Gości po sąsiedzku: jak Weronika postawiła granicę bezczelności
Bartosz wrócił do domu zmęczony, a w mieszkaniu unosił się aromat pieczeni — w piekarniku dusił się schab, a Weronika kroiła surówkę. Podeszedł, pocałował żonę i zauważył:
— Pachnie wyśmienicie.
— Staram się dla gości — odpowiedziała z uśmiechem.
— Dla moich? — zmarszczył brwi Bartosz. — Prosiłem, żebyś nie gotowała.
— Ależ… To twoja rodzina. Ludzie po pracy, muszą coś zjeść.
— Weronika, zrozumiesz mnie później… Lepiej by było, gdybyś posłuchała.
Kilka godzin wcześniej zadzwoniła do niego matka:
— Synku, Kasia, córka Lidki, z mężem kupili mieszkanie obok was. Dopóki nie skończą remontu, nie mają wody. Lidka prosi, żeby u was się wykąpali przez kilka dni.
Bartosz nie był zachwycony. Już w dzieciństwie nie przepadał za Kasią — cwaniara, zupełnie jak jej matka.
— Dobrze, niech wpadną — westchnął. — Ale tylko pod prysznic, nic więcej.
Kasia i jej mąż Tomek pojawili się pod wieczór.
— Cześć! Ja jestem Kasia, to mój mąż. A ty chyba Weronika?
Nie czekając na zaproszenie, Kasia przeszła się po mieszkaniu, dotykała klamerek, zajrzała do sypialni. Bartosz zamknął drzwi:
— Mieliście tylko się wykąpać?
— Tak, tak! Weronika, masz może ręczniki? Swoich nie wzięliśmy.
Gdy oboje się wykąpali, nie śpieszyli się z wyjściem. Usiedli w salonie, wciągając nosem zapach pieczeni.
— Och, jak pachnie! — zaśmiała się Kasia. — Co gotujesz?
Weronika westchnęła i zaprosiła ich do stołu.
Zjedli wszystko do ostatniego okruszka. Wyszli, zapominając ręczniki, gąbki i szampon. Weronika pokiwała głową:
— Żelu i szamponu nie żal, ale gąbki trzeba będzie kupić nowe.
Następnego dnia wszystko się powtórzyło. I trzeciego też. Weronika przygotowała zapiekankę z brokułów, Kasia skrzywiła się:
— Fuj! To wy jecie? Dajcie lepiej kotleta.
Czwartego dnia była pasta z mięsnym sosem. Kasia znowu niezadowolona:
— Mięsa prawie nie ma. Sam sos.
Bartosz zapytał Tomka:
— Kiedy włączą wam wodę?
— Już włączyli — przyznał szczerze.
Kasia błyskawicznie wtrąciła:
— Słuchawka jeszcze nie zamontowana…
Po kolacji Weronika spojrzała na męża:
— Wymyśliłam, jak ich odstraszyć. Ale musisz mi pomóc.
Następnego wieczora, gdy goście zasiedli, Weronika przyniosła tacę z suchymi płatkami owsianymi, startym jabłkiem i miodem.
— To „Francuska sałatka urody”. Bardzo zdrowa. Od teraz tylko to jemy z Bartoszem.
Kasia próbowała przełknąć, ale smak wyraźnie jej nie odpowiadał. Goście wyszli szybko.
— Dzisiaj kolację gotujesz ty — powiedziała Weronika mężowi. — W zamrażarce są pierogi.
Po dwóch dniach Kasia zadzwoniła:
— Znowu ta wasza sałatka?
— No tak, Weronika jest nieugięta… Jeśli wpadniecie, kupcie kiełbasy, bo sam już nie wytrzymam.
— Nie, nie, my już do was nie przyjdziemy. Mamy wodę i słuchawkę.
Kilka dni później Bartoszowi zadzwoniła matka:
— Lidka mówi, że Weronika cię głodzi.
— Mamo, nie słuchaj głupot. Jestem najedzony, zdrowy i szczęśliwy. A jeszcze ci powiem: za miesiąc przeprowadzamy się do domu, to mieszkanie sprzedajemy. Wtedy zobaczymy, kto dla kogo jest rodziną.
