Życie pod jarzmem tyrana
Kiedy życie zepchnęło nas z mężem do ściany, musieliśmy przeprowadzić się do jego ojca do małego miasteczka pod Poznaniem. Wydawało się, że to tymczasowe rozwiązanie, ale już po kilku miesiącach zrozumiałam, że nie wytrzymam nawet roku pod jednym dachem z tym człowiekiem. Czułam się jak niewolnica w domu okrutnego pana, i teraz, nawet jeśli nie mielibyśmy co jeść, nigdy już nie wrócę do teścia. Jego podejście do mnie zniszczyło wszelką nadzieję na pokojowe współżycie.
Rodzice mojego męża dawno się rozwiedli. Wychowywał go ojciec, Wiesław Januszewski, a matka dawno założyła nową rodzinę i prawie nie pojawiała się w ich życiu. Może dlatego teść traktował kobiety z pogardą. Pierwszego dnia poznałam go jako po prostu nieśmiałego staruszka, gderliwego, ale nic więcej. Szanując go za to, że sam wychował mojego męża, starałam się znaleźć z nim wspólny język. Na próżno.
Nie mieliśmy własnego mieszkania. Wynajmowaliśmy pokój w Poznaniu, oszczędzaliśmy na własne, ale zaszłam w ciążę i wszystkie plany runęły. Pieniędzy ledwo starczało, a poród był już tuż-tuż. Z ciężkim sercem poprosiliśmy Wiesława Januszewskiego, żebyśmy mogli u niego zamieszkać. Ale już po kilku dniach pożałowałam tej decyzji, jakbym przeczuwała, w jaki piekło zamieni się moje życie.
Nigdy nie znałam takiej ilości domowych obowiązków. Sprzątanie, gotowanie, prasowanie – wszystko spadło na mnie, jakbym nie była kobietą w ciąży, ale posłuszną służącą. W ósmym miesiącu ledwo się poruszałam, brzuch ciążył, plecy bolały, ale nie wolno mi było odpocząć. Chodziłam jeszcze do pracy, żeby choć trochę zarobić przed urlopem macierzyńskim, a w domu czekały na mnie niekończące się zadania.
“Co się tak rozłożyłaś jak hrabina?” – warknął Wiesław Januszewski, jeśli ośmieliłam się usiąść na kanapie albo położyć, gdy już nie dawałam rady. – “Ciąża to nie choroba! Nikt za tobą z szmatą biegać nie będzie!”
I wtedy, zaciskając zęby, znów brałam mopa, ścierałam kurz, myłam okna, czyściłam kąty, gdzie od lat nikt nie sprzątał. Teść nie znał litości. Przyczepiał się do każdego drobiazgu, wymyślając nowe obowiązki, dopóki nie padłam ze zmęczenia. I robił to tylko wtedy, gdy męża nie było w domu. Próbowałam przedłużać spacery, żeby uniknąć jego gniewu, ale to nie pomagało.
“Przyszedłem z pracy, a ty gdzie się wałęsałaś?” – wrzeszczał, jeśli obiad nie był gotowy na jego powrót. – “Podłogi brudne, chrupie pod butami, a ona się obija!”
Jego słowa jak noże krajały mi serce. Upokarzał mnie przy każdej okazji, a ja milczałam, nie chcąc skarżyć się mężowi. Krzysiek i tak harował na dwóch etatach, żeby nas utrzymać. Starałam się sama ogarnąć jego ojca, mając nadzieję, że się do mnie przyzwyczai. Ale jego pretensje rosły jak śnieżna kula. Raz zupa za mało słona, raz talerz źle umyty, raz nie tak pościeliłam łóżko. Czasem jego uwagi były tak absurdalne, że ledwo powstrzymywałam gorzki śmiech. Musiałam myć podłogi dwa razy dziennie, prasować nie tylko nasze rzeczy, ale i jego koszule, jakbym była zobowiązana mu służyć.
“Po co ja mam brać żelazko do ręki, skoro w domu jest baba?” – ryczał. – “Jeśli mój syn wybrał taką niezdarę, to niech się rozwodzi! Leży całymi dniami, leniucha!”
Mieszkając z Wiesławem Januszewskim, zrozumiałam, dlaczego jego żona uciekła od niego, ledwo urodziwszy syna. Wytrzymać z tym człowiekiem to było ponad ludzkie siły. Zaczęłam podziwiać tę kobietę, która znieMusiałam odejść, bo zrozumiałam, że żadna rodzina nie jest warta tych łez i upokorzeń.
