W końcu szczęście ją znalazło.
Kiedy Weronika wychodziła za mąż za Krzysztofa, nawet nie przypuszczała, że jej nowy mąż stanie się niewolnikiem zgubnego nałogu. Ich związek rozwijał się szybko – był radosny, czarujący, pewny siebie. Oświadczył jej na imprezie, będąc pod wpływem alkoholu.
— Weronika, wyjdź za mnie! — zaśmiał się, pochylając się ku niej z wyraźnym zapachem wódki.
— Piłeś? I w takim stanie się oświadczasz? — zdziwiła się, ale w jej głosie nie było prawdziwego oburzenia. Weronika marzyła o ślubie, prawie wszystkie koleżanki już były zamężne.
— No co? Cieszę się, więc wypiłem. No dalej, nie zwlekaj, powiedz „tak”! — nalegał z szerokim uśmiechem.
Przystała na to. Postawiła tylko jeden warunek – pić tylko od święta. A Krzysztof, nie zastanawiając się, kiwnął głową: „Tak będzie!”
Weronika wtedy nie wiedziała, że ojciec Krzysztofa pił całe życie i że ta sama słabość, jak przekleństwo, ciągnie się za synem. Jego matka, Halina Michałowska, często kłóciła się z mężem, gdy ten nalewał synowi kieliszek.
— Siebie zniszczyłeś, teraz i syna pchasz w to samo? — krzyczała, ale w odpowiedzi słyszała tylko śmiech: „Niech się uczy. Przecież to chłop.”
Po ślubie młodzi zamieszkali w mieszkaniu Weroniki na obrzeżach Poznania, które odziedziczyła po babci. Na początku wszystko układało się nieźle. Krzysztof pracował, choć często wracał do domu „pod gazem”. Zawsze miał gotowe wymówki:
— No jak, dziś u Jacka syn się urodził! Jak tu nie wypić? Albo u Piotra urodziny. Albo deski rozładowywaliśmy – szef postawił. Szacunek!
Weronika urodziła syna, Jakuba. A Krzysztof pił dalej. Nie interesował się dzieckiem.
— Dlaczego nawet do niego nie podejdziesz? To twój syn! — oburzała się.
— A sama nie chcesz, żebym podchodził do niego z flakiem — machnął ręką.
— To nie pij! Tyle razy cię prosiłam…
Mijały lata. Osiem długich lat. Krzysztof pił coraz więcej, wylatywał z pracy, z kolejnej – za pijaństwo. Weronika dźwigała na swoich barkach wszystko: dom, syna, życie. Jedynym światłem w tunelu była teściowa – rozumiała ją, współczuła, pomagała pieniędzmi i ubraniami dla wnuka.
— Weronika to złota kobieta. Gdyby on miał choć odrobinę sumienia… — wzdychała do siostry.
Gdy Jakub skończył dziesięć lat, Weronika zrozumiała: dłużej tak nie można. Mąż stał się cieniem człowieka. Z dawnej urody zostały tylko strzępy: zęby wybite w bójkach, włosy przerzedzone, wzrok szklisty. Nie czuł nic – ani do syna, ani do żony.
— Rozwiedź się z nim — mówiły koleżanki. — Weronika, ile można znosić?
Ale ona wciąż zwlekała. Miała zbyt miękkie serce, żal jej było wszystkich – psów, kotów, nawet męża.
Aż pojawił się prawdziwy powód. Weronika zakochała się. W nowego kolegę z pracy. Nazywał się Stanisław.
Do biura trafił zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Wysoki, jasnooki, o otwartej twarzy i ciepłym uśmiechu, podbił serca wszystkich. Nawet najbardziej przebojowe koleżanki próbowały go poderwać. Ale on, jak prawdziwy dżentelmen, grzecznie odmawiał. Grzecznie – i stanowczo.
Stanisław był po rozwodzie, przeprowadził się z Kielc, mieszkał u ojca. Kobiety w biurze plotkowały, snuły domysły, ale on trzymał dystans, nie dając żadnych powodów do plotek.
A Weronika po raz pierwszy od lat poczuła, jak coś w niej ożywa. Jakby serce znów zaczęło bić. Długo nic nie mówiła – nawet sobie.
Gdy złożyła pozew o rozwód, postawiła przed faktem i teściową, i męża.
— Krzysztof, koniec. Pakujesz się. Nie mogę już dłużej.
Wyszedł bez scen. Po prostu wziął torby i poszedł do matki.
A Weronika odetchnęła, jakby na nowo się narodziła.
Pewnego dnia, gdy wychodziła z biura, Stanisław ją zatrzymał:
— Weronika, masz chwilę? Chciałbym cię zaprosić na kolację…
Poczuła, jak płoną jej policzki. Ale skinęła głową.
Siedzieli w kawiarni. Najpierw rozmawiali – o życiu, pracy, rodzinie. Potem powiedział:
— Dowiedziałem się, że jesteś wolna. I… wybacz, ale od razu wiedziałem – jesteś moja.
Zmięszała się. Te słowa były tym, na co czekała.
— A ja nawet nie przypuszczałam… — szepnęła.
— A ja domyślałem się, że coś czujesz — uśmiechnął się. — Tylko nie byłem pewien, czy powiem.
Od tamtej pory zaczęli się spotykać. Weronika śmiała się, gdy zazdrosne koleżanki komentowały:
— No proszę, cicha woda i Stanisława zabrała! Jak ci się to udało?
Nie odpowiadała. Było jej wszystko jedno. Bo w sercu miała spokój i ciepło.
Były mąż nie przeszkadzał, ale teściowa, Halina Michałowska, przychodziła często – odwiedzić wnuka, wesprzeć synową. Rozumiała, dlaczego Weronika wyrzuciła Krzysztofa. I nie miała do niej pretensji.
Pewnej soboty Weronika postanowiła powiedzieć Halinie o zaręczynach. Stanisław podarował jej pierścionek, wszystko było już pewne.
— Halina Michałowska, ja… Stanisław się oświadczył. Zgodziłam się.
Kobieta milczała przez chwilę. A potem nagle ją przytuliła.
— Nareszcie! Weroniko, zasługujesz na szczęście. Niech ci się darzy!
Weronika nie wierzyła własnym uszom. Spodziewała się potępienia, a dostała ciepło i aprobatę.
— Pomogę wam ze ślubem. Chcę, żeby wszystko było piękne. I żeby Jakub wiedział – ma teraz przy sobie prawdziwego mężczyznę.
Od tego dnia ich relacje tylko się zacieśniały. Weronika znalazła nie tylko miłość, ale i przyjaciółkę w byłej teściowej. A Halina zyskała w niej córkę. Takie rzeczy się zdarzają. Może rzadko – ale zdarzają.
