— Przyjeżdżajcie do mnie na wieś z mężem! — zawołała matka, patrząc na Veronikę czekającym wzrokiem.
— Przyjedziemy, mamo, jak tylko Kasia zda egzaminy — odparła Veronica, starając się ukryć zmęczenie w głosie. — Damian też chce. Wcześniej jeździł do swojej rodziny, ale odkąd ich zabrakło, nawet nie wspomina.
— Jak to możliwe? — zdziwiła się matka. — Przecież ma braci, siostry…
— Nie lubi o tym rozmawiać — szepnęła Veronica. — Na groby rodziców jeździmy, ale tylko na chwilę. Unika spotkań z resztą rodziny. Pomagał im, a po ich śmierci zamknął się w sobie…
— Veronica, dlaczego wszystko bierzesz na swoje barki? — oburzyła się matka. — Co to za mąż? Zdrowy facet, a ty go chronisz. Powinnaś dbać o siebie! On tylko śmieci wynosi…
— Mamo, już o tym rozmawiałyśmy. Nic nie biorę na siebie. Kochamy się, a on dobrze zarabia.
— Nie o pieniądze chodzi! W domu ci nie pomaga!
— A co ma robić? Mieszkanie małe. Wraca, kładzie się na kanapie. Nie ma co naprawiać.
— To kiedy kupicie coś większego? Dwa pokoje — i tyle!
— Nie wiem — westchnęła Veronica. — Zbieraliśmy, ale teraz się wahamy…
Kasia po liceum miała iść do szkoły policealnej, a za rok — matura. Veronica tęskniła za wsią. Miasto zawsze pozostawało obce, nieważne, jak długo w nim mieszkała. Wyjdziesz na podwórko — same babcie na ławkach, szeptają, oceniają każdego. Na wsi też plotkują, ale tam powietrze pachnie domem.
— Przyjeżdżajcie w odwiedziny — nalegała matka.
— Przyjedziemy, gdy Kasia skończy sesję. Damian też pojedzie. Kiedyś jeździł co lato do swoich, ale po śmierci rodziców przestał. Nawet słuchać o nich nie chce.
— Jak to? Przecież ma rodzinę, groby…
— Nie przypominaj mu, mamo. Na cmentarz wpada, ale szybko, bez spotkań. Wszyscy się pokłócili.
Damian był najmłodszy. Każdy urlop spędzał w domu pod Kielcami, pomagając rodzicom: naprawiał dach, zbudował drewutnię, kupował ojcu narzędzia. Rodzice dawali mu pieniądze, ale często dołożył własne. Gdy ich zabrakło, bracia rozgrabili wszystko, co miało wartość. Zabrali nawet narzędzia, mówiąc: *„Tobie w mieście i tak się nie przydadzą”*. Z domu zniknęły pamiątki, które Damian chciał zachować. Nawet stara witryna stała pusta.
Zostało tylko srebrne sztućce — dziesiątki sztuk w zmatowiałym pudełku. Nikt się na nie nie połakomił. Damian przywiózł je do domu. Veronica nie protestowała — to była pamiątka po jego rodzicach.
— A dom? Przecież trzeba go było podzielić — zapytała matka.
— Nie. Siostrzeniec już się wprowadził. Była testament. Damian nie kłócił się, ale potem omal nie doszło do bójki. Teraz mijają się we wsi jak wrogowie.
— A sztućce? Wciąż czarne?
— Wypolerowałam je. Damian ucieszył się jak dziecko. Mówił, że dawno ich tak nie widział. Ktoś podarował je rodzicom, a oni trzymali je *„na specjalne okazje”*…
Na wsi u teściowej było cicho i swojsko. Damian obszedł podwórze, oceniając, co wymaga naprawy. Nikt nie narzucał się z radami, jak jego bracia, którzy tylko rozkazywali, sami nic nie robiąc.
— Veronica, może nowy płot postawimy? Teściowa nie będzie miała nic przeciwko? Mamy oszczędności, nie musimy jej prosić — zapytał przed snem.
— Zapytam ją o płot.
— Letnia kuchnia też potrzebuje remontu. I jeszcze parę rzeczy…
— I nie będziesz leżał na kanapie? — uśmiechnęła się Veronica.
— To nie miasto. Własny dom — to co innego.
Teściowa rozpłakała się, gdy zięć zaczął stawiać płot. Nigdy nie śmiała o takim marzyć. A gdy wziął się za letnią kuchnię, promieniała jak słońce.
— Po co wam nowy dom? Macie przecież ten, niedaleko od miasta. Ja już długo nie pociągnę…
— Mamo, mamy Kasię. Praca jest w mieście.
— Kasia jest rozsądna. Całe dnie spędza z książkami. Można ją zostawić samą. Do miasta blisko, dojazdy nie problem. Praca się znajdzie. Nowy rolnik płaci dobrze, ma maszyny, szklarnie…
— Nie wiem. To poważna decyzja.
— Dom duży, nie będę wam przeszkadzać. Mnie niewiele trzeba. Poza tobą nie mam nikogo. Siostrzenica tylko po pieniądze zagląda.
— Po pieniądze?
— Przeplewiła grządki, więc zapłaciłam. Nie wpuszczam jej do domu, ale chętnie by wlazła. Znasz ją — *„co słabo leży, to się znajdzie”*. Chciała, żeby dostaOlek nawet nie zauważył, gdy Krysia wymknęła się z domu, zabierając ze sobą połowę tych pamiątkowych sztućców.
