Po prostu odszedł… A ona żyła tylko dla niego.
Spędzili razem siedem lat. Siedem długich lat wypełnionych wysiłkiem, podczas których Weronika starała się być idealna. Wszystko według książki: czystość, troska, uwaga, kompromisy. Poznała każdy aspekt roli „dobrej żony” — by stać się niezastąpioną, potrzebną, kochaną. Tak bardzo bała się znowu zostać sama, że w końcu zaczęła gubić siebie.
A on i tak odszedł.
Nie w gniewie. Nie podczas kłótni. Po prostu pewnego dnia, spokojnie i chłodno, spakował się i powiedział:
— Weronika, kocham inną. Wyprowadzam się.
Skinęła głową. Wstała. Spokojnie wyciągnęła walizkę. Włożyła tam jego koszule, bieliznę, starannie złożyła krawaty. Dopilnowała, by nie zapomniał ładowarki. Powiedziała:
— Weź jeszcze maszynkę do golenia, przyda ci się.
Dopiero gdy za nim zamknęły się drzwi, ogarnął ją nieopisany ból. Osiadła na podłodze w przedpokoju i wybuchnęła płaczem. Nie z powodu straty, ale dlatego, że znowu się nie udało. Że jej „idealność” znów nie wystarczyła.
Pierwsza przybiegła przyjaciółka, Sylwia. Weronika siedziała jak nieprzytomna, wpatrzona w jeden punkt. Sylwia próbowała ją otrząsnąć — bezskutecznie. Wkrótce dołączyły inne dziewczyny. Prawdziwy damski desant wsparcia. Jedna z ciastem, druga z winem, trzecia po prostu z otwartymi ramionami.
— Wszystko dla niego robiłaś! — krzyczała Kasia.
— Nawet ciebie nie był wart! — przekonywała Ola.
Weronika milczała. Słowa tonęły w pustce w jej sercu.
Aż w końcu odezwała się Natalia. Ta sama Natalia, która zawsze mówiła prosto z mostu, bez ogródek.
— Przestań jęczeć — powiedziała spokojnie. — Wróci. Jeszcze żaden pierwszy nie odszedł na dobre. Nie ma już takich wygodnych, cierpliwych kobiet. Jak się zabawi, przypełznie. Tylko pytanie: czy ty tego chcesz?
Kobiety zaczęły syczeć, krytykując Natalię za brutalność. Ale Weronika nagle szepnęła:
— Niech się wali…
I w tym szeptcie nie było złości. Była tam pierwsza iskra przebudzenia. Kobiety są mądre. Potrafią wybaczać, czekać, znosić. Ale gdy zostaną zdradzone — umieją podnieść się z kolan. Uśmiechać przez łzy. Zacząć od nowa.
Bo teraz już nie dla kogoś. Dla siebie.
I w tej decyzji tkwiła cała ich siła.
