**Kiedy rodzina staje się obca**
— Tomek, dzwonił Jarek — Michał wszedł do kuchni. — W sobotę przyjeżdża z Martą. Tylko we dwoje. Chcą porozmawiać.
— Jasne, porozmawiać… — prychnęła Kasia. — O domku letniskowym, nie mam wątpliwości. Przygotuj się, będzie „rodzinna sprawiedliwość”.
Minęły nieco ponad dwa miesiące od śmierci cioci Haliny. Zostawiła Michałowi i Kasi dwupokojowe mieszkanie w centrum Warszawy oraz domek nad Zalewem Zegrzyńskim. Przez cztery lata opiekowali się nią — przywozili jedzenie, wołali po lekarzy, dwukrotnie wysłali do sanatorium. Reszta rodziny — Jarek i Marta — tylko korzystali: latem wypoczywali w domku, a gdy ciocia prosiła o pomoc, zawsze byli „zajęci”.
W sobotę o czwartej Jarek i Marta stanęli w progu. Przywitali się oschle, bez uśmiechu. Usiedli w salonie, a Jarek od razu przeszedł do rzeczy:
— Chodzi o domek. Wy dostaliście mieszkanie — niech będzie. Ale domek… My też o niego dbaliśmy. Uważamy, że sprawiedliwie będzie, jeśli go nam oddacie.
— Nie dbaliście — spokojnie odpowiedziała Kasia. — Spędzaliście tam wakacje. A gdy ciocia chorowała — ani razu nie zadzwoniliście.
— A ty się nie wtrącaj — syknęła Marta.
— Dlaczego? Też jestem w testamencie. I wiem, kto ile razu odwiedził Halinę. Wy przez cztery lata pojawiliście się trzy razy. Raz po bakłażany z ogrodu, drugi raz przywieźliście dzieci, trzeci raz na herbatę. Tyle.
— No i co z tego? Jesteśmy rodziną! — oburzyła się Marta. — A teraz co, chcecie sprzedać ten domek?
— Tak — odparł Michał. — Posprzątamy i wystawimy na sprzedaż.
— No to szczęśliwej drogi! — warknął Jarek. — Tylko potem nie zdziwicie się, jak zostaniecie sami!
Następnego dnia zadzwonił telefon:
— Co ty odpierdalasz?! — wrzeszczał Jarek. — Przyjechaliśmy z bratankiem do domku, a tu zamki wymienione!
— Oczywiście. I brama, i drzwi wejściowe. Trzeba było uprzedzić. W sobotę przyjedziemy z Kasią — zabierzecie swoje rzeczy. Ale bez nas — ani rusz.
— Ach, wy ch…
Michał spokojnie odłożył słuchawkę. Kasia nawet się nie zdziwiła:
— Dobrze, że zamki zmieniłeś. Gdybyś tego nie zrobił, nie zostałoby nawet śladu.
Domek sprzedali. Sprzedali też swoje stare mieszkanie. Kupili nowe, trzypokojowe, w osiedlu nad Bałtykiem. Do plaży — dziesięć minut samochodem. Kinga została w miejskim mieszkaniu po cioci — studiowała na uniwersytecie. Michał dostał pracę w porcie, Kasia uczyła w szkole. Zaczęło się spokojne życie.
Ale nie na długo. Już w marcu telefon nie przestawał dzwonić. „Bliscy” nagle przypomnieli sobie o Michale. Pierwsza zadzwoniła Marta:
— No to co, w lipcu przyjedziemy do was z rodziną. Nie mamy już domku, a wypocząć trzeba. Nie jesteśmy przecież obcy!
— Jesteście gośćmi. A my nikogo nie zapraszaliśmy.
— Widziałeś ceny wynajmu nad morzem?!
— Nie. Ale jeśli drogo — wybierzcie jeziora. Albo góry. Nikogo nie przyjmiemy.
— Rodzice Kasi do was jeździli!
— Rodzice. A nie szwagrowie z dziećmi i wnukami.
— Jeszcze będziecie tego żałować. Kiedyś potrzebujecie pomocy — i nikt nie przyjdzie!
— Nie martw się. Od maja do września wszyscy o nas pamiętają. Ale w listopadzie i lutym — cisza.
Właśnie tę ciszę Michał i Kasia cenili sobie najbardziej.
