Babcia usłuchała ciotki i wyrzuciła nas z mężem z domu. Pierwszą noc spędziliśmy pod gołym niebem.
Moja babcia mieszka z najmłodszą córką, siostrą mojej matki, w obszernym mieszkaniu na trzecim piętrze. Choć ciotka ma już czterdzieści wiosen, nigdy nie opuściła rodzinnego gniazda. Nie ma własnego życia – ani męża, ani przyjaciół, ani pracy. Babcia ją utrzymuje, a wszystkie rachunki spłaca moja mama, bo emerytury ledwo starcza na codzienne potrzeby.
Nigdy nie prosiłam rodziny o pomoc, ale los się odwrócił i musiałam zaryzykować.
––––––––––
Po ślubie wynajmowaliśmy małe kawalerki w bloku z wielkiej płyty. Składaliśmy na kupno własnego kąta, choćby najmniejszego. W końcu znaleźliśmy niedokończone mieszkanie na przedmieściach Warszawy. Tylko gdzie żyć przez te pół roku budowy?
Wynajem byłby zbyt drogi, a każde złotówki trzeba było oszczędzać. Postanowiliśmy zwrócić się do babci. Jeden pokój stał pusty, a przecież mama miała tam swoją część. Babcia zgodziła się od razu, z uśmiechem przyjmując naszą prośbę.
Sprzedaliśmy nasz skromny dobytek, włożyliśmy wszystko w nowe lokum i wprowadziliśmy się do babci. Kupowaliśmy jedzenie, sprzątaliśmy, ale trzymaliśmy się jak intruzi. Ciotka brała nasze zakupy bez słowa podziękBabcia jednak w końcu uległa namowom córki i nawet nie spojrzała w naszą stronę, gdy wychodziliśmy z walizkami w dłoniach.
