Dlaczego mama z tatą nie zostali razem, Weronika nigdy się nie dowiedziała.
Miała trzy lata, kiedy rodzice się rozstali. Mama z małą Weroniką wróciły z miasta do rodzinnej wsi.
— Wszystko, co trzeba, zrobiłaś — nie wytrzymała babcia Zosia, witając córkę i wnuczkę przy furtce. — Skóńczyłaś szkołę, wyszłaś za mąż, urodziłaś, rozwiodłaś się. Jak u was, młodych, wszystko szybko…
Mówią, że człowieka powinno się oceniać nie po słowach, lecz po czynach.
Babcia Zosia była dobrą babcią. A że gderała i zrzędziła — bliscy dawno się przyzwyczaili.
Ale jakie naleśniki smażyła! Ile baśni znała…
Weronika uwielbiała, gdy to babcia ją kładła spać. Siadała na skraju łóżka, poprawiała wnuczce kołdrę i zaczynała powoli snuć kolejną opowieść.
Oczywiście każde dziecko, oprócz bajek, pragnie uwagi i czułości. Ale babcia Zosia „czułości” nie znosiła. Pocałować na dobranoc, przytulić, powiedzieć, że się kocha — to nie o niej.
Mama Weroniki całkowicie przejęła od babci sposób komunikowania się z bliskimi.
Czasem dziewczynka myślała: może nie kochają, dlatego nie przytulają?
Ale pewnego razu Weronika się przeziębiła i przez trzy dni nie było jej lepiej, a karetka wciąż nie przyjeżdżała. Babcia Zosia nie odstępowała wnuczki ani na krok. Mamy wtedy nie było, wyjechała gdzieś.
Gdyby się zastanowić, Weronika częściej przebywała z babcią niż z mamą.
— Kiedy mama wróci? — pytała ciągle babcię Zosię.
— Jak sobie życie ułoży, to wróci — odpowiadała babcia.
Co znaczy „ułożyć sobie życie”, mała Weronika do końca nie rozumiała.
Ale dopytywać się nie odważyła.
Ponieważ wyjazdy mamy stawały się coraz rzadsze, aż w końcu zupełnie ustały, Weronika pomyślała: w końcu „ułożyła”, teraz już będzie z nimi na stałe.
Tylko że mama chodziła smutna. Jakby nawet nie zauważała Weroniki, ciągle myślała o czymś swoim.
A potem mama zachorowała. Najpierw sądzili, że to nic poważnego, samo przejdzie.
Przestała jeść, przy każdej okazji próbowała się położyć. Ale nie spała, leżała cicho, z zamkniętymi oczami.
— Trzeba jechać do miasta, do dobrego lekarza, zrobić badania — powiedziała sąsiadka, którą babcia Zosia poprosiła o radę.
— Nigdzie nie pojadę — odparła mama, która do tej pory milczała.
Weronika widziała, jak bardzo trudno było jej wypowiedzieć te kilka słów.
Tydzień później mamie zrobiło się naprawdę źle. Do szpitala musieli jechać karetką.
Dziewczynka nie wiedziała wtedy, że widzi mamę po raz ostatni…
I zostały tylko we dwie z babcią Zosią.
Weronika prawie nie pamięta tamtych dni. Wszystko wydawało się złym snem. Babcia, która płacze i jakby nagle postarzała… Rzeczy mamy, które córka zabierała ze sobą do łóżka. Otulała się jej ciepłym szlafrokiem, tuliła do piersi rękawiczki pachnące jej perfumami.
— Żebym już nie żyła — wzdychała babcia Zosia. — Jakie to nieszczęście… A co z tobą będzie…
Po raz pierwszy pogładziła Weronikę po głowie pomarszczoną, zmęczoną ręką. Dziewczynka bała się poruszyć, nagle babcia zabierze rękę?
Powoli wracały do normalności…
Weronika chodziła do szkoły, potem pomagała w gospodarstwie, odrabiała lekcje. Dni wlokły się, jeden jak drugi.
Dopiero później zrozumiała, jak bardzo wtedy była szczęśliwa. Babcia Zosia się o nią troszczyła, próbowała zastąpić matkę i ojca.
…Piętnaście lat – nie najlepszy wiek, by zostać samą na tym świecie. Ale los zadecydował inaczej.
Pewnego dnia babcia Zosia zasnęła i nie obudziła się więcej. Odeszła cicho we śnie.
Weronika nawet nie potrafiła płakać na pogrzebie. W środku była tylko pustka i beznadzieja.
Zabrano ją do domu dziecka.
Po kilku dniach wezwano ją do dyrektora.
— Weroniko, znaleźliśmy twojego ojca. Dzisiaj po ciebie przyjedzie. Zbierz rzeczy.
— Ale ja go nie znam…
Pojechać gdzieś z obcym mężczyzną? Nazywać go „tatusiem”? Na to nie była gotowa.
— Poznasz go. Powinnaś się cieszyć, że twój ojciec się odnalazł. I że cię nie odtrącił. Mogło być gorzej.
… — No, cześć — powiedział nieznajomy wysoki mężczyzna, który sam czuł się nieswojo, widząc córkę, którą pamiętał jako malutką dziewczynkę.
Jeśli w ogóle pamiętał…
— Chodźmy — zabrał Weronice torbę z rzeczami i pierwszy ruszył do wyjścia.
Dziewczynka stała w miejscu, niezdolna się poruszyć.
— Nie bój się, ja też się stresuję — mężczyzna uśmiechnął się nieśmiało i mrugnął.
— Taki facet — pomyślała Weronika, idąc za ojcem, którego nie znała.
W drodze do domu milczeli. Nie wiedzieli, o czym rozmawiać.
Na progu mieszkania przywitała ich urodziwa kobieta, starannie umalowana. I ubrana zupełnie nie po domowemu. Elegancka sukienka, mnóstwo biżuterii na szyi i nadgarstkach.
— Poznaj, to Ola, moja żona — powiedział ojciec. — A to moja córka, Weronika — skinął w stronę dziewczynki.
— Miło cię poznać — powiedziała Ola i obrzuciła gościa chłodnym spojrzeniem.
— Kłamie — pomyślała Weronika.
Weszła do pokoju, rozejrzała się i aż westchnęła!
Na stole czekał na nich pięknie nakryty obiad! A całe mieszkanie wyglądało jak muzeum.
Obrazy na ścianach, biały puszysty dywan na podłodze, telewizor na całą ścianę, ciężkie zasłony w oknach!
…Weronika mieszkała u ojca tydzień, ale ani razu nie nazwała go „tatusiem”. W żaden sposób…
Ola zachowywała się tak, jakby dziewczynki w ich mieszkaniu w ogóle nie było. Lubiła długo leżeć w łóżku. Potem brała prysznic, malowała się, piła kawę.
Śniadanie przygotowywał Krzysztof. Kroił grubo kiełbasę. Chleb kupował już pokrojony — mniej z nim zachodu.
Sam nalewał córce herbatę do kubka, nie żałując cukru.
Weronika tego nie lubiła, ale wstydziła się powiedzieć. I jak się do niegoWeronika spojrzała na ojca, który stał w drzwiach z niepewnym uśmiechem, i nagle zrozumiała, że choć nie było między nimi słów, to jednak nigdy nie przestał być jej tatą.
