Babcia posłuchała ciotki i wyrzuciła nas z mężem z domu. Pierwszej nocy musieliśmy spędzić na chodniku, pod gołym niebem.
Moja babcia mieszka w Warszawie razem z moją ciotką, Wandą. Zajmują przestronne, trzypokojowe mieszkanie na Woli. Najmłodsza córka, siostra mojej mamy, ma już czterdzieści lat, ale nigdy nie usamodzielniła się. Nie założyła rodziny, nie ma przyjaciół, nie pracuje – utrzymuje ją wyłącznie babcia. Wszystkie rachunki opłaca moja mama, bo emerytura babci ledwo starcza na życie.
Nigdy nie prosiłam rodziny o pomoc, ale w końcu przyszedł taki czas, że musiałam to zrobić.
––––––––––
Po ślubie wynajmowaliśmy z mężem, Tomaszem, małe mieszkanko na Ursynowie. Oszczędzaliśmy każdy grosz na własne lokum, choćby kawalerkę. W końcu trafiliśmy na niezabudowaną jeszcze działkę pod Łodzią i postanowiliśmy kupić je w stanie surowym. Ale gdzie mieszkać przez te pół roku, zanim zbudują dom?
Wynajem był zbyt drogi, a my musieliśmy zachować oszczędności. Postanowiłam więc zwrócić się do babci z prośbą o tymczasowy dach nad głową. Jeden pokój stał pusty, a przecież mama miała swoją część mieszkania. Babcia, Zofia, zgodziła się bez wahania. Zaczęliśmy się więc pakować do przeprowadzki.
Sprzedaliśmy nasz wynajmowany kąt, zainwestowaliśmy w budowę i wprowadziliśmy się do babci. Staraliśmy się nie zawadzać, kupowaliśmy jedzenie, środki czystości, sprzątaliśmy. Lecz ciocia Wanda nie traktowała nas jak domowników – brała nasze produkty, nie mówiąc nawet „dziękuję”. Unikała nas, a gdy tylko wracaliśmy, zamykała się w swoim pokoju.
Nie zabawiliśmy tam długo. Już po miesiącu odezwała się mama, zatroskana, prawie ze łzami w głosie. „Musicie się wyprowadzić” – powiedziała.
––––––––––
Okazało się, że Wanda urządziła babci scenę. Twierdziła, że zakłócaliśmy jej święty spokój, że przez nas kłóciła się z matką.
Zaczęliśmy pakować rzeczy w pośpiechu. Zabraliśmy naszego kota, Brysia, i ruszyliśmy w nieznane. Tej nocy nie mieliśmy dokąd pójść – spaliśmy na ławce pod blokiem. Dopiero nazajutrz trafiliśmy na wynajem na Pradze. Bogu dzięki, moja mama pożyczyła nam trochę złotych.
Babcia ulegała swojej bezczelnej córce bez sprzeciwu. Nie zapytała nawet, czy mamy gdzie przenocować, czy w ogóle damy radę.
Odtąd nie utrzymuję z nimi kontaktu. Mama prosi, żebym nie miała urazy do babci, że to przecież Wanda nią steruje. Ale ja już nie mam ochoty udawać. Nie chcę mieć nic wspólnego z ludźmi, którzy odwracają plecy, gdy najbardziej ich potrzebujesz.
