No i mój mąż już od pół roku mieszka ze swoją „chorą” matką i nie chce wracać do domu. Oskarża mnie, że go nie rozumiem i nie chcę mu pomóc.
Ten stan trwa od sześciu miesięcy! Wcześniej zdarzało się, że zostawał u niej na trzy tygodnie, ale teraz to już przegięcie. A ja niby mam mu pomóc, podczas gdy jego matka specjalnie się tak zachowuje, żeby nas rozdzielić. Po prostu przywiązuje go do siebie, udając, że jest bezradna. Mieszkałam już z tą kobietą – dziękuję, więcej tego nie przeżyję.
Jego mama bardzo przeżyła nasz ślub z Krzysztofem. Nawet nie kryła, że nie podoba jej się ten pomysł. Unikała otwartych kłótni, bo chciała, żeby syn myślał, że jest dobrą matką, ale cały czas mnie prowokowała i miała do mnie pretensje.
Nie dałam się wciągnąć, zwłaszcza że nie musiałyśmy się często widywać. Mieliśmy swoje mieszkanie, w którym razem z Krzysztofem zamieszkaliśmy. Jego matka i tak się wściekała, bo przecież trudno kontrolować życie syna, który nie jest już pod twoją kuratelą, a tym bardziej synowej, która nie musi się jej podlizywać.
Ale moja teściowa wpadła na pomysł. Nie pierwsza zresztą. Postanowiła udawać ciężko chorą osobę, która potrzebuje ciągłej opieki.
Krzysztof, który nigdy wcześniej nie spotkał się z taką manipulacją, dał się złapać i teraz non u niej siedzi. „Biedna staruszka” miała tyle dolegliwości, że mogłaby być tematem badań naukowych. Instytucje medyczne biłyby się o taki przypadek.
Miała raz wysokie, raz niskie ciśnienie, bóle w klatce, kręgosłup, strzykanie w kolanach i omdlenia. Trochę mi zajęło, zanim zrozumiałam, że to wszystko ściema. Myślałam, że to przez stres – przecież jej ukochany synek wyprowadził się do innej kobiety, więc może organizm tak reaguje.
Gdy pierwszy raz mocno zachorowała, a mąż był u niej od tygodnia, też spakowałam rzeczy i pojechałam pomóc. Myślałam, że to naprawdę poważne. Pierwszego dnia grała przekonująco.
Ale po dwóch dniach zauważyłam, że wszystkie objawy magicznie znikają, gdy Krzysztof wychodzi. Teściowa od razu lepiej się czuła i była w dobrym humorze. A jak tylko mąż wracał – znów „umierała”.
Podzieliłam się tym z mężem, ale oczywiście mi nie uwierzył. No bo jak tu nie wierzyć matce, która tak świetnie gra? Ja jednak nie dałam się nabrać. Spakowałam się i wróciłam do domu.
Krzysztof wrócił kilka dni później, mówiąc, że mama już lepiej. Najwyraźniej teściowa nie mogła ukryć radości, że już mnie u niej nie ma – to była cena, którą zapłaciła. Ale po kilku tygodniach znowu zaczęła swoją sztukę.
Wkurzało mnie to, bo za każdym razem, gdy „zachorowała”, mąż się do niej wprowadzał na nieokreślony czas. Dopiero gdy próbowałam namówić go na wezwanie lekarza, nagle zdrowiała. Przecież normalny człowiek nie może tak często chorować!
Gdy tylko teściowa słyszała o lekarzu, natychmiast wracała do formy. Mąż, przekonany, że jego mama jest już bezpieczna, wracał wtedy do mnie.
I tak to trwa już pół roku. Na początku był powód – miała operację kolana. Dwa lata temu się przewróciła i lekarz zalecił zabieg, żeby uniknąć problemów w przyszłości.
Po operacji miała leżeć tydzień. Mąż był przy niej, jak przystało na dobrego syna. Nie miałam nic przeciwko, bo naprawdę potrzebowała pomocy.
Ale ani po tygodniu, ani po miesiącu mąż nie wrócił. Matka udawała, że jeszcze nie wyzdrowiała. Mogła już chodzić, ale opowiadała synowi, jak się przewraca i ledwo wstaje, gdy on jest w pracy.
Od pół roku mój mąż mieszka z matką i wierzy w jej bajki. Żaden lekarz nic nie znalazł, wszyscy mówią, że operacja się udała i może normalnie chodzić. Nie biega, ale nie potrzebuje kul. Ale co tam lekarze – oni się nie znają.
Postawiłam ultimatum – albo wraca na stałe, albo zabiera swoje rzeczy i składam pozew o rozwód. Teraz mąż oskarża mnie, że go nie kocham i nie rozumiem. Przecież nie jest u kochanki, tylko pomaga własnej matce!
Wszystkie koleżanki pytają, na co ja jeszcze czekam, przecież to oczywiste, że powinnam się rozwieść. Chyba w końcu i ja to zrozumiałam, choć do ostatW końcu zdecydowałam, że czas skończyć tę farsę i podałam mu papiery rozwodowe, bo przecież to nie ja wybrałam jego matkę zamiast naszego małżeństwa.
