Ona postawiła na sobie krzyż. A potem los podarował jej nowe życie…
Krzysztof wszedł do mieszkania późnym wieczorem. Na twarzy miał zmęczenie, w oczach – wewnętrzną walkę. W milczeniu zdjął buty, przeszedł do kuchni i usiadł przy stole.
— Krzysiu, zjesz kolację? — krzątała się wokół niego Zosia. — Upiekłam kaczkę, taką jak lubisz. Z jabłkami… Co się stało, że taki pochmurny?
Spojrzał na nią prosto, bez zwykłego uśmiechu:
— Zosiu, musimy poważnie porozmawiać. Nie mogę już żyć na dwa domy. Kiedy wreszcie będziemy razem? Przecież mam swoje mieszkanie.
Zosia nagle sposępniała. Wszystko, czego tak długo unikała, dopadło ją.
— Dobrze — cicho odpowiedziała. — Ale najpierw musisz poznać moje dzieci.
Spotkali się w kawiarni. Bartek i Tomek siedzieli po jednej stronie stołu, a Kinga tuż przy Zosi. Gdy pojawił się Krzysztof, dzieci zastygły jak wryte. Otworzyły usta ze zdumienia. Zosia nie od razu zrozumiała, o co chodzi. Ale gdy synowie wymienili się gniewnymi spojrzeniami, wszystko stało się jasne…
— Żartujesz sobie, mamo?! — pierwszy wybuchnął Bartek. — W twoim wieku urządzać sobie rzeczy? Toż to kompromitacja!
— Myśleliśmy, że masz rozum — dodał Tomek. — W twoim wieku kobiety zostają babciami, a nie sprowadzają sobie facetów do domu.
— Mam dopiero czterdzieści cztery lata — cicho odparła Zosia.
— No to żyłabyś sobie spokojnie, sama. Z Bartkiem wynajmiemy mieszkanie. Nie mamy zamiaru mieszkać pod jednym dachem z twoim narzeczonym.
A Kinga odwróciła się do okna. Przez cały miesiąc nie zamieniła z matką ani słowa.
Zosia nie płakała. Po prostu siedziała nocą w ciszy i wspominała swoje życie. Jak to wszystko się zaczęło…
…Kiedyś była prymuską. Spokojna, rozsądna dziewczyna, z dobrą rodziną, z rodzicami, którzy ją uwielbiali i marzyli, że córka dostanie się na prestiżową uczelnię. Ale w wieku siedemnastu lat zakochała się. W Jacku.
Miał dwadzieścia cztery lata. Wysoki, z chropowatym głosem, silnymi dłońmi i hardym spojrzeniem. Rodzice od razu go nie polubili. Ojciec wyrzucił go, gdy przyszedł prosić o jej rękę. Ale Zosia nie posłuchała nikogo — i po kilku miesiącach wyjechała z Jackiem do innego miasta.
Na początku wszystko było jak w bajce. Urodził się pierwszy syn — Bartek. Rodzice pomogli, kupili im mieszkanie. Potem przyszedł na świat Tomek — a na jego szczęście dostali jeszcze większe lokum. Ale wtedy bajka zaczęła zmieniać się w codzienny koszmar.
Rodzina Jacka okazała się pijąca. Brat był darmozjadem, rodzice — hulakami. Jacek coraz częściej przesiadywał u nich, czasem znikał na tygodnie. Praca? Gdzie tam. Kto zatrudniłby człowieka, który co miesiąc wpada w ciąg?
Zosia ciągnęła wszystko sama. Pracowała na dwóch etatach, uczyła się zaocznie. Wieczorami sprzątała. Wstydziła się prosić rodziców o pomoc. A mąż coraz częściej wylegiwał się na kanapie, domagając się „zimnego piwa”.
Gdy wróciła z wizyty u lekarza — w ciąży z trzecim dzieckiem — i usłyszała: „Nie ma piany? No to idź kup!”, pękła. Napisała pozew o rozwód. Sama wezwała mu taksówkę, zapłaciła. Śmiał się i nie wierzył. Na próżno.
Nie wrócił już więcej. Zamki zostały wymienione. Sąsiadka pilnowała, by nie robił awantur. Rozwód poszedł szybko. Nawet nie wiedział, że urodziła mu się córka.
Trzy miesiące później Jacek zginął. Pożar na działce spowodowany niezakręconym gazem. Rodzice byli w ogrodzie, brat przeżył, on — nie. Zosia czuła winę… ale wiedziała — nie była zobowiązana być jego opiekunką do końca życia.
Urodziła się Kinga. Troje dzieci. Praca. Dom. Sen po trzy godziny.
Zapomniała, co to kobiecość. Zapomniała, jak to jest – być pożądaną. Stawiała dzieci na nogi. Wszystkie świadczenia po zmarłym ojcu odkładała dla nich.
Życie osobiste – skreśliła. Uważała, że nie ma do niego prawa.
Aż przyszedł tamten deszczowy wieczór. Urodziny koleżanki z pracy, późny powrót, ulewa. Autobus nie przyjeżdżał. Nagle zatrzymał się samochód.
— Podwieźć?
Zwyczajny mężczyzna. Ciepłe spojrzenie. Dobre. Nazywał się Krzysztof. Okazało się, że mieszkają niedaleko. Potem czekał na nią każdego ranka, zawMała rodzina znów była razem, a Zosia w końcu zrozumiała, że szczęście nie ma terminu ważności.
