Moja synowa nawet herbaty zaparzyć nie potrafi. A jej gotowanie to po prostu koszmar – teściowa obiera ziemniaki i pakuje do słoików.
— Po co obierasz tyle ziemniaków i wpychasz je do trzylitrowych słoików? I czemu gotujesz cały garnek bigosu, skoro mieszkasz sama? – spytałam swoją przyjaciółkę.
— To wszystko dla syna. Szkoda mi go – odpowiedziała, ciężko wzdychając. — Jego żona nawet porządnej herbaty nie zrobi. A o jedzeniu już nie wspomnę – albo odgrzewa mrożonki w mikrofalówce, albo zamawia coś na dowóz. Ciągle jakieś przesolone, tłuste śmieci… A on przecież nie jest z żelaza. Żołądek to nie perpetuum mobile. Więc masz – pokroiłam surówkę, ugotowałam bigos, ziemniaki do słoika. Niech choć raz zje jak człowiek, coś domowego. Wróci z pracy, otworzy słoik – i zupa gotowa. Albo mięso z ziemniakami na patelnię wrzuci, szybko i smacznie.
Teraz opowiem tę historię od swojej strony. Może wtedy lepiej zrozumiecie.
Nie jestem z tych teściowych, które wścibiają nos w każdy zakamarek życia swoich dzieci. Nie mieszam się. Mój syn sam wybrał sobie żonę. Z pozoru miła, kulturalna. Ale… gotować nie umie. I – co gorsza – nie chce się uczyć. Ma takie podejście: oboje pracujemy, więc obowiązki domowe dzielimy po równo. Gotujemy razem. W teorii słusznie. A w praktyce? Zupka chińska, smażone pierogi i sosy z torebki.
Wszędzie się spieszą. Wszystko w biegu. Szybciej zjeść, szybciej spać. Dokąd tak pędzą? Na Instagram? Na TikTok? Przecież nawet dzieci nie mają. Dlaczego nie przyrządzić normalnej kolacji? Dlaczego nie zadbać o siebie nawzajem?
Spytacie: skąd to wszystko wiem, skoro się nie wtrącam? Otóż – mój syn zaczął do mnie często zaglądać. Przychodzi i prosi o jedzenie. Tak mimochodem: „Mamo, masz coś do przegryzienia?”. Na początku myślałam, że rozpieściłam go swoim bigosem. W końcu zapytałam wprost: „Ty w ogóle jadasz w domu?”.
I opowiedział. Owszem, gotują. Czasem. Ale głównie zamawiają. Szybko, niedobrze i drogo. Byłam u nich parę razy – wszystko smaczne, ładnie podane… Ale okazało się, że to wszystko z restauracji. Podgrzeją, przełożą na talerze – i kolacja gotowa.
Omal nie rozpłakałam się. Mój syn to nie żaden książę. Zwykły facet, który haruje po dziesięć godzin, wraca do domu i je bułkę z parówką. A ona? Jak przyszła matka, tak będzie karmić dziecko? Burgery z kartonu?
Nie, nie będę się narzucać. Nie pójdę uczyć jej gotować – za późno. Skoro jej matka nie nauczyła, to ja tym bardziej sobie nie poradzę. Tylko relacje popsuję. Po co mi to?
Dlatego robię inaczej. Obieram ziemniaki, gotuję mięso, pakuję do słoików. Zabiera do domu – je. Ja po pracy mam czas. Co mam robić, seriale oglądać? Wolę bigos ugotować. To nie bohaterstwo, nie kopalnia. Po prostu troska. Matczyna.
Może powiecie, że nie warto tak pomagać. Że dorosły. Ale kiedy staje w progu, głodny, zmęczony – moje serce nie wytrzymuje. Jestem matką. I nie rozumiem tych nowych kobiet. Gotowanie to nie upokorzenie, nie katorga. To miłość. Zwykła, ciepła, codzienna.
A ja widocznie się starzeję. I nie nadążam za tym światem, gdzie dowóz jest bliżej niż garnek…
