— Irena Pawłowna, nie widziała pani niebieskiej teczki z dokumentami? Zostawiłem ją na stoliku w salonie! — głos Krzysztofa drżał z niepokoju. Przeszukał cały dom w cichej podwarszawskiej miejscowości, ale teczka jakby zapadła się pod ziemię.
— A, była jakaś teczka — odparła obojętnie Irena Pawłowna. — Wytarta, poplamiona, no to ją wyrzuciłam.
Krzysztof zastygł, jakby dostał cios w brzuch. W tej teczce był raport, nad którym pracował dwa tygodnie. Jutro ostatni dzień, żeby go oddać szefostwu. Można go przepisać, ale podpisy? Skąd je weźmie o dziesiątej wieczorem?
— Jak pani mogła?! — syknął Krzysztof, powstrzymując furię. — To był najważniejszy raport! Prawie nowa teczka, ledwie kilka zadrapań! Rozumie pani, że mogę stracić pracę?!
— Nie rozrzucaj po domu swoich papierów! — prychnęła teściowa, odsuwając niedopitą filiżankę herbaty. — Co za biznesmen! Jeśli była taka ważna, schowałbyś do swojego pokoju, a nie rzucał byle gdzie!
— Leżała na stoliku, nie na podłodze! — Krzysztof czuł, jak krew napływa mu do skroni.
To nie był pierwszy raz, gdy Irena Pawłowna wyrzucała jego rzeczy. Raz „za starą” koszulę, innym razem stary notes. Ale dziś przekroczyła wszelkie granice.
— To mój dom, ja tu rządzę! — oznajmiła teściowa, dumnie unosząc podbródek. — Nie podoba ci się? Nikt cię tu nie trzyma!
Krzysztof zacisnął pięści, licząc w myślach do dziesięciu. Spokój nie nadchodził. Rządzi… Tak, dom należał do Ireny Pawłowny. To ona nalegała, by jej córka, Kinga, i Krzysztof zamieszkali z nią. „Po co wydawać pieniądze na wynajem, skoro u mnie jest miejsce?” — powtarzała.
Na początku wydawało się to rozsądne. Krzysztof szybko awansował, pozostając w pracy od rana do nocy. Kinga była w ciąży, która przebiegała ciężko — ledwie wstawała z łóżka. Gotowanie, sprzątanie? Nie było mowy. Irena Pawłowna zaproponowała pomoc i przyjęli ją z wdzięcznością.
Ale po roku, gdy urodził się syn Jakub, Krzysztof zaczął mówić o wyprowadzce. Wynajęte mieszkanie, ale własne, z własnymi zasadami. Kinga zbuntowała się: „Po co? Mama nam wszystko robi, zajmuje się Kubą, a ja odpoczywam!” Podobało jej się życie, w którym mogła rano wędrować po sklepach, po południu iść do salonu piękności, a wieczorem chwilę pobawić się z synem. Być gospodynią? Nie miała na to ochoty.
Krzysztof ustąpił, ale nie zamierzał znosić tego wiecznie. Potajemnie inwestował w budowę domu na obrzeżach miasta. Kinga nic nie wiedziała — przewidział jej protesty, wymówki, byle tylko zostać pod skrzydłami mamy. Jej życie przypominało bajkę o bogatej dziedziczce, a przeprowadzka groziła sprzątaniem, gotowaniem i opieką nad dzieckiem.
Rozmyślając o tym, Krzysztof narzucił kurtkę i zszedł do śmietnika. Wiedział, że śmieci jeszcze nie wywieziono, i miał nadzieję znaleźć teczkę. Będzie musiał grzebać, ale jest szansa. Torba powinna być na wierzchu — wyrzucono ją niedawno.
Szczęście mu sprzyjało: teczka się znalazła, dokumenty były całe, nawet nie pogniecione. Krzysztof, z ulgą westchnąwszy, wrócił do domu, rzucając teściowej lodowate spojrzenie. Skierował się do Kingi. Dziś czekała ich trudna rozmowa.
— Jutro wieczorem pakujesz rzeczy. Wyprowadzamy się — rzucił zmęczony Krzysztof, opadając na fotel. — Nie zniosę już kolejnych wybryków twojej matki! Dlaczego ja, dorosły mężczyzna, mam znosić jej docinki? Ona się na mnie wyżywa!
— Wyprowadzamy? Dokąd? — poderwała się Kinga. — Co ci tu nie pasuje? Żyjemy jak u Pana Boga za piecem! I nie waż się obrażać mamy, ona dla nas tyle robi!
— Zgodziłem się tu mieszkać tylko dlatego, że potrzebowałaś pomocy — odciął się Krzysztof. — Teraz jesteś zdrowa i możesz być gospodynią we własnym domu.
— Mama pomaga z Kubą! On jest taki niespokojny, wiesz o tym!
— Pomaga? — Krzysztof sarkastycznie uniósł brew. — Ona wychowuje naszego syna! I jeszcze nastawia go przeciwko mnie. Słyszałem, jak mówi mu, że tata jest zły!
— Kubuś nie ma nawet roku, co on może zrozumieć? — przewróciła oczami Kinga. — Przesadzasz.
— Niedoceniam! — wybuchnął Krzysztof. — Myślisz, że godzina przed snem to macierzyństwo? Irena Pawłowna nawet nie pozwala mi się z nim pobawić — zaraz zabiera go, żeby przewinąć albo nakarmić!
— Jakbyś tak rwał się do wychowywania! — warknęła Kinga. — Wychodzisz — on śpi, wracasz — on śpi.
— Od przyszłego miesiąca wszystko się zmieni — stanowczo powiedział Krzysztof. — Dostałem nowe stanowisko z ustalonym grafikiem, bez nadgodzin. Ale biuro jest w innej dzielnicy, stąd będzie niewygodnie dojeżdżać.
— To nie powód do wyprowadzki! Masz samochód! — oburzyła się Kinga. — Gdzie niby chcesz mieszkać? W wynajętym?
— Mamy własny dom — spokojnie odparł Krzysztof.
— Jaki dom?! — Kinga aż sapnęła ze zdumienia.
— Duży, przestronny, w zielonej okolicy. Budowę skończyliśmy dwa tygodnie temu, meble kupiłem wczoraj.
— Nie chcę mieszkać w domku! — wrzasnęła Kinga. — Nigdzie nie jadę!
— Albo tak, albo rozwód — ucinał Krzysztof.
— Nie zgodzę się na rozwód! Kuba nie ma roku, mam prawo! — Kinga rzuciła telefon na kanapę, co dla niej było niespotykane.
— Nie zgadzaj się — skinął Krzysztof. — Ale ja nie zostanę w tym domu z twoją matką. Wyprowadzam się do swojego domu. Będę gospodarzem. Jem, co chcę, oglądam, co chcę, zostawiam rzeczy, gdzie chcę, bez strachu, że wylądują w śmietniku. A ty pomyśl, z czego będziesz żyć. Emerytura twojej matki to grosze. Alimenty zapłacę, ale będą mniejsze, niż wydajesz teraz. Decyduj, kochanie.
Kinga jednak uległa. Wyprowadzili się. Ale nowe życie okazało się dla niej koszmareTeraz, gdy minął rok, Kinga w końcu zrozumiała, że ta ciężka wolność była najlepszym, co ich spotkało.
