Czyżby już za późno na szczęście? Nie. Właśnie na czas…
Gdy Weronika przeprowadziła się do małej wsi na Podlasiu, nawet nie przypuszczała, że rozpocznie tam nowy rozdział swojego życia. Domek dostała w spadku po dalekiej ciotce – stary, z krzywym gankiem. Lecz od pierwszego dnia postanowiła: będzie go remontować, zacznie wszystko od nowa. Marzyła o przytulnym domu, w którym słychać śmiech, unosi się zapach żurku i panuje cisza pełna spokoju.
Pewnego dnia, kończąc przybudówkę, zobaczyła kobietę idącą od przystanku autobusowego. Wysoka, smukła, z pewną miejską gracją. „A to dopiero kobieta…” – pomyślała Weronika. To była Jadwiga, sąsiadka.
Później spotkały się przypadkiem przy wiejskim sklepie.
– Słyszałam, że pani to Weronika? A ja jestem Jadwiga – powiedziała, wyciągając dłoń.
Tak zaczęła się ich znajomość. Kobieta szybko oczarowała Weronikę – mądra, dobra, spokojna. Najpierw rozmawiały jak sąsiadki, potem coraz częściej, aż w końcu Weronika przyznała przed sobą: jest zakochana.
Jadwiga była starsza o trzy lata. Wtedy miała już pięćdziesiąt osiem. Życie jej nie oszczędzało – pracowała, sama wychowywała syna, bo z ojcem chłopca nic z tego nie wyszło. Syn dorósł, wyjechał na studia, ożenił się, teraz mieszka z rodziną w innym województwie. Wnuczka ma już pięć lat, lecz odwiedzają ich rzadko…
Jadwiga często siadywała przy oknie i wspominała dzieciństwo. Mieli wielodzietną rodzinę – sześcioro dzieci, rodzice i babcia. Domek malutki, pieniędzy ledwo starczało. Zabawek też nie było. Babcia gotowała, prała, zajmowała się najmłodszymi, gdy rodzice harowali na polu.
Ojciec był stolarzem, przynosił pieniądze, ale często wracał podchmielony. Matka się z nim kłóciła, lecz dzieci nie krzyżował. Gdy Weronika była w trzeciej klasie, ojciec niespodziewanie zmarł. Wkrótce odeszła też babcia. Matka została sama z sześciorgiem dzieci.
Od tamtej pory dzieciństwo Weroniki się skończyło. Została niańką dla młodszego rodzeństwa: gotowała, sprzątała, prała, zapominając o koleżankach i zabawkach. Gdy w szkole uszkodziła rękę, spadając ze stodoły, lekarze nie zdołali jej w pełni wyleczyć. Od tamtej pory lewa dłoń słabo jej służyła. Praca w domu stała się trudniejsza, ale nigdy nie narzekała.
W internacie, gdzie Weronika uczyła się po ósmej klasie, jakby się odrodziła. Po raz pierwszy ją chwalono, znalazła przyjaciółki, poczuła się potrzebna. Uwielbiała się szyć – pracowała jedną ręką, lecz wszystko wychodziło starannie i ładnie. Nauczyciele nie wierzyli własnym oczom, koleżanki podziwiały. Dwa razy w roku przyjeżdżała do domu z własnoręcznie uszytymi prezentami dla bliskich.
Na drugim roku Weronika zakochała się w Januszu. Był troskliwy, wesoły. Już marzyła, że wyjdzie za niego za mąż… Lecz gdy opowiedziała o tym matce, ta zimno odparła:
– Jaką ty możesz mieć przyszłość? Ręka chora. Sama zostaniesz.
Słowa matki zabolały głęboko. Janusz stopniowo się oddalał. Po ukończeniu szkoły Weronika znalazła pracę, lecz wkrótce firmę zamknięto. Musiała wrócić na wieś. To wtedy zaczęło się jej prawdziwe życie.
Sąsiadem okazał się Wiesław – wdowiec, który przyjechał z innej wsi. Wysoki, krzepki, o dobrych oczach. Zaczął zabiegać o Weronikę stanowczo, lecz delikatnie. Nigdy nie wspominał o jej ręce, nigdy nie patrzył z litością.
Po roku oświadczył się. Płakała ze szczęścia – nie wierzyła, że to możliwe. Że ktoś może ją pokochać bezwarunkowo.
Minęło wiele lat. Zbudowali przytulny dom, wychowali syna, przetrwali różne burze. Teraz Weronika często gotuje żurek wieczorami i czeka, aż Wiesław wróci z pola.
Tamtego wieczoru wszedł w bramę zmęczony, lecz się uśmiechał:
– No, siewy skończone. Teraz możemy żyć dla siebie.
A ona tylko poprawiła ściereczkę na kuchni i cicho odpowiedziała:
– Ja zawsze żyłam dla ciebie…
