Dzisiaj znów miałam do czynienia z moją teściową. Ledwo ułożyłam naszego synka do snu, gdy dostałam wiadomość: „Będę za chwilę”. Nadawczyni – Anna Kowalska, moja ukochana (żartuję) świekra. Kobieta o… trudnym charakterze, delikatnie mówiąc. Zero troski, zero zaangażowania – za to całe morze arogancji, samouwielbienia i wiecznej potrzeby udawania młodszej. Nikt nie znał jej prawdziwego wieku – pilnie strzegła tej tajemnicy, powtarzając, że „w głębi duszy ma osiemnaście lat”.
Gdy byłam w ciąży, Anna od razu dała mi do zrozumienia, że nie mogę na nią liczyć. Jej aktywne życie – siłownia, dancingi, randki – nie przewidywało miejsca na kołysanie niemowlęcia. Była stanowcza:
– Ja już swoje odsiedziałam w pieluchach. Ani dnia więcej.
I oto, po dziesięciu minutach, dzwonek do drzwi. Na progu stała moja teściowa w jaskrawej sukience, z fryzurą jak u prezenterki telewizyjnej i w szpilkach tak wysokich, że ich stukot roznosił się po całym bloku. Weszła jak u siebie, niedbale zrzuciła buty i skierowała się w stronę kuchni.
– Aniu, zrób mi herbatkę, dobrze? Dzisiaj miałam dzień jak w korporacji – bieganina w pracy, zakupy, sprawy… Jestem wykończona. A, i jeszcze coś. Pamiętasz tę twoją zieloną sukienkę? Tę, którą miałaś na firmowym przyjęciu?
– Pamiętam – odpowiedziałam ostrożnie.
– Oddaj mi ją. I tak po porodzie przytyłaś, więc już cię w niej nie będzie.
Spuściłam wzrok. Zabolało. Tak, moja figura się zmieniła, ale usłyszeć coś takiego od własnej teściowej, i to w tym tonie… Było przykro. Ale Anna, jak zwykle, nie odpuszczała.
– Nawet nie zapytasz, po co mi to?
Nie odpowiedziałam. Przywykłam już, że Anna nieustannie poluje na kolejnego „księcia” – młodszego, bogatszego. Całe jej życie to wieczne casty. Żaden związek nie przetrwał u niej dłużej niż parę miesięcy.
– Mam nowego adoratora – ciągnęła z dumą. – Przystojny, z samochodem i mieszkaniem. Ale pewnie kobieciarz. Chcę go przetestować. Pomóż mi, Aniu, napisz do niego na Facebooku. Zobaczysz, czy się złapie.
– Przepraszam, ale nie będę uczestniczyć w takich zabawach – odparłam stanowczo.
– A, tak? Nie spodziewałam się tego! No trudno! Zresztą, zatrzymaj sobie tę sukienkę, możesz nią podłogę wycierać, bo i tak cię w niej nie widać! – warknęła Anna i wybiegła z mieszkania, trzaskając drzwiami.
Oczywiście, nie omieszkała poskarżyć się swojemu synowi. Kamil wrócił do domu, wysłuchał obu stron. Wiedział, że jego matka bywa wybuchowa i że trzeba do niej „znaleźć klucz”. Ale w środku i tak gotował się ze złości.
– Porozmawiam z nią, nie martw się – szepnął, przytulając mnie.
Minęło kilka dni. Na urodziny Kamila mieli przyjść goście, ale starzy przyjaciele z rodzinką odwołali wizytę. W tym czasie Anna nie zadzwoniła, by złożyć życzenia, tylko… żeby ponarzekać na kolejny zawód miłosny.
A potem znów przyszła. Przyniosła słoik konfitur i przeprosiny.
– Wybacz mi, Aniu. Wyszłam z siebie. Po prostu… jestem zmęczona. Być samotną to ciężka sprawa. Ciągle szukam kogoś, a kończy się tylko rozczarowaniem. Weźmy tego Jerzego… Planowaliśmy zamieszkać razem, a tu nagle dzwoni jego syn i oświadcza, że niszczę ich rodzinę. Że Jurek jest zadłużony, że ma żonę, a ja jestem dla niego tylko przerywnikiem. I zerwał ze mną kontakt. Jakby ktoś nacisnął wyłącznik.
– Może po prostu się wystraszył? – zapytałam łagodnie.
– Może… Albo jest po prostu słabeuszem. Syn zagroził, że spłaci jego długi, jeśli ode mnie odejdzie. I odszedł. Tyle. Pewnie bał się, że wciągnę go do urzędu stanu cywilnego, a potem będę grzebać w jego spadkach. Wyobrażasz sobie?
Gdy Anna opowiadała o swoich nieszczęściach, milczałam. Wszedł Kamil. Gdy jadł, jego matka znów zaczęła przedstawienie – płacz, że ją skrzywdzono, że jest zmęczona samotnością. Chciała, by i on ją pocieszył, jak zawsze.
– Mamo, może nie szarpać się tak? Ten, kto ma być twoim człowiekiem, sam cię znajdzie – powiedział spokojnie.
– Tak? A do tego czasu mam siedzieć w domu i żuć smutki?
– Nie, ale może mniej dramatu? Zabierz wnuka na spacer, idź do parku. Życie to nie tylko romanse.
– Aha, już rozumiem. Zrobić ze mnie darmową nianię? Nie ma mowy, wasze dziecko – wasz problem!
– Mamo, znowu wszystko bierzesz do siebie. Po prostu znajdź sobie w końcu jakieś zajęcie, zamiast szukać problemów.
– Zajęcie? Ja chcę kochać i być kochaną! I niech się nawet mylę – to moje życie! A ty lepiej powiedz swojej żonie, żeby wzięła się za siebie, bo po porodzie rozlała się jak drożdżowe ciasto. Siedzi tylko z dzieckiem, zero zainteresowania mężem, zero iskry. Myślisz, że tak się buduje trwałe związki?
– Dosyć! Nie tykaj Ani! Dopiero co urodziła, jeszcze dojdzie do siebie. Lepiej byś ją wsparła, zamiast krytykować!
Anna zatrzasnęła drzwi i wyszła. Stałam za ścianą, słysząc wszystko. W gardle miałam kamień, ale tylko przytuliłam się do męża.
Bo wiedziałam: mojej teściowej nie da się przerobić. Taka już jest. I jedyne, co mogę zrobić, to nauczyć się z tym żyć. Albo… po prostu postawić granicę.
