedowierzaniem.
Rozmowa szła jak po grudzie. Gdy opowiadał o swoim „biznesie”, Kinga zrobiła się podejrzliwa:
– Czym konkretnie się zajmujesz?
– To skomplikowane. Start-upy, inwestycje… Jesteśmy w fazie „cichej implementacji”.
Kiwała głową, lecz po jej oczach widać było, że marzy tylko o ucieczce…
Wtedy Antoni zrozumiał, że czas ucieka:
– Kinga, wydaje mi się, że pasujemy do siebie. Jesteś taka piękna i wyrafinowana. Zrobię dla ciebie wszystko: gotować, sprzątać, zostanę w domu! Będziesz moją królową!
Kinga zamilkła, odstawiła filiżankę i odpowiedziała:
– Antoni, wybacz, ale to dziwne. Skąd pewność, że możesz dorównać kobiecie na moim poziomie?
Te słowa przeszyły go jak nóż. Wysapał coś o „wrednych jędzach” i „zimnych sukienkach”, wstał i bez zapłaty wybiegł z kawiarni.
W ciągu tygodnia spotkał się jeszcze z trzema kobietami, lecz finał był ten sam. Najbardziej absurdalna została randka z Magdaleną, lat 37. Od razu wyczuła podstęp:
– Mówiłeś, że masz firmę. Dlaczego proponujesz dzielenie rachunku?
– Eee, reinwestuję zyski! – jąkał się, ale ona już odchodziła, dusząc śmiech.
Pod koniec miesiąca Antoni zrozumiał: bogate kobiety go nie chcą. To było niesprawiedliwe! Przecież nawet brał prysznic przed randkami, a one – niewdzięcznice!
Wtedy w jego sercu zrodziła się mroczna przemiana. Rozgoryczony, otworzył media społecznościowe i zaczął mścić się na wszystkich kobietach. Pod zdjęciami pięknych dziewczyn pisał: *„Tylko kasę wąchasz, co? Serce masz z lodu!”*
Na profilu modowej influencerki zostawił komentarz: *„Po co ty się malujesz? I tak cię nikt nie zechce!”*
Najzabawniejsze, że nikt nie odpowiadał, tylko blokowali go jeden po drugim.
Jedynie Filemon, patrząc na pana, cicho pomrukiwał: *„Może jednak znajdziesz robotę?”*
Antoni zaczął się zastanawiać… Może szczęście to nie jachty i ratatouille, lecz spokojne życie z wiernym kotem? Kto wie.
