«Rozumiem wszystko… ale i ty mnie zrozum»: prawda, która zniszczyła złudzenia
Tego dnia Weronika, jak zwykle, przygotowywała obiad – kroiła mięso na gulasz. W kuchni unosił się zapach cebuli, patelnia skwierczała od tłuszczu, gdy nagle w pokoju zadzwonił telefon. Jej mąż – Marek – podniósł słuchawkę. Jego głos był opanowany:
— Halo?
Nastąpiła pauza. Długa. Jakby ktoś mówił bez przerwy, a on tylko słuchał. Wera otarła ręce o fartuch i wyszła z kuchni. W przedpokoju nikogo nie było. Przewód telefoniczny ciągnął się w kierunku pokoju dziecięcego. Serce zabiło mocniej. Nie wiedząc dlaczego, poszła cicho, jak złodziej – na palcach.
Z uchylonych drzwi sypialni dobiegł jego szept. Głos, jakim nigdy z nią nie rozmawiał.
— Aniu, proszę cię, uspokój się… Rozumiem, naprawdę. Ale i ty mnie zrozum. Mam rodzinę, nie mogę teraz przyjechać… Też cię kocham. Bardzo mocno. Ale nie mogę teraz rozmawiać – Wera może w każdej chwili wejść. Muszę jej wszystko powiedzieć, ale jeszcze nie czas… Porozmawiamy jutro. Nie dzwoń o tej porze, błagam. I tak… Kocham cię.
Poczuła, jakby poraził ją prąd. Ręka gotowa do otwarcia drzwi zastygła w powietrzu. Serce waliło tak mocno, że trudno było oddychać. „Kocham cię”. Powiedział to innej kobiecie. Nie jej.
Wera nie urządziła sceny. W głowie odezwał się głos matki: „Nigdy nie podejmuj ważnych decyzji w gniewie”. Wyprostowała się, jak tylko mogła, i wróciła do kuchni. Wzięła nóż, ale dłoń drżała. Kawałki mięsa rozlatywały się po desce nieporządnie. U nóg ocierał się kot, Wera rzuciła mu kawałek – jedyny akt automatycznej życzliwości.
„Też cię kocham…”
Te słowa wirowały w jej głowie jak zaklęcie. Chwytała się innej jego frazy: „Mam rodzinę…”. Czyli wciąż jest ważna? Wciąż ma znaczenie?
Ale w takim razie – kim ona jest? Tylko matką jego dzieci? Gospodynią? Przyzwyczajeniem? Ból ściskał pierś. Przecież mieli wszystko w porządku. Był troskliwy, uważny. Ani śladu obcości. Nigdy nie dał powodu.
Po dwudziestu minutach Marek wrócił do kuchni, wciągnął zapach gotującej się kolacji i uśmiechnął:
— Boże, jak pachnie! Niedługo?
— Za jakieś pół godziny. Mięso drobno pokroiłam – szybciej będzie… A kto dzwonił?
— Co? — jakby nie zrozumiał. — A, z pracy. Poprosili, żebym jutro przyszedł – drewno odbierać.
— Często cię w weekendy wołają. Nie podoba mi się to.
— Wszyscy na urlopach, lato…
— Mhm.
— Jakaś jesteś smutna, Weruniu.
— Po prostu zmęczona. Myślałam, że jutro pojedziemy razem, na działkę.
— Przecież pracujesz. Pojedziemy wieczorem.
— Marku…
— Co?
— Kochasz mnie?
— No jasne, co za głupoty. Kocham, Weruniu. I naszych chłopaków kocham. Wiesz przecież – rodzina jest dla mnie wszystkim.
Wyciągnął ręce, objął ją, pocałował w szyję. Ale po raz pierwszy w życiu ten pocałunek był jej niemiły.
Później leżała na kanapie i patrzyła na bawiących się obok synów. Kot wskoczył jej na brzuch i wbił pazury – dziękował za poczęstunek. Wera ścisnęła jego łapki, opuściła głowę w puszyste futro.
Ta kobieta… musi zniknąć.
Wera nie potrafiła dzielić się mężem. Nie mogła z nim spać, wiedząc, że był z inną. Ale i stracić go – nie do zniesienia. Decyzja przyszła sama: rozprawić się z kochanką. Osobiscie. Bez jego udziału.
Następnego dnia, gdy Marek odprowadził dzieci do przedszkola i wybrał się „do pracy”, Wera powiedziała w fabryce, że źle się czuje, i została w domu. Dla niepoznaki pożyczyła od sąsiadki kitel i chustkę – „w fabryce ścianę malować”. Potem – prosto pod przedszkole. Po kilku minutach wyszedł Marek. Wera ruszyła za nim, wciąż kryjąc się w zaułkach.
Wszedł na rynek, kupił śledzie i owoce, a potem skręcił w osiedle domków jednorodzinnych. Wera zrozumiała: tam ona mieszka. Marek zniknął za jednym z ogrodzeń.
Usiadła na ławce. Czekała. I oto wyszedł… nie sam. Wysoka blondynka u boku. Ruszyli w stronę lasku – tam, gdzie kiedyś chadzali we dwoje. Wera wróciła do domu. W głowie miałWera zamknęła oczy i westchnęła głęboko, wiedząc, że to dopiero początek cierpienia, które nieuchronnie nadejdzie.
