W kuchni unosił się zapach pieczonego schabu z ziemniakami, świece na stole migotały ciepłym blaskiem, a Kinga poprawiała obrus, drżąc z niecierpliwości na widok męża. Tego wieczoru starała się szczególnie — zbliżał się Sylwester, chciała, aby był wyjątkowy. Ale Marek spóźniał się — aż dwie godziny. Wszystko ostygło, nawet jej serce nieco się oziębiło. Gdy w końcu otworzył drzwi, rzuciła mu się na szyję z radością — ukochany wrócił.
Siedli w milczeniu przy stole. Kinga uśmiechała się pełna nadziei, a Marek bez wyrazu grzebał widelcem w talerzu. Nagle odłożył sztućce i, bez spojrzenia w jej stronę, rzucił:
— Schab znowu twardy. W sumie… Odchodzę. Mam inną. I to od dawna. Nie kocham cię, rozumiesz? Może nigdy nie kochałem. Nie wiem, po co wzięliśmy ślub.
Słowa ciąły jak batem. Kinga nie wydała z siebie dźwięku, zastygła z kawałkiem owego „twardego” schabu w ustach. Siedem lat małżeństwa — i wszystko przekreślone podczas jednej kolacji.
— A co ze mną, Marek? — szepnęła. — Co mam teraz zrobić?
— Żyj. Jesteś młoda, znajdziesz kogoś. Nie mamy dzieci — więc nic cię nie trzyma. A Agnieszka, do której idę, jest wspaniała. Starsza ode mnie, z córką, którą kocham jak własną. Nazywa mnie tatą. I gotuje, swoją drogą, lepiej…
Mówił to spokojnie, jakby planował wakacje. Mieszkanie zostawia jej — nie jest aż takim draniem. Samochód zabierze — kredyt był na niego. Wszystko fair. Dodał nawet:
— Z okazji Nowego Roku, Kinga. Niech w przyszłym roku będziesz szczęśliwa.
I wyszedł, pozostawiając po sobie tylko zapach ulubionej wody kolońskiej — oraz ciszę.
Agnieszka… Dziewczynka, która nazywa go tatą… Boże, jak to boli.
Kinga usiadła w fotelu i wpatrywała się w pustkę. Na podłokietniku leżała jego koszulka — ta, w której często spał. Przycisnęła ją do twarzy i rozpłakała się. Cicho, łkając, jak płacze się, gdy rozpada się nie tylko miłość, ale całe dotychczasowe życie.
Lecz poranek przyniósł decyzję. Koszulka wylądowała w koszu. Otarła łzy, wstała i szepnęła: „Dość. Nie dam się złamać”.
Firmową wigilię zignorowała — nie miała głowy do zabawy. Koledzy współczuli, szczególnie księgowa Bożena, której w chwili słabości wszystko wyznała. Litość bolała bardziej niż sama zdrada.
Mama, dowiedziawszy się, tylko westchnęła:
— Może wróci? Wybacz, córeczko, różnie bywa…
— Nie chcę, mamo. On mnie nie kochał. A ja… Pewnie nawet nie wiem, jak to jest kochać naprawdę.
— Przyjedź do nas na święta…
— Nie. Chcę zostać sama. Muszę się przyzwyczaić.
31 grudnia Kinga kupiła mandarynki, sałatki, szampana i słoik kawioru. Udekorowała okno lampkami, jak co roku. Nagle przypomniała sobie starą tradycję z dzieciństwa — napisać życzenie na kartce.
„Chcę spotkać bratnią duszę i być szczęśliwa” — zapisała, złożyła kartkę i schowała pod poduszkę.
Nastrojowi zrobiło się lżej. Gdy zegar wybił północ, wyszła na balkon i, patrząc w niebo, z lekką ironią powiedziała:
— No i gdzie jesteś, moja bratnia duszo? Nie krytykuj mojego schabu i nie uciekaj do Agnieszki! Po prostu przyjdź.
— A jaką muzykę lubisz? — dobiegł z dołu męski głos.
— Co? Kto tam? — zaskoczyła się Kinga.
— Tomek. Mieszkam piętro niżej. Przepraszam, przypadkiem usłyszałem…
— Klasyczną. I operę.
— Wybornie. Nie siedzę wieczorami przed komputerem, i Agnieszki nie mam. Też jestem sam… Niedawno się rozwiódłem.
— Tomek… Bardzo miło. A wiesz co? Wchodź. Posłuchamy muzyki.
— Już! Tylko wezmę słoik konfitur i butelkę szampana!
Nowy Rok przywitali we dwoje. Tańczyli, rozmawiali, śmiali się, zajadali mandarynki. Kinga nie pamiętała, kiedy ostatnio śmiała się tak szczerze. To była magiczna noc.
Potem były randki, lodowisko, kawiarnie, długie rozmowy. Tomek okazał się zwykłym, szczerym człowiekiem. Z każdym dniem kochała go coraz bardziej.
Na rozprawę rozwodową przyszła w białej bluzce i z uśmiechem. Marek był zaskoczony:
— Ty… Jesteś szczęśliwa?
— Tak. I jestem ci wdzięczna. Za wolność. Chyba w końcu znalazłam swoją duszę.
I odeszła, nie oglądając się za siebie. Po raz pierwszy naprawdę szczęśliwa.
Czasem, by zacząć żyć, wystarczy przywitać Nowy Rok z otwartym sercem.
