No problem, tak to brzmi po polsku z dostosowaniem do naszej kultury:
— Halo, Kasia, nie mogę długo gadać, tu Krzysia biją — te słowa uderzyły ją jak grom z jasnego nieba. Katarzyna zamarła, ściskając telefon w dłoni. Serce zaczęło walić jak szalone, adrenalina momentalnie rozpędziła krew w żyłach. Nie zdążyła nawet zapytać o szczegóły, gdy połączenie się urwało. Mąż wyszedł wieczorem ze znajomym do baru na piwo po pracy. Zwykły piątek, zwykłe plany. A teraz wszystko się zmieniło.
Katarzyna rzuciła się do drzwi, złapała klucze i wybiegła na ulicę. Po drodze dziesiątki razy dzwoniła do męża, ale ten nie odbierał. Niepokój rósł z każdą minutą. W końcu dodzwoniła się do jego znajomego, który był świadkiem całej sytuacji.
— Co ty, kurwa, za jeden?! — krzyczała Katarzyna, ledwo powstrzymując łzy. — Zostawiłeś go samego?! Dlaczego zadzwoniłeś do mnie, a nie na policję?!
Próbował się tłumaczyć, bełkocząc coś o strachu i tym, że chciał, żeby wiedziała, co się dzieje. Jego drżący głos tylko ją bardziej wkurzał.
— Uciekłeś gdzieś w kąt, co?! A mój mąż został sam! Masz pojęcie, co ty narobiłeś?! — nie dawała mu dojść do słowa.
Pędziła na miejsce, licząc, że zdąży. Ale gdy dotarła, nikogo już nie było. Radiowóz zabrał Krzysztofa w nieznanym kierunku. Katarzyna stała sama na środku ulicy, czując się kompletnie bezsilna.
Następnego ranka poszła na komisariat, gdzie dowiedziała się, że męża zatrzymano za rzekome chuligaństwo. Okazało się, że jakiś przechodzień wezwał policję, zgłaszając bijatykę. Ale nikt nie widział, że to dresiarze napadli na nich, a nie odwrotnie. Wyglądało na to, że to oni zaczęli awanturę.
Katarzyna wściekła się. Próbowała wyjaśnić, że Krzysztof był ofiarą, ale policjanci tylko wzruszali ramionami. Jego znajomy, którego szukała poprzedniego wieczoru, dawno już był w domu i spał, nie myśląc o całym zajściu.
Spędziła cały dzień na zbieraniu dowodów i szukaniu świadków. Wreszcie jeden z przechodniów potwierdził, że widział, jak kilku typów rzuciło się na Krzysztofa. To przeważyło — męża zwolniono.
Wieczorem Katarzyna w końcu spotkała go przed komisariatem. Wyglądał na zmęczonego i przybitego. Przytuliła go mocno, chcąc dać mu całą swoją miłość i wsparcie. Ale w środku wciąż gotowała się złość. Nie mogła wybaczyć jego znajomemu tchórzostwa. Krzysztofowi szczęśliwie nic poważnego się nie stało.
Krzysztof zadzwonił do tego tak zwanego przyjaciela:
— Jak mogłeś stać i patrzeć, jak mnie walą?
— Nie wiem, Krzychu — odpowiedział tamten. — Strach wziął górę. Chciałem pomóc, ale nie dałem rady. Znasz mnie, zawsze byłem tchórzem. Jak zobaczyłem, jak cię napierdalają, moją pierwszą myślą było uciec. Wiem, że to brzmi chujowo, ale taka jest prawda. Pewnie cię to wkurza, ale zrobiłem to, co uznałem za słuszne.
— No dobra — Krzysztof zakończył rozmowę, myśląc: „Po co mi taki kumpel?”.
Później tamten próbował jeszcze tłumaczyć, że tchórzostwo to nie wybór, tylko cecha charakteru. Nie jest z tego dumny, ale nie umie się zmienić. Całe życie unikał konfliktów, chował głowę w piasek, bał się podejmować decyzje. Ta noc tylko potwierdziła jego słabość. Uważał, że to nie powinno wpływać na ich przyjaźń. Że przecież mogli by jeszcze raz pójść na piwo i sprawę załatwić.
Żadne tłumaczenia nie pomogły. Krzysztof już go za przyjaciela nie uważał.
