Notatka, która wszystko zmieniła: szkolna historia o miłości i zazdrości
Kacper, jak zwykle, otwierał swój plecak, gdy między zeszytami zauważył dziwnie złożoną kartkę. Ostrożnie ją rozwinął i coś ścisnęło mu się w piersi:
„Cześć! Bardzo mi się podobasz. Jeśli chcesz się spotkać, czekam dziś o czwartej za szkołą.”
Chłopak był zaskoczony, niemal zdezorientowany. Nie miał pojęcia, kto mógł zostawić tę wiadomość.
Ale ciekawość zwyciężyła. Punktualnie o czwartej stał już w umówionym miejscu. I nagle… zobaczył Zosię. Cichą, nieśmiałą nową dziewczynę z klasy.
— To ty mi napisałaś? — zapytał ostrożnie.
— Co? — Zosię zdziwiło to pytanie. — Ja? Skąd!
— To dlaczego tu jesteś? Czekasz na mnie?
— No… Kinga powiedziała, że ja ci się podobam… — wyszeptała Zosia, rumieniąc się po uszy.
Kacper zmarszczył brwi. Z każdą sekundą sytuacja stawała się coraz dziwniejsza.
Przeprowadzka, która zmieniła wszystko
Zosia przeniosła się do nowej dzielnicy z rodzicami, gdy ci kupili większe mieszkanie. Choć teraz mieli wygodniej, jej dawna szkoła była daleko. Rodzice nalegali: skoro szkoła jest tuż pod blokiem, będzie tam chodzić.
Zosia opierała się, ile mogła. W trzeciej klasie liceum zmieniać środowisko, gdy wszyscy już dawno się poznali, było straszne. Ale nikt jej nie słuchał.
— Znajdziesz nowych przyjaciół! — mówiła mama. — Przecież jesteś otwarta!
Tylko że mama się myliła. Zosi zawsze trudno było nawiązać kontakt. W nowej szkole też nie potrafiła się od razu zaklimatyzować.
Na początku otoczenie okazywało zainteresowanie, ale ona odpowiadała zdawkowo, unikając wzroku. Wkrótce zaczęto ją omijać.
Zosia nie miała pretensji — po prostu była inna. Cicha, ostrożna, w duchu obserwowała jednego chłopaka — Kacpra. Wesołego, lubianego przez wszystkich.
Podobał jej się. Bardzo. Ale nawet nie śmiała marzyć, by do niego zagadać.
Zazdrość między szkolnymi ławkami
Zauważyła to Kinga — pewna siebie, przebojowa dziewczyna. Od dawna darzyła Kacpra uczuciem, ale łączyła ich tylko przyjaźń.
Widząc, jak Zosia zerka nieśmiało w stronę Kacpra, Kingę ogarnęła irytacja. Postanowiła dać nowej nauczkę.
— Zrobimy jej psikusa? — zaproponowała koleżankom. — Podrzucimy Kacprowi liścik od „tajemniczej wielbicielki”, a Zosi powiemy, że to on ją lubi. Zobaczymy, jak się wywinie!
Koleżanki początkowo się wahały, ale w końcu się zgodziły. Kinga podeszła do Zosi i powiedziała ze sztuczną życzliwością:
— Słyszałam, że podobasz się Kacprowi. Chcesz, żebym się upewniła?
Oczy Zosi rozbłysły. I to doprowadziło Kingę do wściekłości.
— Umówi się z tobą — dodała — ale nikomu nie mów. Za szkołą, o czwartej. Dobrze?
— Dobrze — szepnęła Zosia, szczęśliwa, ale i pełna obaw.
Finisz, którego nikt się nie spodziewał
Następnego dnia Kinga wsunęła notatkę do plecaka Kacpra. Ten przeczytał i… zaciekawił się.
Przyszedł. I zobaczył Zosię. A ona jego.
— To ty pisałaś?
— Nie… Powiedziano mi, że ty…
Kacper zrozumiał wszystko. Westchnął. Wiedział, co potrafi Kinga.
Ale Zosia tu była. Więc jednak?
— Skoro przyszłaś, to znaczy, że ja ci się podobam? — uśmiechnął się.
Zosia spłonęła rumieńcem. Chciała uciec, lecz Kacper ją zatrzymał.
— Skoro już tu jesteśmy… Może pójdziemy na spacer?
Kinga, która podglądała ich zza rogu, oniemiała. To nie był plan. To nie tak miało wyglądać.
Najgorsze jednak było to, że następnego dnia Zosia i Kacper weszli do klasy… razem. Uśmiechnięci. I usiedli obok siebie.
Dalsze skutki
— Zrobiłeś to specjalnie? Żeby mi dokuczyć? — zapytała Kinga Kacpra na przerwie.
— Nie, sama nas ze sobą zapoznałaś. Dzięki, naprawdę. Dobrze nam razem.
Kinga nie wierzyła. Czekała, aż to się skończy. Że to tylko gra.
Ale minęły miesiące. Zostali parą. Skończyli szkołę. Nadal byli razem. Potem wesele.
I dopiero wtedy Kinga zrozumiała na dobre: jej żart obrócił się przeciwko niej.
Morał?
Zanim zechcesz dokuczyć lub zemścić się — zastanów się. Czasem los znajdzie sposób, by postawić wszystko na swoim miejscu.
