Barbara Nowak siedziała w bujanym fotelu, trzymając w rękach druty i robótkę. Obok, na staromodnej kanapie, spokojnie spał wnuczek. Patrzyła na niego z czułością i cichym zadowoleniem. „Rośnie zdrowy, a to dzięki moim staraniom” – pomyślała.
Barbara zawsze dumna była z oszczędności, których nauczyła się w młodości, gdy z mężem zaczynali wspólne życie. Wtedy liczyli każdy grosz, ale właśnie wtedy zrozumiała, jak cieszyć się drobiazgami. Potrafiła przygotować smaczny posiłek z niewielu składników, naprawić ubrania, by służyły latami, i wychować córkę w zdrowiu i szczęściu, nie wydając niepotrzebnie.
Teraz, gdy jej córka Kasia wyszła za mąż za Krzysztofa, Barbara widziała, że zięć zapomniał o wartości oszczędzania. Krzysztof zarabiał przyzwoicie, ale jej zdaniem pieniądze szły na głupstwa: nowe zabawki, drogie pieluchy, markowe ubranka. „Za moich czasów rodziło się w polu!” – powtarzała, wspominając czasy, gdy radzono sobie bez luksusów.
Spojrzała na wnuka, ubranego w sweterek po sąsiadce. „Po co wydawać na nowe, skoro stare służą?” – myślała. Widziała, jak Kasia próbuje iść w jej ślady, lecz Krzysztof tylko się irytował. Kupował ciągle nowe rzeczy, nie rozumiejąc, że nie liczy się ilość, a umiejętne gospodarowanie.
Barbara westchnęła i znów wzięła się za druty. „Młodzi dziś inni – myślała. – Wszystko musi być najlepsze, modne, drogie. A kiedyś ludzie potrafili być szczęśliwi z tym, co mieli.” Przypomniała sobie, jak uczyła Kasię szacunku do pracy i oszczędności.
Krzysztof siedział w gabinecie, wpatrzony w okno, za którym zapadał zmrok. Praca była codziennością, ale dziś myśli krążyły wokół sytuacji w domu. Żona Kasia i teściowa Barbara zamienili jego życie w koszmar oszczędności.
Kiedyś żyli skromnie, niemal biednie. Oszczędność była koniecznością. Ale gdy Krzysztof dostał lepszą pracę, ich sytuacja się zmieniła. Teraz mógł zapewnić rodzinie wygodne życie. Jednak Kasia i Barbara zachowywały się, jakby wciąż brakowało im do pierwszego.
Każda próba poprawy ich bytu kończyła się sprzeciwem. Gdy kupił żonie sukienkę, szukała tańszej. Gdy wymienił telefon, przekonywała, że stary jeszcze działa. A Barbara tylko dodawała swoje: „Za moich czasów ludzie bez tego żyli.”
Najgorzej było, gdy urodził się syn. Zamiast kupować dobre pieluchy, Kasia wolała tetrowe pieluszki, „sprawdzone przez lata”. Oszczędzała na wszystkim – jedzeniu, ubrankach…
Krzysztof tłumaczył, że stać ich na wygodę i bezpieczeństwo dziecka. Lecz jego słowa odbijały się od muru uporu. Kasia i Barbara nie ustępowały. „Dawniej ludzie sobie radzili” – powtarzały.
Pewnego wieczoru, po kolejnej kłótni, Krzysztof postanowił działać. Zebrał rodzinę przy stole i spokojnie wytłumaczył: pieniądze to środek, a nie cel. Mówił o rozsądnej oszczędności, o dobru dziecka.
Lecz i tym razem napotkał opór. „Dawniej było lepiej” – upierały się. Krzysztof czuł narastającą złość. Dalsze dyskusje nie miały sensu. Co więc robić?
„Nie mogę przecież się rozwieść” – pomyślał. Siedział w gabinecie, patrząc w ciemność za oknem, i zastanawiał się, co zrobić.
„Nie doczekają się” – powiedział głośno. „Nie oddam im syna. Nie ustąpię! Wszystko będzie tak, jak ja chcę!”
