W kuchni unosił się zapach kotletów, gdy nagle otworzyły się drzwi wejściowe — córki Julii wróciły do domu. Były u babci i powinny być szczęśliwe. Zamiast radości na ich twarzach malowała się jednak uraza.
— Mamo, babcia nas nie kocha! — powiedziały chórem Aga i Zosia.
Julia wyszła do przedpokoju, wycierając ręce w ścierkę.
— Dlaczego tak myślicie?
Dziewczynki wymieniły się spojrzeniami, po czym jedna z nich zaczęła opowiadać. Babcia pozwalała Kacprowi i Oli — dzieciom cioci — biegać, skakać i jeść, na co miały ochotę. Im zaś zabraniała nawet głośniej się śmiać, nie dawała słodyczy, a kiedy odchodzili, odprowadzała ulubieńców do przystanku, podczas gdy one musiały same sobie radzić.
Julia zastygła. Wiedziała, że jej teściowa, Janina Michałówna, nie była najczulszą kobietą, ale nie przypuszczała, że aż tak.
Ich relacje zawsze były neutralne — ani bliskie, ani wrogie. Wszystko zmieniło się, gdy siostra męża, Krystyna, urodziła dzieci. Wtedy babcia dosłownie oślepła z miłości. Godzinami opowiadała, jakie to mądre dzieci i jak bardzo podobne do matki.
Gdy Julia i jej mąż, Kacper, zostali rodzicami bliźniaczek, Janina Michałówna tylko wzruszyła ramionami:
— Od razu dwie? No, macie pomysły… Z dwoma to ja sobie nie poradzę.
— I nie prosimy — odciął się Kacper.
— Ale Krystynie by się przydała pomoc… Ona ma przecież dwoje maluchów…
— A nasze to nie dzieci? — nie wytrzymała Julia.
— Brat ma obowiązek pomagać siostrze — rzuciła teściowa lodowatym tonem.
Wtedy Julia zrozumiała, że nie ma co liczyć na wsparcie. Na szczęście jej własna matka była zawsze blisko, jeździła przez całe miasto, pomagała, jak tylko mogła.
Janina zaś nie przestawała zachwycać się Kacprem i Olą, podkreślając przy każdej okazji: „Oto jakie wnuki ma moja córka!”.
A o dzieciach syna? Jeśli już o nich wspominała, mówiła tylko: „Jakoś tam się kręcą…”.
Z czasem dostrzegli to nawet znajomi. Gdy pewnego dnia Janina w gniewie rzuciła: „A kto wie, czy to w ogóle moje wnuczki, choć na syna zapisane…”, słowa te dotarły do Kacpra. Wpadł we wściekłość. Pojechał do matki, żądając wyjaśnień. Ta się tłumaczyła, ale nie na długo.
Każda kolejna wizyta u teściowej zostawiała po sobie gorycz. Ciągłe pretensje: dziewczynki hałasują, jedzą słodycze bez pytania, babci źle — ciśnienie. I natychmiast porównania do „idealnych” wnuków.
Gdy Kacper i Ola wyjeżdżali, babcia odprowadzała ich osobiście, wręczała prezenty, Aga i Zosia zaś musiały wracać same przez pustkowie, gdzie wałęsały się bezpańskie psy. Sześciolatki. Same. Bez ostrzeżenia. To była ostatnia kropla.
Kacper zadzwonił do matki.
— Mamo, źle się czujesz?
— A skąd ci to przyszło?
— To po co wysłałaś dzieci same? Tam pustkowie, psy!
— Trzeba uczyć samodzielności od małego.
— One mają sześć lat! Dzieci Krystyny nigdy same nie chodzą!
— A ty śmiesz mnie oskarżać?! To wszystko przez twoją żonę…
I rzuciła słuchawkę.
Minęły lata. Dziewczynki podrosły, już szósta klasa. Janina Michałówna zachorowała. Przypomniała sobie o „zapasowych” wnuczkach. Zadzwoniła do syna:
— Niech Aga i Zosia przyjadą, posprzątają. Co to za dzieci, żeby babci nie pomagać.
— A ty przypomnij sobie, dlaczego one do ciebie nie jeżdżą — spokojnie odparł Kacper. — Masz ulubione wnuki — do nich się zwróć.
Rozwścieczona Janina zadzwoniła do Julii:
— Musisz! Przecież ja jestem ich babcią!
— A ty dawno ich tak nie nazwałaś. Masz córkę i „właściwe” wnuki. Na nich polegaj.
Ola odmówiła: „Zadania mam mnóstwo, babciu”. Kacper oświadczył: „Ja nie jestem sprzątaczką”. Janina Michałówna została sama, w ciszy. Dopiero teraz zrozumiała, że miłości nie da się dzielić. Ale było już za późno.
