**10 września 1987**
Tego dnia Halina, jak zwykle, krzątała się w kuchni, krojąc mięso na gulasz. W powietrzu unosił się zapach cebuli, na patelni skwierczał tłuszcz, gdy nagle w pokoju zadzwonił telefon. Jej mąż, Marek, podniósł słuchawkę. Jego głos był stonowany:
— Halo?
Nastała cisza. Długa. Jakby ktoś mówił bez przerwy, a on tylko słuchał. Hala wytarła ręce w fartuch i weszła do przedpokoju. Nikogo. Przewód telefoniczny ciągnął się w stronę dziecięcego pokoju. Serce zabiło mocniej. Nie wiedząc dlaczego, podeszła na palcach, cicho jak mysz.
Z uchylonych drzwi sypialni dobiegł szept. Głos, jakim nigdy nie mówił do niej.
— Kasia, uspokój się… Rozumiem cię, naprawdę. Ale ty też mnie zrozum. Mam rodzinę, nie mogę teraz przyjechać… Też cię kocham. Bardzo. Ale nie mogę teraz rozmawiać – Hala może wejść w każdej chwili. Muszę jej powiedzieć, ale jeszcze nie teraz… Jutro. Nie dzwoń o tej porze, błagam. I… kocham cię.
Jakby raził ją prąd. Dłoń, gotowa otworzyć drzwi, zastygła w powietrzu. Serce tłukło się tak głośno, że brakowało tchu. „Kocham cię”. To nie do niej były te słowa.
Nie zrobiła sceny. W głowie odezwał się głos matki: „Nigdy nie działaj w gniewie”. Wyprostowała się i wróciła do kuchni. Wzięła nóż, ale ręka drżała. Kawałki mięsa lądowały nieporządnie na desce. Pod nogami ocierał się kot, Hala rzuciła mu kawałek – jedyny odruch życzliwości.
„Też cię kocham…”
Te słowa wirowały w głowie jak zaklęcie. Łapała się innej jego frazy: „Mam rodzinę…” Czyli jeszcze jest ważna? Jeszcze coś znaczy?
Ale kim w takim razie była? Tylko matką jego dzieci? Gospodynią? Przyzwyczajeniem? Ból ściskał gardło. A przecież mieli dobrze. Był troskliwy, uważny. Żadnych oznak chłodu. Nigdy nie dał powodu.
Po dwudziestu minutach Marek wrócił do kuchni, wciągnął nosem zapach jedzenia i uśmiechnął się:
— Boże, jak pachnie! Niedługo obiad?
— Za pół godziny. Pokroiłam mięso drobniej, szybciej się zrobi… Kto dzwonił?
— Co? — jakby nie zrozumiał. — Ach, z pracy. Proszą, żebym jutro przyszedł – przyjmować drewno.
— Często cię w weekendy wołają. Nie podoba mi się to.
— Wszyscy na urlopach, lato…
— Mhm.
— Jakaś jesteś smutna, Halinko.
— Zmęczona. Myślałam, że jutro pojedziemy razem na działkę.
— Przecież pracujesz. Wyjedziemy wieczorem.
— Marku…
— Co?
— Kochasz mnie?
— No jasne, co za głupie pytania. Kocham, Halinko. I naszych chłopaków też. Wiesz przecież – rodzina to dla mnie wszystko.
Wyciągnął ręce, objął ją, pocałował w szyję. Ale po raz pierwszy ten pocałunek wydał jej się obcy.
Później leżala na kanapie, patrząc na bawiących się synów. Kot wskoczył jej na brzuch, wgniatając pazury – dziękował za poczęstunek. Hala ścisnęła jego łapki, wtuliła twarz w futro.
Ta kobieta… musi zniknąć.
Nie potrafiła dzielić się mężem. Nie mogła spać z nim, wiedząc, że był z inną. Ale stracić go też było nie do zniesienia. Decyzja przyszła sama: rozwiąże sprawę z kochanką. Osobiscie. Bez niego.
Następnego dnia, gdy Marek odprowadził dzieci do przedszkola i zebrał się „do pracy”, Hala powiedziała w fabryce, że źle się czuje, i została w domu. Dla niepoznaki pożyczyła od sąsiadki kaftan i chustę – „będą bielić ściany”. Potem prosto pod przedszkole. Po chwili wyszedł Marek. Hala podążała za nim, chowając się w bramach.
Wszedł na targ, kupił śledzie i owoce, a potem skręcił w stronę domków jednorodzinnych. Zrozumiała: tam mieszka. Zniknął za jednym z ogrodzeń.
Usiadła na ławce. Czekała. W końcu wyszedł… nie sam. Wysoka blondynka u jego boku. Poszli w stronę lasku – tam, gdzie kiedyś spacerowali we dwoje. Hala wróciła do domu. W głowie żar. W sercu rozpacz.
Kilka dni później lepiej przyjrzała się Kasi – piękna, cholera. Koło trzydziestki. Potem traf: zobaczyła ją z koleżanką. Tamta, nieświadoma, wygadała się, plotkując.
— Kasia? Samotna z chorowitym dzieckiem, mąż ją zostawił. Teraz ma adoratora. Żonatego. Mówi, że zostawi dla niej żonę…
W Halie wstąpiła złość. Ale się uśmiechała.
I oto któregoś dnia, w połowie zmiany, Hala – w kaftanie i chuście – poszła w „odwiedziny”.
Kasia była w ogródku. Hala udała zawrót głowy, zdobyła zaufanie. Woda, kubek… i nagle:
— Widzę twoją przyszłość.
Kasia najpierw zszokowana, potem nieufna. Ale Hala zaczęła opowiadać o jej życiu – mąż, rozwód, dziecko, blizny… Wszystko. Kasia uwierzyła. Oczy jej się rozszerzyły.
— A z tym mężczyzną… nic z tego nie będzie. Jest mocno związany z żoną. Nigdy nie odejdzie.
— Odejdzie! Dopnę swego! Urodzę mu dziecko!
— Nie będzie twojego!
— BĘDZIE!!!
I wtedy – śledź w twarz. Zaczęła się bijatyka. Hala uderzała, krzyczyc:
— To MÓJ mąż! MÓJ! Rozumiesz?! Znikaj z naszej drogi! Znikaj!
Łzy, błoto, podarta odzież… Ale Hala wyszła z podniesioną głową.
Po tygodniu Marek przestał być wzywany w weekendy. Nie śmierdział już śledziem. Hala czuła się zwycięsko. Kasia zniknęła z ich życia. Na zawsze.
Minęły lata. Wyprowadzili się. Żyli cicho. On – wycofany, trochę smutny. Ona – spokojna. Dzieci wyrosły. Życie płynęło dalej.
Aż pewnego dnia, gdy został mu tydzień życia, do szpitalnej sali weszła kobieta. Hala podsłuchała – to była ona. Kasia. Płakali. Nazywał ją po imieniu. Żegnał się.
Hala spojrzała w oczy dawnej rywalce. Tamta wyszła bez słowa. Nie poznaly się. Albo udawały.
I dopiero wieczoremI tylko wtedy, gdy zamknął oczy na zawsze, zrozumiała, że nie wygrała, a jedynie przedłużyła czyjąś samotność.
