Stanisław stał przy oknie swojego mieszkania w Łodzi i patrzył, jak po porannej ulicy spieszą się uczniowie. Jedni w szarych puchówkach, drudzy w jeansach i odsłoniętych kostkach, mimo że na zewnątrz było minus dwadzieścia stopni. Wiatr wdzierał się przez szczeliny w ramie, ale dzieci zdawały się być niewzruszone. Zauważył to z lekką zazdrością. Pociągnął łyk kawy. Gorzka. Zorientował się za późno, ale nie miał ochoty wracać do kuchni. Palce mu drżały. Wiek. Ciśnienie. Albo samotność.
Na ekranie telefonu mignął nieodebrany – od syna. Stanisław wiedział, że powinien oddzwonić. Jeśli nie teraz, to wieczorem usłyszy w słuchawce: *„Znowu jesteś zajęty, jak zawsze”*. A on nie był zajęty. Po prostu nie wiedział, o czym mówić. Syn miał już trzydzieści lat, dorosły facet. A ich rozmowy brzmiały jak negocjacje na krawędzi dyplomatycznej katastrofy. Sztywne. Ostrożne. Z dystansu. Wszystko, co ważne, dawno przykryły niewypowiedziane urazy i niedopowiedziane słowa. Próbował nawet ćwiczyć w głowie, co powie. Ale zawsze kończyło się na nudnym: *„Jak w pracy?”*
Włożył starą jesionkę, sięgnął po wełniane rękawice – ciepłe, choć trochę śmieszne. Wyszedł. Zimno uderzyło w twarz jak bat. Powietrze śmierdziało spalinami i świeżym chlebem – z budki, którą codziennie rano rozstawiali przy sklepie. Chodniki były śliskie, jakby całe miasto pokryła niewidzialna warstwa lodu. Na rogu kobieta sprzedawała drożdżówki – rozklekotana przyczepa, uchylona klapa, a z wnętrza buchała para i zapach smażonego ciasta. Przypomniał sobie, jak kiedyś kupował takie same dla Hani. Gorące, z jagodami. Uwielbiała jagody, krzywiła się, gdy sok wyciekał na palce. Wtedy się śmiała – naprawdę. A potem przestała. Śmiać się, czekać, być z nim.
Teraz mieszkała w Krakowie. Nowy mąż, nowa praca, nowe życie. Dzwoniła tylko od święta. Głos miał w sobie coś z suchej trawy. Żadnych emocji, żadnego ciepła. Zawsze słyszał w nim coś niepewnego. Jakby chciała się upewnić, że on wciąż tam jest, gdzie go zostawiła. Albo przeciwnie – miała nadzieję, że już go tam nie ma.
Skręcił w stronę parku. Mieszkał tu od ponad dwudziestu lat. Dzielnica się zmieniła – bloki wyższe, klatki obce. Sąsiedzi – nowi. Tylko wspomnienia wciąż tkwiły w tych samych miejscach. Oto ławka, na której trzymał Hanię za rękę w dziewięćdziesiątym ósmym. Oto krawężnik, na którym usiadł, gdy zadzwonili z wiadomością o śmierci ojca. Wszystko tu było. Tylko ludzi zabrakło.
Na ławce przy fontannie siedziała dziewczyna. Młoda. Palila papierosa. Włosy w nieładzie, wzrok niespokojny. Jakby na kogoś czekała, ale nie była pewna, czy przyjdzie. Obok – torba i kocyk. Stanisław już miał minąć, gdy nagle spotkał się z jej spojrzeniem. Było w nim tyle… samotności, że mimowolnie przystanął.
— Przepraszam — powiedziała cicho. — Mieszka pan tu?
— Można tak powiedzieć — odparł. — A pani?
— Czekam na kogoś. Miał przyjść. Chyba jednak nie przyjdzie.
Mówiła spokojnie. Prawie bez emocji. Ale głos jej drżał.
— Mogę… usiąść z panem na pięć minut? Trochę mi dziwnie… Wiem, głupio.
— Nic głupiego — rzekł Stanisław i usiadł obok. — Czasem człowiek potrzebuje po prostu, żeby ktoś był. Nieważne kto.
Milczeli.
Zgasiła papierosa o krawędź kosza i splotła dłonie między kolanami.
— Rozstaliśmy się rok temu. Powiedział wtedy, że może jeszcze porozmawiamy. Wczoraj napisał, umówił się tutaj. Na dziesiątą. A jest już jedenasta.
— Ludzie rzadko przychodzą, gdy obiecują. Zwłaszcza jeśli uważają, że wszystko już powiedzieli. Czasem spotkanie to tylko forma pożegnania. Cicha, bez słów.
— A pan… czekał kiedyś na kogoś? — zapytała.
Stanisław nie odpowiedział od razu. Patrzył na drzewa pokryte szronem, na cichy park.
— Całe życie — odparł. — Najpierw na ojca. Potem na kobietę. Potem na siebie. Czasem czekasz, nie wiedząc na kogo. Masz nadzieję, że przyjdzie ktoś, kto powie: *„Wiem, jak ci ciężko”*. A przychodzi cisza. Albo… zupełnie inny człowiek.
Nie zapytała, kogo dokładnie miał na myśli. On nie dopowiedział.
Po prostu siedzieli. Pięć minut. Dziesięć.
W końcu wstała:
— Dziękuję.
— Za co?
— Że pan był. Po prostu.
Odeszła. A on został. Spojrzał na pustą ławkę. Potem wyjął telefon.
*„Syn”*
Wybrał.
Tamten odebrał od razu:
— Tato, dzwoniłeś?
— Tak. Chciałem zapytać… Może w sobotę do parku? Tak po prostu. Posiedzimy. Porozmawiamy.
Chwila ciszy.
— Jasne — odpowiedział syn. — Od dawna chciałem.
Stanisław się rozłączył. Powoli wstał. Patrzył, jak ślad butów odciska się w śniegu. Wziął głęboki oddech.
I ruszył przed siebie.
Ostrożnie.
Żeby nie przegapić tego, co najważniejsze.
