Byłam Jagoda, nie Tola
Jagoda promieniała ze szczęścia — zdała wszystkie egzaminy! Może nie na same piątki, ale na tyle dobrze, by rodzice byli dumni. Gdy otwierała drzwi domu, usłyszała znajomy głos matki i… czyjś obcy, głuchy, jakby z przeszłości. Dziewczyna wślizgnęła się cicho do swojego pokoju, nie chcąc przeszkadzać. Ale wtedy padły słowa:
— Mówię ci ostatni raz, Kinga… — ostro powiedziała mama.
Stukanie w sieni — to ojciec wrócił na obiad. Jagoda wyjrzała do korytarza i spotkała się wzrokiem z kobietą w białym, zniszczonym chuście. Rysy twarzy wydały się boleśnie znajome. Gdzieś już ją widziała… Dawne wspomnienie ukłuło ją nagle i boleśnie. Ta kobieta z natrętnym, lepkim spojrzeniem. Ta, która kiedyś nazwała ją „Tolą”.
— Witaj, Tolu. Witaj, córeczko — powiedziała nieproszona gościa.
— Idź już, Kinga — powiedział ojciec, powściągliwie.
— Idę, idę… Do zobaczenia, siostrzyczko — rzuciła kobieta i wyszła.
Jagoda stała oszołomiona.
— Tato, kto to był?
— Znajoma mamy.
— Ale nazwała ją siostrą.
— Dziewczyny czasem tak mówią… Pewnie tak.
Ale niespokojne spojrzenie matki i napięta cisza w domu mówiły coś zupełnie innego. Było jasne — to nie była zwykła znajoma. To była część ich tajemnicy.
Kilka dni później Jagoda znów spotkała Kingę.
— No, witaj, Tolu — powiedziała kobieta, podchodząc blisko.
— Nie jestem Tola, jestem Jagoda.
— A pamiętasz mnie?
— Nie wiem… Bywała pani u mamy.
— U mamy? Ja jestem twoją mamą, Tolciu… Prawdziwą…
Kinga złapała ją za ręce. Mówiła gorąco, urywanymi zdaniami, błagalnie. I Jagoda — sama nie wiedząc dlaczego — poszła z nią.
— Chodź, córeczko — kobieta prowadziła ją do starej izdebki. — Tu mieszkałaś, do drugiego roku życia… Pamiętasz?
Jagodę zalała fala wspomnień: brudna podłoga, ogryzione niedopałki, ktoś krzyczy, kopie w drzwi, a ona, malutka, szuka czegoś do jedzenia. Ktoś wpycha jej do ust brudne palce… A ona gryzie — aż do krwi. Strach. Łzy. Zimno. Tola… wtedy nazywała się Tolą.
Ochrypły głos w izbie wyrwał ją z odrętwienia:
— Kinga, znowu się włóczyłaś? Przyniosłaś forse?
Do pokoju wszedł pijany mężczyzna z mętnym spojrzeniem.
— A to co u nas za gość? Dla mnie prezent? — i sięgnął po Jagodę.
Dziewczyna gwałtownie otworzyła torebkę, wyciągnęła pieniądze:
— Macie! Tylko nie przychodźcie więcej. Ani do nas, ani do mamy, ani do taty. Wszystko pamiętam. I wy dla mnie — nikim nie jesteście.
— Tolu…
— Nazywam się Jagoda!
Biegła do domu, zalewając się łzami. W domu trzęsła się, dostała gorączki. Mama znalazła ją zapłakaną.
— Mamo, byłam u niej… Pamiętam… słoninę… brudne palce w buzi… ugryzłam…
— Dziecino moja… — matka kołysała ją jak małą.
A potem opowiedziała jej całą historię. O tym, jak w domu dziecka były dwie siostry — Kinga i Bronisława. Adoptowano je razem. Kinga z początku była czuła, ale później… się zmieniła. PalOdtąd Jagoda miała dwa groby do odwiedzania i jedno serce, w którym nosiła zarówno ból przeszłości, jak i wdzięczność za teraźniejszość.
