Zawsze byłam osobą zamkniętą w sobie, wolałam samotność od hałaśliwego towarzystwa. Po ślubie poczułam, że w mężu znalazłam wszystko, czego mi brakowało – ciepło, zrozumienie i wsparcie. Było mi dobrze w naszym przytulnym świecie we dwoje. Miałam tylko dwie przyjaciółki, mocne, choć rzadkie więzi – mieszkałyśmy w różnych miastach, czasem dzwoniłyśmy, pisałyśmy. To było prawdziwe, choć nieczęste. I to mi wystarczało.
Ale była jeszcze jedna. Mirosława.
Nie wiem nawet, jak pojawiła się w moim życiu. Spotkałyśmy się przypadkiem, pogadałyśmy, wymieniłyśmy numery. Na początku wszystko wydawało się niewinne – życzenia świąteczne, drobne uprzejmości, troska. Mirka wplotła się w moje życie, ale wyplątać się z tego było trudno – wszystko wydawało się takie miłe. Aż w końcu zrozumiałam: nie jesteśmy dla siebie. Należała do innego świata, a jej zażyłość wobec moich znajomych i kolegów często wprawiała mnie w zakłopotanie. Po jej „żartach” zapadała cisza, którą musiałam szybko zagłuszać śmiechem albo słowami. Zawsze tłumaczyłam tymi samymi słowami: „Mirka ma dobre serce. Nie oceniajcie po zachowaniu.”
Czuła, kiedy miałam gości i pojawiała się dokładnie wtedy. Bez zaproszenia. Z butelką szampana. Nawet jeśli wśród gości byli ci, dla których alkohol był nie na miejscu. I zawsze – toast. Długi, patetyczny, w którym przedstawiała mnie jak boską istotę: „…Ja i Katarzyna, niby nie z jednej matki, ale jak dwa pierogi z tego samego ciasta…”. Wstyd, niesmak, zażenowanie.
Mąż jej nie znosił. Uważał, że pozwalam sobą manipulować z braku charakteru. Odpowiadał jej równie przesadnymi komplementami, po czym wychodził, zostawiając mnie samą w tym „teatrze absurdu”. Kłóciliśmy się przez Mirę. Ona oskarżała mnie o ślepotę, ja jego – o snobizm.
Ale do sedna. Mira była w moim życiu 12 lat. I wydawało się, że nic strasznego się nie działo. Aż pewnego dnia…
Na moje urodziny podarowała mi piękną bieliznę z nylonu. Już po jednym dniu noszenia całe ciało pokryło się wysypką. Okazało się, że mam alergię na syntetyki. Od tamtej pory – tylko bawełna. Wtedy jeszcze nie wiązałam tego z Mirą.
Kilka miesięcy później moje lekko falowane włosy zaczęły się mocno kręcić, jak u mulatki. Plątały się, wypadały garściami. Męczyłam się, aż w końcu wyrzuciłam szczotkę – również jej prezent. Włosy zaczęły wracać do normy.
Potem zniknęła duża suma z portfela. Tego samego, który dostałam od niej na Dzień Kobiet. Mąż wtedy pierwszy raz rzucił: „Kto inny mógł wybrać taki paskudny portfel?”.
Moja córka Zosia źle się czuła po każdej wizycie Miry. Nudności, gorączka, wymioty. Mąż żartował: „Zosię od Miry mdli”. Śmiałam się. Na próżno.
Nasz kot, Mruczek, żył z nami siedem lat – łagodny, wykastrowany, spokojny. Pewnego razu nie było nas dwa dni. Mira, która zaproponowała, że się nim zajmie, zabrała go do siebie. Po powrocie kot niespodziewanie się na mnie rzucił – rozorał mi ramię do krwi. Od tamtej pory stał się agresywny. Za każdym razem, gdy zachowywał się dziwnie, ktoś mówił: „…to pewnie po wizycie u Miry…”.
Wciąż niczego nie rozumiałam. Aż stało się to, co najgorsze.
Pomagając Mirze wyjść, bezwiednie wzięłam pilot i włączyłam podgląd z kamery w klatce schodowej. Była ukryta – tylko rodzina o niej wiedziała.
Na ekranie zobaczyłam: Mira przykucnęła przed drzwiami i… czyści wycieraczkę. Potem wyjęła coś z torebki, stanęła na palcach i wcisnęła to nad framugą. Wyszła.
Kiedy, sparaliżowana, podeszłam i dotknęłam górnej części futryny – ukłułam się. Sterczały tam trzy zardzewiałe igły. A pod wycieraczką – ziarna ułożone w dziwny wzór. Nigdy bym ich nie zauważyła, bo sprzątaczka regularnie myje podłogę.
Zawińałam igły i ziarno w papier i schowałam do wieczora.
Mąż wysłuchał mnie i po raz pierwszy od 15 lat małżeństwa nazwał mnie głupią. Nie obraziłam się – miał rację. Zebrał wszystkie prezenty od Miry, od kartek po broszki, i wywiózł za miasto. Wrzucił je w bagno. „Żeby nikt na nie nie trafił”.
Zadzwoniłam do Miry i powiedziałam tylko jedno:
– Wiesz o co chodzi. Spraw, żebyśmy się już nigdy nie spotkały. To w Twoim interesie.
Potem poszłam do kościoła. Poświęciłam mieszkanie. I to był koniec. Zniknęła.
Z jej odejściem ustały też dziwne zdarzenia: Zosia przestała chorować, Mruczek znów był spokojny. Tylko bielizny z syntetyków nadal nie mogę nosić. Jakby znak: „Nie ufaj Danajom, nawet gdy niosą dary”.
Nigdy nie wierzyłam w urok. Ale teraz… teraz już nie jestem taka pewna.
