Na kuchni unosił się zapach kotletów, gdy nagle otworzyły się drzwi wejściowe – córki Julii wróciły do domu. Były u babci i powinny być szczęśliwe. Ale zamiast radości na ich twarzach malowała się uraza.
– Mamo, babcia nas nie kocha! – powiedziały chórem Lena i Wiola.
Julia wyszła do przedpokoju, ocierając ręce w ścierkę.
– Skąd taki pomysł?
Dziewczynki spojrzały po sobie i jedna zaczęła opowiadać niepewnie. Babcia pozwalała Igorowi i Kasi – dzieciom cioci – biegać, skakać i jeść, na co mieli ochotę. A im i ich siostrze – ani hałasu, ani cukierków, ani czekoladek. Tamtych jeszcze odprowadzała na przystanek, a im po prostu zatrzasnęła drzwi przed nosem.
Julia zastygła. Wiedziała, że jej teściowa, Halina Pawłówna, nie była najczulszą kobietą, ale nie sądziła, że posunie się tak daleko.
Ich relacje zawsze były neutralne – nie bliskie, ale też nie wrogie. Wszystko się zmieniło, gdy siostra męża, Małgorzata, urodziła dzieci. Wtedy babcia dosłownie oślepła z miłości. Godzinami opowiadała wszystkim, jakie to zdolne dzieci, jak podobne do matki.
Gdy Julia i jej mąż, Igor, doczekali się bliźniaczek, Halina Pawłówna tylko wzruszyła ramionami:
– Od razu dwoje? No, no… Z dwójką sobie nie poradzę.
– I nie prosimy – odciął się Igor.
– Lepiej byście Małgosi pomogli… Ona ma przecież dwójkę w małym odstępie…
– A nasze to nie dzieci? – nie wytrzymała Julia.
– Brat ma obowiązek pomagać siostrze – rzuciła teściowa lodowatym tonem.
Wtedy Julia zrozumiała, że nie ma co liczyć na wsparcie. Na szczęście jej mama była blisko, jeździła przez całe miasto, pomagała, jak tylko mogła.
Halina Pawłówna zaś dalej zachwycała się Igorem i Kasią, przy każdej okazji podkreślając: *„Oto prawdziwe wnuki od córki!”*
A o dzieciach syna… Jeśli już pytała, to tylko machała ręką: *„Jakoś tam…”*
Z czasem zauważyli to nawet znajomi. Gdy pewnego dnia Halina Pawłówna w złości rzuciła: *„A kto wie, czy to w ogóle moje wnuczki, nawet jeśli na syna są zapisane…”* – te słowa dotarły do Igora. Wpadł w szał. Przyjechał do matki, żądając wyjaśnień. Ta się tłumaczyła, ale długo nie wytrzymała.
Za każdym razem, gdy odwiedzali teściową, wracali z uczuciem goryczy. Ciągłe pretensje: dziewczynki hałasują, jedzą słodycze bez pytania, babci źle – ciśnienie. I od razu porównanie do *„idealnych”* wnuków.
Gdy Igor i Kasia wyjeżdżali, babcia osobiście ich odprowadzała, wręczała prezenty, a Lenę i Wiolę wysłała przez pustkowie, gdzie wałęsały się psy. Sześciolatki. Same. Bez ostrzeżenia. To była już ostatnia kropla.
Igor zadzwonił do matki.
– Mamo, źle się czujesz?
– Znowu coś ci się wydarzyło?
– To po co wysłałaś dzieci same? Tam przecież pustkowie, psy!
– Trzeba je uczyć samodzielności od małego.
– One mają po sześć lat! Dzieci Małgosi same nie chodzą!
– A ty mnie teraz oskarżasz?! To wszystko przez twoją żonę… – I rzuciła słuchawkę.
Minęły lata. Dziewczynki dorosły, już w szóstej klasie. Halina Pawłówna zachorowała. Przypomniała sobie o *„zapasowych”* wnuczkach. Zadzwoniła do syna:
– Niech Lena i Wiola przyjadą, posprzątają. Co to za dzieci, że babci nie pomagają?
– A ty przypomnij sobie, dlaczego one do ciebie nie jeżdżą – spokojnie odparł Igor. – Masz przecież ulubione wnuki – do nich się zwracaj.
Wściekła Halina Pawłówna wykręciła numer Julii:
– Jesteś zobowiązana! Jestem ich babcią!
– A dawno już tak o nich nie mówiłaś. Masz córkę i *„prawdziwe”* wnuki. Na nich się skup.
Kasia odmówiła: *„Dużo lekcji, babciu”*. Igor oświadczył: *„Nie jestem sprzątaczką”*. Halina Pawłówna została sama, w ciszy. Dopiero teraz zrozumiała, że miłości nie da się dzielić. Ale było już za późno.
