Prababcia, która wszystko zmieniła
Ola posadziła swojego pluszowego królika na kanapie i surowo pogroziła mu palcem:
— Siedź tu, bo jak przyjedzie prababcia, zajmie twoje miejsce!
Katarzyna, usłyszawszy szepty ośmioletniej córki, uśmiechnęła się, nie przerywając polerowania kuchennej szyby. Ścienny zegar z małą figurką łabędzia wesoło tykał, odliczając minuty do przyjazdu babci Kasi, Bronisławy Stanisławównej, która niedawno skończyła osiemdziesiąt trzy lata.
Po raz pierwszy od dziewięciu lat Bronisława Stanisławówna zdecydowała się na taką podróż — przez pół kraju, by uściskać wnuczkę i po raz pierwszy zobaczyć prawnuczkę.
Dawniej Kasia mieszkała z nią w małym miasteczku na Podlasiu, razem z rodzicami i babcią. Lecz w 2004 roku wyjechała, wyszła za mąż, osiadła w nowym miejscu. Mama Kasi przyjeżdżała niemal co roku, ale babcia, już wtedy niemłoda, wciąż czekała, aż wnuczka wpadnie z wizytą.
Jednak życie młodej pary pochłonęła hipoteka i praca. Wakacje były rzadkością, a wyjazd w rodzinne strony odkładano raz za razem.
W tym roku spodziewano się mamy Kasi, lecz zamiast niej zdecydowała się przyjechać Bronisława Stanisławówna — w wieku osiemdziesięciu trzech lat, z chorym sercem, zmęczonymi nogami, przez tysiące kilometrów.
— Mamo, po co nam prababcia, skoro mamy babcię Wandę i babcię Danutę? — oznajmiła Ola z dziecięcą szczerością, krzyżując ręce.
— Jak to po co? To moja babcia, a twoja prababcia. Przyjeżdża w odwiedziny, żeby się z nami zobaczyć. Przecież ci o niej opowiadałam!
Ola zmarszczyła nos:
— Przecież ona jest sta-ra!
Kasia regularnie dzwoniła do Bronisławy Stanisławównej, a gdy Ola podrosła, pozwalała jej rozmawiać przez telefon. Pokazywała też zdjęcia. Ale okazało się, że głos w słuchawce i fotografie nie zastąpią żywego kontaktu. Ola, która nigdy nie widziała prababci, widziała w niej tylko „staruszkę”.
Kasia chciała nakrzyczeć, ale się powstrzymała. Żarła ją wina — przez dziewięć lat nie znalazły czasu, by pojechać na Podlasie. Przysiadła obok córki i zaczęła tłumaczyć:
— Tak, jest w podeszłym wieku. Ale to nasza rodzona krew, jak babcia Wanda i babcia Danuta. Nie wolno tak mówić o starszych. Bronisława Stanisławówna to niezwykła kobieta, pokochasz ją.
Wydawało się, że Ola zrozumiała, lecz w sercu Kasi pozostał niesmak. Wstyd, że córka nie zna prababci, że sama nie znalazła czasu, by ją odwiedzić.
Tego samego dnia Kasia odebrała paczkę z poczty. Nadawca: Bronisława Stanisławówna. Dziwne, bo miała przyjechać za kilka dni. W domu, otwierając pudełko, Kasia znalazła prezenty i starannie złożone ubrania. Ola, kręcąca się w pobliżu, pierwsza zauważyła zabytkowy wachlarz, nieco pożółkły, lecz elegancki, jakby z minionej epoki. Obok leżały cienkie, koronkowe rękawiczki, a w osobnej kopercie — bujna, balowa suknia.
— Łał! Co to jest? — Ola wytrzeszczyła oczy, dotykając materiału.
— Nie wiem, po co babcia to przysłała, skoro sama niedługo przyjedzie — zaskoczyła się Kasia.
— To jej? — Ola patrzyła nieufnie. — Tańczyła, tak jak ja?
Suknia, choć stara, była przepiękna, z delikatnym haftem. Cały wieczór Kasia z Olą przeglądały te skarby, zastanawiając się, co babcia miała na myśli. Ola zakochała się w wachlarzu, przymierzała rękawiczki, choć były za duże, i marzyła o takiej sukni na swoje tańce.
— Jak dorośniesz, uszyjemy ci podobną — obiecała Kasia, ukrywając uśmiech.
Trzy dni później Tomasz, mąż Kasi, pojechał na lotnisko po Bronisławę Stanisławównę. Kasia, pamiętając słowa Oli o „starej”, denerwowała się, że córka powie coś nieodpowiedniego.
— Dziewczyny, witajcie gościa! — zawołał wesoło Tomasz z progu.
Kasia od razu wyczuła w jego głosie zachwyt.
— Fajowa babcia — szepnął żonie, mrugając.
Za jego plecami stała Bronisława Stanisławówna: w eleganckim płaszczu, małym kapelusiku, niskich butach, z torebką w dłoni. Brwi delikatnie podkreślone, oczy z cienką kreską, usta pomalowane perfekcyjnie. Kasia od dzieciństwa pamiętała jej słowa: „Usta muszą być nienaganne, nawet bez lusterka”. I babcia robiła to jak mistrzyni.
— Babciu! — Kasia rzuciła się w jej ramiona, powstrzymując łzy.
Po długim locie babcia wyglądała na zmęczoną, ale w jej oczach było tyle ciepła, że mogły stopić najzimniejszy dzień.
— Moja droga — rozłożyła ramiona.
— No to ja do pracy, a wy się tu sobą zajmijcie — uśmiechnął się Tomasz, wychodząc.
W przedpokoju Ola obserwowała gościa, wciąż niepewna, jak się zachować. Bronisława Stanisławówna, zauważywszy prawnuczkę, spojrzała na nią czule, ale nie narzucała się, czując jej nieufność. Śmiejąc się, przeszła do salonu, opierając się na Kasi.
— Droga, wiesz, w moim wieku podróż to wyzwanie, ale tak chciałam was zobaczyć, że nie mogłam czekać. Wcześniej bym przyjechała, ale to złamanie… w moich latach…
— Babciu, to my powinniśmy się wstydzić — westchnęła Kasia. — To praca, to Ola się urodziła…
— Wszystko rozumiem, kochanie, nie martw się. Odpocznę chwilę.
— Może się położysz? A potem zjemy…
— Och, Kasiu, już nawet nie wiem, czy to ranek, czy wieczór, te strefy czasowe wszystko pomieszały…
Po herbacie Bronisława Stanisławówna poprawiła włosy — kasztanowe, z pasemkami siwizny — i złożyła dłonie na kolanach. Jej wzrok nie odrywał się od Oli. Chciała przytulić prawnuczkę, ale czekała, rozumiejąc, że dziewczynka musi sama zrobić pierwszy krok.
Ola, wciąż pełna ciekawości, w końcu nie wytrzymała:
— To twoje? — wskazała na kopertę z suknią.
— Moje — uśmieOla wyciągnęła rękę, dotykając delikatnego materiału sukni, i nagle wybuchnęła śmiechem, gdy jej palce natrafiły na wyszyty na nim niewielki napis: “Tańcz, tak jak ja tańczyłam, moja mała księżniczko”.
