Małgorzata często wyjeżdżała w delegacje. Raz w miesiącu na dwa, trzy dni musiała jechać do głównej siedziby firmy w sąsiednie miasto. Marcin przyzwyczaił się do jej nieobecności i nie miał nic przeciwko. Pracowali w różnych firmach, spotykali się wieczorami, spędzali razem weekendy – i to nie zawsze. Marcin miał swoje hobby – wędkarstwo. Często wyjeżdżał ze znajomymi nad jezioro. Małgorzata nie protestowała, rozumiejąc, że mąż potrzebuje swojej przestrzeni.
Żyli razem dwadzieścia cztery lata, ufając sobie bezgranicznie. Ich córka niedawno wyszła za mąż i wyjechała z mężem do innego miasta. Gdy Małgosia zostawała sama, czytała książki, spotykając się z przyjaciółkami. W ich domu panował spokój – była wyrozumiała, unikała kłótni, gasiła konflikty w zarodku. Marcin był zadowolony.
Ale u niektórych mężczyzn przychodzi taki moment, gdy, jak to mówią, „diabeł podbije”. I taki moment nadszedł dla Marcina. Zakochał się w koleżance z pracy – Weronice, dziesięć lat młodszej, niezamężnej, żywiołowej i towarzyskiej. Szybko wtopiła się w zespół, zaprzyjaźniła ze wszystkimi i zaczęła interesować się Marcinem. Ze wszystkich mężczyzn w biurze on wydawał się jej najbardziej pewnym siebie, eleganckim i, jakby przypadkiem, zawsze był w pobliżu.
Koledzy z pracy, zauważywszy rodzący się romans, byli zaskoczeni – Marcin uchodził za wzorowego męża. Ale zakochał się jak nastolatek! Szeptali między sobą, ostrzegając Weronikę, że Marcin ma kochającą żonę. Ale ona tylko machała ręką. Weronika należała do tych kobiet, które polują na żonatych mężczyzn, uważając ich za łatwy łup. Miała już doświadczenie – z poprzedniej pracy odeszła po skandalu z żoną szefa, która urządziła jej „ciepłe” powitanie.
Marcin, który nigdy nie zdradził żony, stracił głowę. W wieku czterdziestu siedmiu lat czuł się u szczytu formy. Nieprzyzwyczajony do ukrywania uczuć, otwarcie podziwiał Weronikę. W weekendy znikał, tłumacząc się wędkowaniem ze znajomymi. Małgorzata zaczęła coś podejrzewać i pewnego razu zapytała żartem: „Marcinku, czemu ostatnio tak rzadko jesteś w domu w weekendy? Może masz kogoś, kochanie?”
„Co ty, Gosia! – odparł, machając ręką. – Znajomi ciągną nad wodę, sam wiesz.”
Pół roku Marcin prowadził podwójne życie. Weronika coraz bardziej go wciągała, spędzał z nią coraz więcej czasu, nawet zapraszał ją do domu, gdy żony nie było. Małgorzata wracała z delegacji w świetnym humorze – raport złożony, projekt zaakceptowany, a do tego wracała dzień wcześniej. Jej srebrne auto płynęło po autostradzie, w środku cicho grała muzyka.
„Jutro nie pójdę do pracy – myślała. – Piątek, miałam wrócić dopiero jutro. Kupię wina, posiedzimy z Marcinem. A to znów ucieknie na swoje ryby.”
Otworzywszy drzwi, zobaczyła buty męża i kobiece pantofle. „Może córka przyjechała?” – przemknęło jej przez myśl. Ale gdy weszła do salonu, zamarła. Na kanapie siedziała młoda kobieta w krótkim szlafroku, a Marcin wychodził z sypialni, zapinając koszulę.
„Małgosia? Skąd ty? Miałaś wrócić jutro…” – zająknął się.
„A wróciłam dziś – odpowiedziała lodowato. – Co tu się dzieje? Kto to?”
„Dzień dobry, jestem Weronika – wtrąciła się kobieta. – Pracuję z Marcinem, wpadłam w sprawie pracy…”
„W sprawie pracy? W takim stroju?” – Małgorzata odwróciła się na pięcie, trzasnęła drzwiami i wybiegła z mieszkania.
W samochodzie wybuchła płaczem. Jej świat runął. Nie mogła uwierzyć, że stała się zdradzaną żoną. Słyszała o takich historiach, ale myślała, że to jej nie dotyczy. A teraz stanęła twarzą w twarz z zdradą.
„A to ci Marcin! – myślała. – A ja, naiwna, wierzyłam. Ciekawe, od jak dawna to trwa? Pewnie nie pierwszy raz, skoro aż do domu przyprowadził.”
Noc spędziła u matki. Rano kupiła nowy zamek, poprosiła zięcia, by go zamontował. Spakowała rzeczy Marcina do torby i zostawiła pod drzwiami. Całą noc rozmyślała, co zrobić, i zdecydowała się na rozwód. Znając Marcina, nie chciała go słuchać – potrafił przekonywać.
Wieczorem spotkała męża pod drzwiami. Gdy grzebał kluczem, próbując otworzyć nowy zamek, Małgorzata wysunęła torbę i zablokowała wejście. „Zabieraj swoje rzeczy i wynoś się. Nie chcę cię widzieć. Znasz mnie – nie wybaczę. Jeszcze gdybyś zdradzał po kryjomu, ale przyprowadziłeś ją do naszego łóżka. Do zobaczenia w sądzie.” – wyrzuciła z siebie, zatrzaskując drzwi.
Marcin błagał: „Gosiu, wysłuchaj, wszystko wyjaśnię! Przepraszam, sam nie wiem, co we mnie wstąpiło.” Ale była nieugięta. Czekał pod domem, pod pracą, u matki, u przyjaciółki – ale Małgorzata nie ustąpiła. Na rozprawie znów próbował się tłumaczyć, ale spotkał się tylko z lodowatym spojrzeniem.
Z Weroniką relacje szybko się rozpadły. Marcin stał się nerwowy, a ona nie zamierzała go zrozumieć. Wkrótce oznajmiła, że jest w ciąży. „Jaka ciąża? – odparł. – Za chwilę pięćdziesiątka, nie chcę słyszeć nocnych płaczów. Chcę spokoju.”
„Mów, co chcesz, ja rodzę – przecięła. – Dziecko będzie moje. Nie chcesz – płać alimenty, ja się zajmę.”
Marcin musiał utrzymywać syna, mieszkać z Weroniką, która ciągle czegoś żądała. Gdy chłopiec skończył trzy lata, coraz częściej myślał o odejściu. Znajomi mówili: „Takiej żony jak Małgosia już nie znajdziesz.” Żałował tego, co zrobił.
Małgorzata w ciągu pięciu lat samotności przyzwyczaiła się do swojego życia. Przeżyła zdradę, odpuściła ból. Przyjaciółka namawiała: „Gosiu, wyjdź za mąż, choćby na złość Marcinowi! Dość tej samotności, znajdziemy ci faceta. Powiem mężowi, niech rozejrzy się za kimś.”
„Nikogo nie potrzebuję – odpowiadała. – Boję się kolejnego rozczarowania.”
KłamałaAle gdy pewnego dnia otrzymała wiadomość od córki, że Marcin ciężko zachorował, w jej sercu znów zagościła cicha nadzieja na wybaczenie i nowy początek.
