Rozbite skrzydła miłości: gdy przeszłość puka do drzwi
Halina wróciła do domu wcześniej niż zwykle. Projekt, nad którym pracowała bez wytchnienia, był wreszcie gotowy, postanowiła więc sprawić przyjemność sobie i mężowi – Krzysztofowi. Wstąpiła więc do sklepu, kupiła jego ulubione przysmaki – wędliny, owoce, ryby, a potem, nucąc pod nosem, weszła po schodach.
– Krzysztof, jesteś?! – zawołała, widząc jego buty i płaszcz w przedpokoju.
Cisza. Ani telewizora, ani kroków, ani zwyczajnego: „O, już jesteś! Co przyniosłaś?”
Halina zaniepokoiła się. Postawiła torby na podłodze i przeszła przez mieszkanie. Wszędzie leżały porozrzucane rzeczy męża – koszule, skarpetki, pasek. W sypialni w końcu go znalazła. Stał tyłem do niej, przy otwartej szafie, w jednej ręce walizka, w drugiej – koszule.
– A, tu jesteś! Przygotuję kolację – powiedziała wesoło, lecz głos jej zadrżał. – Znowu w delegację?
Krzysztof odwrócił się. Jego twarz była dziwnie spokojna. Podeszedł, wziął ją za ręce.
– Halina, idź na chwilę do kuchni. Przygotuj coś. Zaraz przyjdę. Muszę coś wyjaśnić.
Halina nic nie rozumiała. Ale poszła.
W kuchni ręce jej drżały, nogi odmawiały posłuszeństwa. Włączyła piekarnik, zaczęła przygotowywać ulubioną pieczoną rybę Krzysztofa, pokroiła świeżą sałatę, ułożyła wędliny. Odrobinę się uspokoiła. „Pewnie znowu coś sobie wymyśliłam” – próbowała się pocieszyć.
Lecz gdzieś głęboko w sercu już rodziło się przeczucie burzy.
Minęło jakieś dwadzieścia minut. Z sypialni – cisza. Wtedy otworzyła okno – do pokoju wdarł się ciepły wiatr. A potem, niemal bezszelestnie, za jej plecami pojawił się Krzysztof. Objął ją od tyłu.
– Kolacja gotowa – szepnęła, zamierzając się odwrócić. On jednak nie puścił. Przeciwnie, przygarnął mocniej.
– Halina… Zawsze byłaś mądra. Rozumiejąca. Mam nadzieję, że zrozumiesz i teraz. Odchodzę.
Czas się zatrzymał.
– To silniejsze ode mnie… Wybacz.
Długo się wahał, męczył, nie mógł się zdecydować. Pół roku miotał się między przeszłością a teraźniejszością. Ale dziś wszystko stało się jasne.
– Jesteś wspaniała. Dobra. Mądra. Ale cię nie kocham. Może kochałem. Albo myślałem, że kocham…
Gwałtownie się odsunął, złapał walizkę i wybiegł, zostawiając Halinę w osłupieniu. Za jej plecami stygło jedzenie przygotowane z miłością.
Stała tak – z pustym wzrokiem, w ciszy wypełnionej pustką.
Noc spędziła bez snu. Płakała, szlochała w poduszkę, wpatrywała się w sufit. Nad ranem ledwie zasnęła, gdy rozległ się dzwonek do drzwi.
Na progu stał Krzysztof. W tych samych ciuchach, w których odszedł. Obok niego – szczupła blondynka o chłodnych niebieskich oczach.
– To Inga – powiedział. – Pamiętasz, opowiadałem ci o swojej szkolnej miłości?
Tak, pamiętała. Właśnie po Inge był złamany. Właśnie po jej zdradzie Halina zbierała go w całość, gdy pierwszy raz spotkali się na parkingu przed sklepem. Wtedy prawie wjechał w jej samochód.
Zabrała go do swojego życia, dała mu opiekę, czułość, dom. A on… wrócił do tej, która kiedyś go porzuciła.
– Spotkaliśmy się znowu – kontynuował Krzysztof. – Inga się rozwiodła. Zaczęliśmy rozmawiać. Jeździłem do niej, gdy mówiłem ci, że jestem w delegacji…
– Po co tu przyszliście?
– Żebyś usłyszała prawdę ode mnie, a nie od kogoś innego. Inga chciała ci podziękować. Za to, że wtedy mnie wsparłaś. – Inga milcząco skinęła głową.
– Chcesz, żebym był szczęśliwy, prawda? – zapytał Krzysztof i spojrzał jej w oczy.
Halina bez słowa zamknęła drzwi przed jego nosem.
– No czym? Czym ona jest lepsza ode mnie? – szlochała w ramionach przyjaciółki Jolanty. – Tak, jest piękna. Efektowna. Ale przecież go zdradziła, była niewierna. A teraz wróciła – i on wszystko wybaczył!
Jolanta chciała przypomnieć: „Mówiłam ci. Nie wiąż się z mężczyzną, który wciąż żyje przeszłością”. Ale milczała. Tylko głaskała Halinę po plecach i szeptała:
– Wszystko przeminie. Ty też będziesz szczęśliwa. Na pewno.
– Ale ja już spotkałam swojego. Był mój! Moim księciem…
Dwa tygodnie Halina nie wychodziła z domu. Potem wróciła do pracy. Chodziła jak cień, nie zauważając szeptów za plecami. Była pustka w środku.
– Tak nie może być – oświadczyła Jolanta po kilku miesiącach. – Zbieraj się. Jedziemy nad morze.
Halina się opierała. Patrzyła na telefon, na zdjęcia Krzysztofa i Ingii, na jej zaokrąglony brzuch.
– Będą mieli dziecko, Jolanto… Im dobrze…
– A tobie też będzie! Ale tylko jeśli przestaniesz patrzeć wstecz! – odcięła przyjaciółka.
Potem wszystko się zmieniło. Powoli. Halina ożyła. Znów zaczęła się uśmiechać. Otworzyła się na uwagę kolegi z pracy, który od dawna okazywał jej zainteresowanie. I oto – ślub.
Jolanta, już z wyraźnym brzuszkiem, głaskała go i zajadała trzecią porcję lodów w salonie ślubnym, gdy Halina przymierzała suknię.
– Będziesz najpiękniejsza! – śmiała się. – Zobaczysz, wszystko się ułoży.
Lecz los lubi żarty.
Gdy Halina wróciła do domu, pod jej drzwiami siedział Krzysztof. Z trzyletnią dziewczynką na rękach.
– To moja córka, Weronika. Inga nas zostawiła. Powiedziała, że chce zacząć od nowa. Bez nas.
– I przyszedłeś… do mnie? – głos Haliny zadrżał.
– Nie mam do kogo pójść. Pomóż…
– Za cztery dni wychodzę za mąż, Krzysztofie.
Skinął głową. Spuścił wzrok.
– Rozumiem. Ale ja… nie radzę sobie. Nie wiem, jak być ojcem. Nie wiem, co robić.
Halina spojrzała na śpiącą dziewczynkę. Mała dłoń spoczyHalina westchnęła ciężko i otworzyła drzwi szerzej, wiedząc, że niektóre rany przeszłości nigdy nie przestaną boleć, a miłość czasem oznacza również trudne wybory.
