Gdy los daje drugą szansę
— Dlaczego tak wcześnie?.. — wybełkotał Krzysztof, zapinając koszulę na lewą stronę. Ale Weronika nie słuchała. Stała już w korytarzu, zaciskając palce do bólu, i wpatrywała się w czerwone buty stojące przy wejściu. Nie byle jakie — to były buty Agnieszki, jej dawnej przyjaciółki. Poznała je bezbłędnie. Zbyt często widywała je na zdjęciach, przy kieliszku wina. Tylko że w swoim własnym mieszkaniu nie spodziewała się ich zobaczyć.
Wszystko zaczęło się rano, gdy Weronika poczuła się źle w pracy. Nagłe mdłości, mroczki przed oczami. Z początku zrzuciła to na brak snu albo nerwy. Ale koleżanka z biurka, Kasia, nachyliła się i szepnęła:
— Może jesteś w ciąży?
— Ależ skąd… — odparła Weronika, choć w środku wszystko się w niej ścisnęło. Wiedziała — coś jest nie tak. Po dwudziestu minutach stała już w toalecie i trzymała w ręce test z dwiema wyraźnymi kreskami.
Nie pamiętała, jak dotarła do gabinetu szefowej. Nie pamiętała, jak wyszła z biura. Pamiętała tylko jedno — pędziła do domu, by powiedzieć o tym Krzysztofowi. Chciała zobaczyć jego reakcję, przytulić się, rozpłakać ze szczęścia. Ale…
Włożyła klucz do zamka, weszła, zapaliła światło. Pierwsze, co zobaczyła — te buty. Kilka sekund później usłyszała szepty z sypialni. Najpierw pomyślała, że się pomyliła. Że to jakiś absurdalny zbieg okoliczności. Ale gdy otworzyła drzwi, zobaczyła swojego męża — półnagiego, z Agnieszką, która obiema rękami przyciskała do piersi prześcieradło.
— Weronika?.. Co ty… — bełkotał, a Agnieszka patrzyła w podłogę, nie mówiąc ani słowa.
Reszta zlała się w mgłę. Krzyki. Łzy. Rzucane przedmioty. Potem nastała cisza. Odejście. Pustka. Weronika została sama w zrujnowanym mieszkaniu, siedziała na podłodze, obejmując dłońmi brzuch, w którym już tętniło maleńkie życie.
Kilka dni później podjęła decyzję. Nie chciała, by cokolwiek łączyło ją z Krzysztofem. Nie chciała być samotną matką. Rodzice mieszkali daleko, przyjaciółka — właśnie stracona. Pensja nie starczyłaby nawet na pieluchy, a co dopiero na nianię. Weronika poszła do prywatnej kliniki.
Siedziała pod gabinetem lekarza i wpatrywała się w ścianę. Było jej strasznie. Nie chciała tego dziecka… a jednocześnie chciała bardziej niż czegokolwiek.
— Proszę wejść! — rozległ się głos zza drzwi.
Wstała i weszła. Ale gdy tylko zobaczyła lekarza — serce zamarło jej w piersi.
— Bartek?! To ty?!
To był jej kolega z klasy, pierwsza miłość. Chłopak, którego nigdy nie zapomniała. Jego pocałunek w policzek na studniówce — wciąż był jej najczulszym wspomnieniem.
— Weronika?! Naprawdę to ty?! — Bartek podniósł się, uścisnął ją ciepło, jak dawną przyjaciółkę.
Rozmawiali z dziesięć minut, jakby nie minęło dwadzieścia lat. Gdy emocje nieco opadły, Bartek zapytał:
— Ale jesteś tu na wizycie. Co się stało?
Weronika, trochę zawstydzona, opowiedziała całą prawdę — o zdradzie, o ciąży, o swojej decyzji.
— I naprawdę chcesz pozbyć się dziecka? — cicho spytał Bartek.
— Tak… boję się. Nie poradzę sobie sama…
