Do pięćdziesięciu lat Szymon Dąbrowski prawie nie miał siwych włosów, ale diabła zaprosił do swych żeber na dobre. A wszystko przez nią — Kasię. Spotkał ją przypadkiem, gdy wpadł na uniwersytet, gdzie wykładał jego stary przyjaciel. Sprawa była błaha, a konsekwencje — brzemienne w skutki.
Stała przy oknie, igrając słonecznymi refleksami w swych złocistych włosach. Oczy jak młoda trawa, smukła figura, emanująca życiem i buntem… On, mężczyzna dawno nie młodzik, nagle poczuł się jak chłopiec. Kasia wydała mu się ucieleśnieniem wszystkich marzeń — wróżką, syreną, nimfą. W rzeczywistości była tylko ładną studentką, ale Szymon zrozumiał to znacznie później. Wtedy był po prostu zaczarowany.
Takiej namiętności nie czuł nawet do swej żony, Anny Marii, w ich najwcześniejszych latach. Mieli za sobą trzydzieści lat małżeństwa, dwoje dzieci, wspólną przeszłość, dom, wzajemne zrozumienie i rzadkie kłótnie. A wszystko to jakby zniknęło z jego głowy, gdy tylko spojrzał na Kasię.
Ona zresztą nie opierała się zalotom statecznego adoratora. Wręcz przeciwnie — zachęcała. Dla niego była szansą. Wychowana w skromnej rodzinie, ledwo dostając się na studia, marzyła o pozostaniu w wielkim mieście. A Szymon był dla niej bramą do tego świata.
— Przecież to staruch! — jęczała jej współlokatorka, Gosia. — Oszalałaś? Dasz radę z nim żyć?
— Jaki tam staruch — machnęła ręką Kasia. — Rześki, przy kasie, zakochany po uszy. Zobaczysz, niedługo się ożeni.
Szymon zakochał się na serio. Był czuły, hojny, uważny. Ale ani razu — ani jednym słowem — nie wspomniał o rozwodzie. Kasia czekała, liczyła. Jej plany były proste: dzieci Szymona dawno odleciały z gniazda, żona zdrowa, żyją spokojnie. A on — z pieniędzmi. Wszystko zmierzało do ślubu. Lecz Szymon nagle zaczął się męczyć. Okazało się, że rytm młodej kochanki to nie dla dojrzałego mężczyzny. Wolałby spotykać się raz w tygodniu, i to w hotelu, a resztę czasu spędzać w domu, gdzie czekał wygodny fotel, barszcz i ukochana Anna.
Kasia zaczęła domagać się:
— Dlaczego nie możemy zamieszkać razem? Przecież masz drugie mieszkanie!
— Tam są lokatorzy — skłamał. W rzeczywistości mieszkanie stało puste, on i Anna planowali tam remont. Ale na ptasie gniazdko dla kochanki nie zamierzał go przeznaczyć.
— To wynajmij nowe! Jesteś mężczyzną!
Kłótnie nasilały się. Aż nagle — uderzenie.
— Jestem w ciąży, Jacku — oznajmiła Kasia (tak właśnie go nazywała). — Cieszysz się?
Szymon zdrętwiał. Właśnie miał z nią zerwać — nawet wrócił wcześniej z delegacji, by wszystko omówić. A tu — dziecko.
— Ale mówiłaś, że się zabezpieczasz…
— To nie daje stu procent! A myślałam, że się ucieszysz…
Nie ucieszył się. Stracił głowę. Ale został. Dziecko urodziło się — chłopiec, Staś. Szymon pomagał: finansowo, odwiedzał, dbał. Ale Kasia chciała więcej.
— Mam dość bycia w cieniu! Albo mówisz żonie, albo ja to zrobię!
Nie zdążył podjąć decyzji — Kasia wzięła sprawy w swoje ręce. Po kilku dniach żona powitała go słowami:
— Więc masz dziecko i zamierzasz się ożenić? To prawda?
— Aniu, to nie tak… Wszystko wyjaśnię…
— Od razu ci powiem: rozwodu nie będzie — oznajmiła spokojnie, lecz stanowczo. — Nie po to budowałam rodzinę przez trzydzieści lat, by oddać ją jakiejś studentce.
Szymon poczuł ulgę. Nie dlatego, że uniknął rozstania, ale dlatego, że usłyszał — ona wciąż chce ratować rodzinę.
— Kocham cię, Aniu. Wybacz mi. To było szaleństwo, nie wiem, co we mnie wstąpiło…
— Ale dziecko jest niewinne — dodała. — Zabierzemy je. A z tą — kończysz na zawsze. Wtedy ci wybaczę. Naprawdę.
Szymon nie wierzył własnym uszom. Ale żona, jak zwykle, wszystko przemyślała. Kasia, zmęczona niemowlakiem, bez pomocy, bez wsparcia, z radością oddała syna, gdy zaproponował rozwiązanie:
— Chcę, by Staś mieszkał z nami. Będziesz mogła wrócić na studia, do życia. Damy radę.
— Świetnie — odparła obojętnie. — Tylko bez roszczeń później.
Szybko uregulowali formalności — ojciec uznany, matka nie protestowała. Staś przeprowadził się. Anna opiekowała się nim, lecz z dystansem. Szymon miał nadzieję: czas wszystko odmieni. Minął rok.
I nagle — grom z jasnego nieba.
— Rozwodzę się — oznajmiła Anna, wracając z delegacji. — Poznałam kogoś. Zrozumiałam, że jestem szczęśliwa tylko z nim.
— Kogoś? Jakiego kogoś?
— Wojtka. Mieszka w innym mieście, ale przeprowadza się do mnie. A ty — zostajesz z mieszkaniem. Wszystko sprawiedliwie.
— Ale mówiłaś…
— Wtedy wierzyłam. Ale miłości się nie rozkazuje. Wybacz.
Odeszła. Zostawiając mu Stasia i przeszłość. Próbował wrócić do Kasi, ale ta tylko się roześmiała:
— Dostałeś swoje, Jacku. A ja — wolność. Teraz żyj, jak chcesz. Niedługo mam ślub.
Został sam. Z synem, którego już pokochał. Bez żony, bez kochanki, ale z cichym uczuciem, że może właśnie to jest sprawiedliwość.
