Mój syn stał się mięczakiem. Ta kobieta rządzi wszystkim, a ja boję się nawet słowa powiedzieć: ból matki, która już nie poznaje własnego dziecka…
Tego dnia, gdy Jasiek się żenił, ledwo znałam swoją przyszłą synową. Minęły zaledwie dwa tygodnie od ich poznania, a szczerze mówiąc, pierwsze wrażenie miałam niepokojące. Wulgarny makijaż, wyzywająca sukienka, napompowane usta – wszystko to mówiło nie o kobiecości, ale o lenistwie. O niechęci do pracy. O tym, że przywykła brać, ale nie dawać.
Jej rodziców zobaczyłam tuż przed Urzędem Stanu Cywilnego. Gadali nieszczerze uprzejmie, przyjechali drogim autem, ale jak się później okazało, samochód był wynajęty – taksówka wydała im się zbyt pospolita. Wymieniłam z mężem znaczące spojrzenie: było jasne, że hojności nie ma co oczekiwać. Ślub, nawiasem mówiąc, opłaciliśmy my. Całkowicie.
Przenieśliśmy się do miasta na kilka miesięcy przed narodzinami syna. Jasiek rósł jako wrażliwy, delikatny chłopiec. Pisał wiersze, przejmował się drobiazgami. Na wsi może i wyrośnie z niego prawdziwy chłop – ale życie w mieście uczyniło go nadwrażliwym. Do dwudziestego szóstego roku miał może ze trzy dziewczyny, i to o nich dowiadywałam się tylko z urywków rozmów przez telefon. Nigdy nie był otwarty.
Zachowywał się jak wszyscy: czasem wracał podpity, śmierdziało od niego papierosami, ale potem niby rzucił. Po ślubie zostali u nas. Mamy trzypokojowe mieszkanie, ja z mężem przenieśliśmy się do małego pokoju, a młodym oddaliśmy duży. Nie żal – byle żyli w zgodzie. Ale zgody nie było. Ciągłe awantury. A właściwie – jeden głos: piskliwy, kapryśny, roszczeniowy. To była ona – Kinga.
Co dali jej rodzice – nie mam pojęcia. My wręczyliśmy kopertę z pokaźną sumą. Krewni, jak się później dowiedziałam, też dawali pieniądze. Ale wdzięczności się nie doczekałam.
Kinga prawie nie wychodziła z pokoju. Jadała tylko zamówione jedzenie. Pracowała jako stylistka paznokci w salonie i nawet palcem w domu nie kiwnęła. Domowe obowiązki były „nie jej”. Mój syn jadł to, co sam kupił, albo dojadał nasze posiłki – w milczeniu, z opuszczonym wzrokiem. Wstydził się. To nie była miłość – to było niewolnictwo.
Potem się wyprowadzili. Wynajęli mieszkanie niedaleko jej salonu. I oto „wielkoduszna dusza” pierwszy raz od wielu miesięcy usiadła z nami przy stole, wypiła herbatę, zjadła ciasto. Nawet się zdziwiłam – czyżby nie była na diecie? Gdy wsiadała do samochodu, dostrzegłam w jej spojrzeniu pogardę. A może mi się wydawało. Ale to uczucie – jak nóż pod żebrami. Zostało.
A wczoraj pojechałam do nich w odwiedziny. Kinga, oczywiście, była w pracy. Przywitał mnie syn. Zmęczony, apatyczny. Zaproponował herbatę – no bo dopiero wrócił z pracy, nic nie ma do jedzenia. Dobrze, że przywiozłam pełną torbę jedzenia – teraz przynajmniej lodówka jest pełna.
Okazało się, że teraz jeździ do pracy autobusem. Samochód został Kindze – „ona musi do klientów, jakże to tak komunikacją miejską?” Do salonu, nawiasem mówiąc, jest czterysta metrów. Ale jej ciężko, jej niewygodnie. A on – pieszo, w deszcz, w mróz. Bo tak jej wygodnie.
A potem się wygadał – ma kredyty. Kilka. Jeden z nich – na wyjazd do Egiptu. Ale nie dla nich dwojga. Dla niej. „Zmęczyła się” i poleciała odpocząć z koleżanką. Nie pytałam, kim jest ta „koleżanka”. Widziałam, jak się kurczy przy takich pytaniach. Widziałam, jak cicho cierpi.
Wróciłam do domu i rozpłakałam się. Opowiedziałam wszystko mężowi. Machnął tylko ręką: „Od początku wiedziałem, że tak będzie”. A mnie nie jest wszystko jedno. Jestem matką. Nie po to rodziłam i wychowywałam syna, żeby stał się cieniem obcej kobiety.
Teraz nawet nie śmiem otwarcie czegoś powiedzieć. Boję się, że Kinga znów urządzi awanturę. A ja – że stracę z nim kontakt na dobre. Boli mnie to. Czuję się bezradna. Gdzie popełniłam błąd? Dlaczego nie nauczyłam go być mężczyzną? Dlaczego mój syn to mięczak?
I najgorsze – nie mogę nic zmienić. Tylko patrzeć, jak mój chłopiec zamienia się w cień, i czekać. Czekać, aż sam zrozumie, że nie żyje swoim życiem. Żeby tylko nie było za późno…
