Wykopany dziadek: jak wnuczek przywrócił babci chęć do życia
Marta i Krzysztof pojechali z synem Wojtkiem do wsi — odwiedzić matkę Marty i zostawić chłopca u babci na wakacje. Po drodze zaopatrzyli się w jedzenie: kiełbasa, ulubiony torcik mamy — wszystko, co lubi. Lecz Genowefa Stanisławówna przywitała ich bez szczególnej radości. Na stole — tylko herbata, bez poczęstunku. Choć lodówkę zapchali po brzegi, prawie nic nie tknęła. Wyglądała na zmęczoną — od razu położyła się na kanapie.
Na dworze kapało — śnieg topniał w słońcu. Wiosna. Marta stała przy oknie i mrużyła oczy od jasnego światła. „Jak pięknie!” — pomyślała, przypominając sobie ojca, którego nie było od kilku lat. Zawsze witał wiosnę z radością: „No i przetrwaliśmy zimę!” Jego żywiołowość, żarty, uściski… A mama — surowa, ale pełna życia, potrafiła się uśmiechać przez zrzędzenie. Kochali się naprawdę. Teraz Genowefa jakby zgasła. Po śmierci męża — jakby się zgubiła.
Zadzwoniła siostra Bronisława. Głos zmartwiony:
— Marto, mamie naprawdę źle. Mówi, że zmęczyło ją życie. Nic jej już nie cieszy — chce do ojca…
— Przyjedziemy z Krzyśkiem w weekend, na pewno — obiecała Marta. Ale serce ją ścisnęło. Może jednak zabrać mamę do siebie? Nie radzi sobie sama…
W domu też nie brakowało problemów. Starsza córka Kinga — uparta, kłóci się z ojcem, oznajmiła, że jak tylko skończy 18 lat — wyprowadzi się. Ma dość „nacisku”. A młodszy Wojtek — wisi na telefonie dzień i noc.
— Pojedźmy do mamy, i Wojtka zabierzmy. Niech odpocznie od ekranu — zaproponował Krzysztof.
Wojtek przewrócił oczami:
— A co ja tam będę robił?!
— Odpoczniesz! — warknęła Kinga. — I my od ciebie też…
W weekend, z torbami pełnymi jedzenia, pojechali na wieś. Matka znów wyszła ich powitać, ale wyglądała blado. Krzysztof mrugnął do Marty — „udaje”. Lecz i tak wydawała się wyczerpana, od jedzenia odmówiła, tylko herbatę. Gdy Marta spytała, czy mogą zostawić Wojtka, Genowefa machnęła ręką: „Zostawiaj”.
Wojtek, z nadąsaną miną, został. Babcia poszła do pokoju i… rozpłakała się. A potem przypomniała sobie, jak poznała swego Zbigniewa. Jak on, nieporadny i nieśmiały, nieśmiało podchodził. Jak ciotka ich zeswatała… Wszystko to było wiosną. I teraz — też wiosna. A jego nie ma…
Nagle — krzyk. Babcia podskoczyła. Wojtek! Przytrzasnął palec. Stał, wściekły i żałosny.
— Dlaczego taki zły, Wojtusiu? Głodny jesteś? — łagodnie spytała.
— Od ich jedzenia boli mnie brzuch… Nie będę — mruknął. — Lepiej ugotuj tę swoją mleczną zupę. No wiesz, tę słodką, z masłem…
W piersi babci coś się ścisnęło. Zbigniew też lubił tę zupę. Prosił, gdy było mu smutno. I babcia, stękając, wstała.
— Tylko jedz ze mną, dobrze? Samotnie mi — dodał Wojtek.
I tak zamieszkali we dwoje. Marta dzwoniła codziennie. Na początku babcia odpowiadała oschle. Pot— zaczęła narzekać: “Ciągle gada przez sen i kopie po kołdrze, ale przynajmniej w końcu ktoś mi zje te pierogi”.
