Sprawiedliwość dla Wioli: opowieść, która zaczęła się od zdrady
— Dlaczego pozwalasz mu tak się z tobą obchodzić, Wiolu? Nie jesteś jego własnością! Jesteś silna, możesz się uwolnić — szepnęła Kasia, zwinięta w kłębek na kanapie.
Wiola ciężko westchnęła i cicho odparła:
— To mój ojciec. Ma dokument z podpisem i pieczęcią, gdzie czarno na białym stoi: „niepoczytalna”. Dlatego tu jestem. To nie zwykły człowiek z pieniędzmi — to człowiek z władzą. Nie ważne, jak daleko ucieknę, i tak mnie znajdzie. To błędne koło…
— Skoro już tu jesteś — pomóż mi. Zapłacę ci, wszystko uczciwie. Po sprawiedliwości — mrugnęła porozumiewawczo Wiola.
— Pomogłabym ci i tak — uśmiechnęła się Kasia. — Ale nie odmówię. Przydadzą mi się pieniądze, gdy znów będę wolna. Nie potrzebuję magii, by wiedzieć, co się dzieje. Ale by potwierdzić sen — potrzebuję twojego włosa.
Kasia szybko wyciągnęła malutki nożyk i zręcznie ścięła kilka kosmyków.
— Dziś w nocy wszystko się wyjaśni. Jakie ziele ci podano, dlaczego zamiast ochrony dostałaś zieloną melancholię — dowiemy się.
Następnego ranka Wiola nie mogła znaleźć Kasi. Ta unikała jej, chowała się po kątach, znikała na zabiegach.
— Czemu przede mną uciekasz? — przyłapała ją Wiola w ogrodzie. — Przecież się umówiłyśmy!
— Nie uwierzysz mi — mrocznie szepnęła Kasia. — Pomyślisz, że opowiadam bajki dla pieniędzy.
— Koniec tego. Mów, co widziałaś.
Kasia zaprowadziła Wiolę w najdalszą alejkę i usiadła obok.
— Słuchaj uważnie. Śniło mi się…
Krzysztof przeciągnął się słodko w łóżku.
— Wstawaj, śpiochu! Znalazłam nową ofiarę.
— Daj mi się wyspać… — jęknął.
— Wyśpisz się później. Teraz słuchaj. Oto gazeta. Widzisz tę kobietę? To nasz przyszły łup. Nazywa się Wiola. Współwłaścicielka korporacji, bez rodziny, poza… przyszłym mężem. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem — będziesz nim ty.
— Ożenić się? — zaschło w gardle Krzysztofowi.
— Tak. Ale najpierw — zakochaj ją. Bądź troskliwy, skromny, niby biedny, ale pracowity. Pociągnie się do ciebie, zacznie pomagać, zainwestuje w twój „biznes”.
— A potem wszystko przepuszczę? I ty się pojawisz?
— Tak, kochanie — Justyna pogłaskała go po głowie. — A gdy zgodzi się na rytuał, myśląc, że tobie pomaga — podstawię jej klątwę. Demon pożre jej rozum. A potem — „nieszczęśliwy wypadek”. Cały spadek twój.
— Jeśli się uda…
— Damy radę. Mamy magię. I ciebie, i mnie.
Gdy Kasia skończyła, Wiola milczała, zaciskając usta.
— I co powiesz? — nie wytrzymała dziewczyna.
— Powiem, że zacznę działać. Najpierw pozbywamy się demona. Potem — rozliczenie.
— Ostrzegam: jeśli zwlekasz, uciekną. Tacy nie czekają.
— Jestem gotowa. Pomóż mi go wypędzić.
Kasia znów ścięła kosmyk.
— Bądź gotowa. Gdy odejdzie, Justyna to poczuje. Będziesz miała mało czasu.
Nocą Wiola prawie nie zmrużyła oka. Trzęsło nią, budziło, szeptano jej prosto w ucho. Ale rano — wszystko zniknęło. Świat stał się jaśniejszy. Ludzie — zwyczajni.
— Daga! On odszedł! — wpadła do pokoju przyjaciółki. Ale Kasię przeniesiono do innej sali. Coś się stało w nocy.
— Wróci, gdy poczuje się lepiej — obiecała pielęgniarka.
Wiola nie mogła się skontaktować ani z Justyną, ani z Krzysztofem. Ich telefony milczały. Uciekli. Ale teraz ważniejsze było wyjść stąd. I podziękować Kasi.
— Żyjesz! — krzyknęła radośnie Wiola, gdy Kasia wróciła.
— Zdążyłam. Odesłałam demona, ale sama prawie zostałam — zachichotała chrapliwie. — A u ciebie?
— Uciekli. Zniknęli. Dochodzę do siebie. Lekarz mówi — niedługo mnie wypiszą.
— A ja zostanę. Tatuś przedłużył. Ale przyjedziesz do mnie, tak?
— Oczywiście. A telefon?
— Oto mój sposób — Kasia znów wyciągnęła nóż, ścięła warkoczyk i podała. — Położysz pod poduszkę — usłyszę.
— A zemsta?
— Nie chcę brudzić rąk. Chcę, by wszystko było po sprawiedliwości.
— Więc zaufaj mnie. Poproszę tych, co wyżej. Niech osądzą, kto co zasłużył.
Pół roku później
Wiola siedziała na kanapie z kieliszkiem wina. W rękach — teczka od prywatnego detektywa.
Justyna i Krzysztof uciekli. Wiola wróciła do pustego mieszkania. Konta puste. Wszystko, co włożyła w „biznes” — wyparowało.
Justyna zrezygnowała z pracy i zniknęła. Z Krzysztofem odlecieli. Ale sielanka szybko się skończyła. Pieniądze nie uratowały. Pokłócili się. Podzielili łup — i rozeszli się.
Justyna wpadła na niewłaściwą osobę. Detektyw powiedział, że znaleziono ją… a może nie. Prawdopodobnie — dno oceanu.
— Magia cię nie uratowała, Justyno — szepnęła Wiola.
A Krzysztof? Znowu wplątał się w afery. Przegrał. Znalazł się w długach. Nie miał czym oddać. Jedyna rzecz, która mu pozostała — narządy.
— Przynajmniej komuś życie uratował… — Wiola pochyliła głowę. — Wszystko po sprawiedliwości.
A Kasia? Teraz mieszkała w głuszy, gdzie ojciec Wioli chciał budować dacze. Wiola podarowała jej działkę. Schronienie. Dom.
Wiola wyjęła z szkatułki warkoczyk i uśmiechnęła się:
— No cóż, przyjaciółko… Pogadamy? Niedługo przyjadę. Będziemy mieć magiczny urlop.
I tak oto sprawiedliwość, choć czasem w dziwny sposób, zawsze znajdzie drogę do tych, którzy na nią zasłużyli. Żadne oszustwo nie pozostanie bez kary, a dobro zawsze wróci do tych, którzy je dają.
