Drzwi do zdrady
Po trzymiesięcznym wyjeździe na kontrakt Tomek Kowalski, zmęczony, ale z poczuciem dobrze wykonanej roboty, wracał do domu, do rodzinnego Wrocławia. Dzień był pochmurny, ale w duszy Tomka świeciło słońce: w ręku trzymał wypłatę, marząc, jak uraduje swoją żonę — postawną i pełną temperamentu Kasię. Niedawno kupili dwupokojowe mieszkanie w bloku na obrzeżach miasta. On sam, własnymi rękami, wyrównał ściany, naciągnął sufity, położył płytki i podłączył całą technikę. Zostało tylko jedno — urządzić wnętrze, tak jak chciała ona:
— Tomek, nie będę tolerować fuszerki. Chcę, żeby u nas było nie gorzej niż u Ani i Darka! Wszystko na najwyższym poziomie!
Przytakiwał, zgadzał się, wyjeżdżał na kolejną zmianę, harował do upadłego, tylko po to, by Kasia była z niego dumna. Strasznie tęsknił w kontenerze na mroźnym odwiercie — ani ciepła, ani znajomej twarzy, ani zapachu kawy o poranku. Tylko głos w telefonie, najczęściej marudny i wymagający.
Na dworcu zatrzymał się przy kwiaciarni. Przerzucał róże, wybierając te najświeższe. Wziął ogromny czerwony bukiet i wsiadł do taksówki. Po piętnastu minutach stał przed klatką, serce waliło mu jak młot. Wbiegł na czwarte piętro lekko, z radością aż za ciasno w piersi. Już miał włożyć klucz, ale się rozmyślił. Uśmiechnął się i zadzwonił.
Cisza. Już sięgał po klucze, gdy drzwi otworzyły się gwałtownie. W progu stał obcy facet w jego szlafroku. Wysoki, barczysty, z gołym torsem i bezczelnym spojrzeniem.
— A ty kto, stary? Pomyliłeś klatkę? — ryknął typ.
Świat zachwiał się. Tomek zdrętwiał. Ręka z bukietem opadła.
— Chyba nie tylko drzwiami się pomyliłem…
Drzwi zatrzasnęły się. Stał jak sparaliżowany. Serce łomotało w skroniach, dłonie drżały. Przed oczami miał tapety, które kleił nocami, płytki, które wycierał do połysku, kuchnię, na którą wziął kredyt… i nagle — obcy gość w jego własnym mieszkaniu.
Kwiaty wylądowały w pierwszym lepszym koszu. Tomek złapał taksówkę i pojechał do najlepszego kumpla — do Michała. Po drodze wpadł do Biedronki, kupił wódkę, śledzia i ogórki. Michał był zachwycony — starzy przyjaciele dawno się nie widzieli.
— No, stary! Za spotkanie!
Po drugiej lampce Tomek nie wytrzymał i wyspowiadał się ze wszystkiego. Michał, w połowie góral o gorącej głowie, zerwał się z miejsca:
— Co?! W twoim mieszkaniu?! Żebym ja… żebym ja mu pokazał! — walnął pięścią w stół.
Tomek złapał go za ramię:
— Michał, nie nakręcaj się. Ale… zemścimy się?
— O, będziemy! Koniecznie!
Pod wpływem alkoholu dwójka mężczyzn zamówiła taksówkę i pojechała w stronę mieszkania Tomka. Plany zemsty były mgliste. W głowach obu huczało.
Weszli na piętro. W sypialni paliło się światło. Tomek ryknął:
— Teraz wam pokażę…
Michał zaczął walić w drzwi:
— Otwieraj, świnio! Komu żonę podstawiasz? Wyłaź, porozmawiamy po męsku!
Drzwi otworzyły się — i w tej samej chwili z progu wyleciała pięść. Michał odskoczył, chwytając się za nos.
— No, przywitanie jak z filmu… — mruknął, ocierając krew.
Tomek zapienił się. Jednym uderzeniem wyrwał drzwi z zawiasów. Te z hukiem wylądowały w przedpokoju. Mężczyźni wpadli do mieszkania jak tornado. Biegali po pokojach, krzycząc:
— Gdzie ten drab?!
Kasia piszczała w kuchni, drżącymi rękami wybierając numer. Michał wybiegł do korytarza:
— Z balkonu skoczył?!
Ale nagle — jęk. Pod wywalonymi drzwiami wił się ów kochanek, przygnieciony konstrukcją i własną bezczelnością. Wyglądał żałośnie — szlafrok przekrzywiony, twarz w strachu, usta krwawiły.
— No to nam się udała zemsta! — zaśmiał się Michał, poklepując go po ramieniu.
A tu, jak na złość, z klatki rozległ się przenikliwy krzyk:
— Ratunku! Ludzie, pomóżcie! Mordują! — wrzeszczała teściowa Tomka, rozpoznawalna po głosie.
Trzeźwość wróciła błyskawicznie. Kumple wybiegli, nie czekając na policję. Następnego dnia Tomek złożył pozew o rozwód. Nie chciał już żyć w domu, gdzie został upokorzony. Gdzie w jego szlafroku paradował obcy.
Tydzień później znów szykował się na wyjazd. Michał żegnał go, z sińcem pod okiem i bandażami na palcach.
— No, ale za to efektownie wyszło! — zaśmiał się. — Jak się ożenisz, to tylko nie z Kasią! Ale mnie koniecznie wołaj. Jak coś, to pomogę…
