Wrócił z zarobków — a w swoim mieszkaniu obcy
Marek przyjechał z Niemiec do rodzinnego Krakowa późnym wieczorem. Jak zwykle, najpierw wstąpił do matki. Helena Stanisławówna przytuliła syna mocno:
— Ile to lat, ile zim, Marku! Strasznie za tobą tęskniłam! No i co, dobrze zarobiłeś?
— Jak zawsze — uśmiechnął się mężczyzna. — Gdy jechałem, pomyślałem: po co wynajmować cudze mieszkanie, skoro i tak większość roku mnie nie ma? Lepiej płacić za swoje, nawet na kredyt, ale swoje.
— Mądrze mówisz — skinęła głową matka. — Masz już dwadzieścia siedem lat, czas pomyśleć o rodzinie. A potem i o dzieciach. Bez własnego dachu nad głową ani rusz.
Po dwóch miesiącach Marek kupił kawalerkę w nowym budynku, urządził ją z gustem — wszystko pod siebie. Klucze na wszelki wypadek zostawił matce, a sam znów wyjechał za granicę.
Lecz ledwo przekroczył granicę, Helena Stanisławówna oddała klucze swojej córce — Krystynie. Ta była starsza od Marka o kilka lat, nigdzie na poważnie nie pracowała, wiecznie tonęła w długach, żyjąc w oczekiwaniu na bogatego księcia.
— Trochę sobie pożyje, oszczędzi, stanie na nogi — myślała matka. — Co w tym złego?
Ale daremne były nadzieje. W ciągu czterech miesięcy Krysia nie tylko nie stanęła na nogi — wpadła w jeszcze większe długi. Gdy nadszedł czas, by się wynosiła, po prostu wymieniła zamki. Tak, by nikt, włącznie z Markiem, nie mógł jej wyrzucić.
Gdy Marek wrócił i spróbował otworzyć drzwi — klucz nie pasował. Był w szoku.
— Co za diabli? — mruknął i od razu pojechał do matki.
Ta, zmieszana, przyznała, że wpuściła Krysię, ale nie wiedziała, że ta zmieniła zamki. Marek zapłonął gniewem:
— Jedna rzecz, że pozwoliłaś jej mieszkać bez mojej wiedzy. Ale żeby zamki wymieniać? I co, ona nie chce się wyprowadzić?
— Proponowałam, żeby zamieszkała u mnie — broniła się matka. — Ale odmówiła…
Następnego dnia Marek wezwał dzielnicowego. Słuzby otworzyły drzwi. Na siostrę nie złożył doniesienia, ale rozmowa była ciężka.
— Mógłbyś u mamy pomieszkać — rzuciła zimno Krysia. — I tak zaraz znowu wyjedziesz. A ja muszę sobie życie ułożyć.
— Nie po to kupowałem mieszkanie — odciął się Marek. — Zapraszaj adoratorów do wynajętego. Idź do pracy i spłać swoje kredyty.
— Bez ciebie się z tym uporam! Najpierw się ożeń, doradco!
Spakowała swoje rzeczy i się wyniosła. Relacje między rodzeństwem zostały zerwane. Marek nie cierpiał — dawno zrozumiał, że Krysia od rodziny potrzebuje tylko pieniędzy.
Minęło kilka miesięcy. Helena Stanisławówna miała działkę, ogródek. Marek, na urlanku, postanowił pomóc matce ze zbiorem. I — któż by pomyślał — na działce natknął się na Krysię.
— No witaj, braciszku — zaśmiała się szyderczo. — Co, sumienie cię gryzie, postanowiłeś ziemniaki wykopać?
— Lepiej powiedz, po co przyjechałaś? Znów potrzebujesz pieniędzy?
— Mama kupiła mi mieszkanie — oświadczyła bez mrugnięcia okiem. — Za moje starania.
— Co?! Jakie mieszkanie?
— Dwa pokoje w nowym budynku. Z meblami. Na kredyt. Mama wzięła na siebie.
Marek zbladł. Przypomniał sobie, jak harował na budowie za granicą, jak zbierał na wkład własny… A Krysi — na tacy?
Nic nie powiedział. Pomógł ze zbiorem i odjechał. Ale serce mu się ścisnęło.
Po tygodniu Krysia sama napisała do brata. Drzwi balkonowe się zepsuły — prosiła o naprawę. Marek się zgodził: ciekaw był zobaczyć jej “pałac”. Mieszkanie okazało się zwyczajne, wcale nie lepsze od jego własnego.
— Zatarła się zawiasy — ocenił. — Trzeba zamówić nowe.
— Sam zamów. I od mamy weź pieniądze — rzuciła obojętnie Krysia.
— Ty sobie kpisz?! Matka kupiła ci mieszkanie, urządziła, a ty nawet drobiazgu nie kupisz?
— Po prostu zazdrościsz. Mama mnie bardziej kocha. Wychodź już!
Marek wyszedł bez słowa. Tego samego dnia zablokował jej numer. Nie chciał więcej ani telefonów, ani spotkań.
— Niech żyją, jak chcą — postanowił. — Ja swoje miejsce znam. I nikomu więcej kluczy nie zostawię.
