– Dokąd tak elegancki? – zapytał sąsiad, widząc Jacka w garniturze i krawacie.
– Na zakończenie syna – odparł krótko.
– No proszę! Jak szybko rosną cudze dzieci…
– Swoje też – uśmiechnął się Jacek.
– No tak… Więc niedługo uwolnisz się od alimentów?
Jacek spojrzał na niego w taki sposób, że sąsiadowi zrobiło się nieswojo.
– Co to ma do rzeczy?
– Jak to co? Nie zmęczyło cię już płacenie byłej?
– Nie zmęczyło – rzucił Jacek i odszedł, zostawiając sąsiada w osłupieniu.
Powoli wracało mu lepsze nastawienie. Zalewały go wspomnienia…
***
Tego dnia, gdy jego życie zmieniło się diametralnie, Jacek pogrążony był w kompletnej apatii.
Teoretycznie – miał wszystko. Wolny człowiek, zarabiał lepiej niż większość, mieszkał w świetnym mieszkaniu, nie narzekał na brak kobiet, w pracy – wszystko grało, biznes kwitł. Dlaczego więc było mu tak źle? Nic go nie cieszyło. Niczego nie pragnął. Wszystko było mu obojętne.
Wychodząc z biura, zorientował się, że za chwilę zacznie padać. Niebo zasnuło się chmurami, zerwał się silny wiatr.
Wezwał taksówkę – ostatniego, czego potrzebował, to przemoknąć.
Samochód akurat był w serwisie, a parasol nigdy nie był jego stylem.
Opadł na tylne siedzenie i zanurzył się w wewnętrznej pustce.
Kierowca coś gadał, próbując zaimponować zamożnemu klientowi, w radiu leciała jakaś przygnębiająca piosenka…
Jacek nie znosił takiej muzyki…
Aż nagle usłyszał słowa, które w jednej chwili przywróciły go do rzeczywistości.
*Żyłem beztrosko, bez głębszej myśli,
Szalona krew jak wino gra.
Jej miłość zdawała się wiecznością,
Nie miałem pojęcia, co to strach.
Lecz dzień za dniem trwoniłem darmo,
Zraniałem ją, nie widząc łez,
I straciłem jej świętą miłość,
W te dni, gdy była jeszcze mój sen…*
W środku coś zabolało… Ból rozlał się po całym ciele, a Jacek nagle zrozumiał jego źródło.
Agnieszka…
Agniesia…
Agusia…
Tak ją nazywał na różnych etapach życia.
Ich szkolny romans zakończył się małżeństwem. Nikt nie wierzył, że piękna Agnieszka Kowalska zostanie żoną znanego w całej szkole rozrabiaki, Jacka Nowaka.
A on wierzył. Wiedział, że tak się stanie. Po prostu nie wyobrażał sobie życia bez niej…
Dla niej się uczył, dla niej piął się w górę, dla niej stał się tym, kim był.
A ona…
Ona zawsze była przy nim. Kochała. Dbała. Inspirowała.
Urodziła mu dwóch synów.
Zawsze spokojna, troskliwa, piękna.
Ani słowa pretensji, ani jednej skargi.
Była zawsze zadowolona ze wszystkiego.
I w pewnym momencie Jacek uznał, że tak już zostanie. Że to oczywistość. Że nigdy go nie opuści. Wszystko zrozumie, wszystko wybaczy. Zostanie przy nim, bez względu na wszystko.
I Jacka poniosło. Pojawiły się pieniądze, a z nimi – przyjaciele, dziewczyny, imprezy do rana…
Agnieszka milczała. O nic nie pytała. Przyjmowała to jako naturalny porządek rzeczy…
Wychowywała synów…
On nie tłumaczył się, nie przepraszał, nie pomagał.
Utrzymywał.
Myślał, że to wystarczy, by była zadowolona i szczęśliwa.
Pomylił się.
Pewnego dnia usłyszał od żony:
– Jacek, już cię nie kocham.
– No, daj spokój! – zdębiał. – Po prostu jesteś zmęczona. Chodźmy na kolację…
Postawiła talerze na stole. I powiedziała stanowczo:
– Nie zrozumiałeś. Musimy się rozwieść. Nie chcę i nie mogę z tobą być.
– A pomyślałaś o dzieciach?! – wybuchnął Jacek, sam wzdrygając się wewnętrznie od banału tych słów.
– Oczywiście. Powinny żyć w miłości… a nie w małżeństwie…
– No to spadaj! – warknął Jacek, złapał kurtkę i wyszedł z domu.
Trzy dni się nie pojawiał. Myślał. Liczył, że go poszuka, zadzwoni.
Agnieszka milczała.
Wrócił do domu i w przedpokoju zastał torby z jej rzeczami. Jej i dzieci…
– Co robisz? – spytał.
– Pakuję się – odpowiedziała spokojnie.
– Po co?
Spojrzała na niego ze zdziwieniem.
– Przestań – skrzywił się Jacek. – Nie rób tego… Ja sam wyjdę…
I wyszedł.
Wszystko zostawił żonie i synom.
W jego świecie nie mogło być inaczej.
Po rozwodzie Agnieszka przez kilka lat była sama. Wiedział to na pewno. Dlatego wpadał, kiedy chciał, przywoził prezenty chłopcom, wymagał szacunku. Uważał, że ma do tego prawo.
Aż pewnego dnia Agnieszka niespodziewanie wyszła za mąż.
Jacek wpadł w furię. Jak ona śmiała?! To ona! Matka jego dzieci! Powinna mu stopy całować, że wszystko jej zostawił, płaci takie alimenty, jeszcze poza tym pomaga!
I zaczął systematycznie zatruwać życie byłej żonie.
Zwłaszcza gdy się upił.
Tak, zdarzało mu się to coraz częściej.
Dzwonił, pisał SMS-y z wyzwiskami…
Nawet groził…
Agnieszka nie reagowała. W końcu zablokowała go w mediach społecznościowych i w telefonie.
Więc zaczął czatować na nią na ulicy…
Gdy trzeźwiał, zawsze się za to bił w piersi – że znów nie zapanował nad emocjami, że zrobił coś, czego nigdy nie zrobiłby na trzeźwo…
Ale choć sumienie go gryzło, nigdy nie przeprosił Agnieszki. Nie potrafił spojrzeć jej w oczy…
Tak, krok po kroku, jego życie zmieniło się w jeden wielki żal. Do siebie, do Agnieszki, do całego świata…
Przestał czuć, zapomniał, co to radość.
Wszystko go nudziło…
***
A teraz ta piosenka…
– Kto to śpiewa? – zachrypiał Jacek.
– No jak to, stary?! To Marek Grechuta! Nigdy nie słyszałeś?
Jacek nie odpowiedział. Po chwili warknął:
– Zawracaj! Natychmiast! Szybko! – i podał adres.
Mijając supermarket, zobaczył staruszkę z wiadrem piwonii. Jej ulubionych…
Zatrzymał taksówkę, wyskoczył. ZabZanim wszedł, jeszcze raz spojrzał w górę i pomyślał, że może dziś, po tylu latach, wreszcie nauczy się żyć naprawdę.
