Wiktior siedział przy stole, patrząc gdzieś obok Olgi. Opowiadała coś, wymachując rękami, uśmiechając się, ale on był pogrążony w swoich myślach.
— Wik, zupełnie mnie nie słuchasz. Coś się stało? — zaniepokoiła się Olga.
— Nie, wszystko w porządku — ocknął się. — Mów dalej.
— Widzę przecież… — nalegała.
— Powiedz, umiesz gotować zupę? — zapytał nagle.
— Co? Jaką zupę? — zdziwiła się dziewczyna.
— No, zwyczajną. Barszcz, rosół z makaronem…
— No tak, oczywiście. A co?
— Będę miał do ciebie pewną prośbę — powiedział poważnie Wiktior.
…
Przed drzwiami do mieszkania numer piętnaście od dwóch dni stała reklamówka ze śmieciami. Wiktior zauważył ją już wczoraj, omal nie potrącając. Rano dołączyła do niej kolejna, malutka. Nie było żadnego zapachu, ale wyglądało to dziwnie. Budynek był nowy, zamieszkany dopiero od roku.
Wieczorem, gdy wracał do domu, torby wciąż tam stały. Pokręcił głową i postanowił porozmawiać z lokatorami rano.
Następnego dnia były już trzy. Wiktior zmarszczył brwi i zadzwonił. Raz, dwa.
— Idę, idę… — dobiegł zza drzwi kobiecy głos.
Stanęła przed nim starsza pani w okularach i niebieskim, ręcznie robionym swetrze. Uśmiechnęła się, ale wyraźnie się zmieszała i próbowała przymknąć drzwi.
— Dzień dobry. Te torby są państwa. Proszę je wyrzucić. Sprzątaczka nie jest od tego.
— Myślałam… wnuk obiecał przyjechać. Ciągle zbierałam się… ale ręce mnie nie słuchają — powiedziała przepraszająco, pokazując drżące dłonie.
— Ja to wyniosę. Niech się pani nie martwi. — Wiktior zabrał torby i poszedł.
…
Wieczorem, ledwie wszedł do klatki, drzwi do piętnastego uchyliły się.
— Dobry wieczór. Proszę… — kobieta podała mu banknot. — Za śmieci.
— Nie trzeba. Naprawdę.
— Niech pan wejdzie. Stanie mi ciężko…
Wiktior wszedł do środka. Proste umeblowanie, minimum sprzętów. Przy ścianie kartony: z zupełnie gotową zupką, ziemniakami w proszku, mlekiem UHT.
— To dla mnie nie problem. Tylko niech pani nie wystawia na klatkę. Mogę zabierać śmieci o ósmej rano.
— Dziękuję panu, Wiktiorze. Jestem Irena Kowalska. Mam wszystkiego pod dostatkiem. Wnuk przywozi raz w miesiącu. Tylko te ręce… czasem tęskam za rosołkiem — próbowała się uśmiechnąć.
…
Wieczorem Wiktior siedział z Olgą w kawiarni. Szczebiotała o sukience, którą przymierzała. On milczał.
— Znowu gdzieś tam jesteś? — nadąsała się.
— Przepraszam. Po prostu myślę.
— O deserze? Bierzemy tiramisu? A może gruszkę w karmelu?
— Umiesz ugotować zupę? — przerwał jej niespodziewanie.
— To zaproszenie do mnie? A może chcesz, żebym stała przy garach w twojej koszulce? Tom kha ci pasuje?
— Zwykłą… barszcz, rosół…
— Zamów tu i zanieś swojej babci — rzuciła rozdrażniona Olga. — Od tego są pracownicy socjalni.
…
Wyszedł z kawiarni zdezorientowany. Wszedł do sklepu, chciał kupić napój. Nagle usłyszał, jak dziewczyna wybiera kurczaka.
— To na zupę? — zapytał.
— Tak. Najlepsza. Jak domowa.
— A co jeszcze potrzeba do rosołu?
Rozmawiali. Miała na imię Kasia. Mieszkała w sąsiednim bloku. Gdy opowiedział o starszej pani, powiedziała:
— Przyjdź za półtorej godziny. Ugotuję garnek.
…
Zaniósł zupę pani Irenie. Potem wrócił do Kasi.
— Ucieszyła się, jakby nie zupie, a uwadze.
— Bo to właśnie o to chodzi — skinęła głową Kasia. — Zupa to tylko pretekst.
Telefon Wiktiora zawibrował. Olga. Odrzucił połączenie.
— No co, jesz? Zimne będzie.
Wiktior uśmiechnął się:
— Zupa naprawdę jest ważniejsza.
