– Mamo, idę dziś z Olą do kina! Bądź w kontakcie, dobrze? – krzyknął Kuba i pocałował Ewę w policzek, zanim zniknął w łazience. Słyszała, jak coś nuci pod nosem, jak szumiała woda. Był szczęśliwy… Wolny. Takim, jakim ona nigdy nie była. – Mamo, wychodzę! – zawołał Kuba, pokazując się w ulubionej niebieskiej koszuli. – Powodzenia, kochanie! – Ewa pomachała mu i usiadła w fotelu. Telefon cicho zadzwonił – nowa wiadomość. Otworzyła ją roztargniona… i zamarła.
Przez wieczorną ciszę przebił się cichy szloch. Ewa leżała zwinięta w kłębek, tuląc kolana, i płakała bezgłośnie – łzy zostawiały mokre ślady na poduszce.
– Mamo, co się stało? – Kuba wrócił wcześniej i spojrzał na nią z niepokojem. Szybko otarła oczy, naciągnęła uśmiech:
– Wszystko w porządku, słoneczko. Po prostu jestem trochę zmęczona.
Usiadł obok, wpatrując się w jej twarz. Już dorosły. Wysoki, opanowany, z tym samym uroczym uśmiechem co w dzieciństwie. Tylko teraz coraz częściej był on skierowany nie do niej, ale do jego Oli…
Wspomnienia nadeszły niespodziewanie. Osiemnaście lat. Marek. Ślub. Miłość do zawrotu głowy. Naiwna wiara, że uczucia zwyciężą wszystko. Ale… nie zwyciężyły.
– Mamo! Gdzie moja niebieska koszula? – głos Kuby wyrwał ją z myśli.
– W szafie, po lewej! – krzyknęła, uśmiechając się pod nosem.
Podeszła do lustra. Czterdzieści dwa. W oczach – smutek, którego od dawna nikt nie dostrzega. Jakby życie utknęło w przeszłości…
Pamiętała tamten dzień. Wtorek. Sklep osiedlowy. Chleb, mleko. I… Marek. Z torbą i… słoiczkiem dla niemowląt. Pieluchami. Uśmiech na twarzy. Oczy zdradziły prawdę.
– To… nie to, co myślisz – bąknął.
– A cóż ja mam myśleć?! Że leczysz się u tej… jak jej tam… Kasi?! Macie już dziecko?!
Potem była mgła. Krzyki. Rozwód. Samotność. Ale też wolność.
Nauczyła się żyć sama. Bez Marka. Bez awantur. Teściowa została po jej stronie, wspierała. Wychowywała syna, uczyła się uśmiechać… zapominać o zdradzie.
Czasem jednak fala wracała. Jak dziś, gdy widziała, jak Kuba obejmuje Olę. Jak budują relację – świadomie, z szacunkiem. Bez głupich obietnic „na zawsze”.
Telefon znów zadzwonił. Zaproszenie do znajomych. Tomek… Ten sam Tomek ze szkoły?!
Szkolne podwórko. Ona – najpiękniejsza. On – z bukietem stokrotek przy bramie. Potem pojawił się Marek. A Tomek został w przeszłości.
– Jadź, nie uwierzysz… Tomek ze szkoły napisał!
– Ten, który był w tobie zakochany do ostatniego dzwonka? – zaśmiała się przyjaciółka. – A Marek tak go wtedy o ciebie bił!
– Wysłał mi tylko zaproszenie.
– No to dodaj! Podobno teraz w dużej firmie pracuje, rozwodzi się…
Kolejne tygodnie były jak bajka. Wiadomości. Flirt. Śmiali się, pisali do rana. Tomek był czuły, lekki, z dobrym humorem… Tylko teraz miał pewność siebie mężczyzny, który wiele przeszedł.
– Kubo – powiedziała pewnego wieczoru – chcę ci kogoś przedstawić…
– Tomka? – Kuba się uśmiechnął. – Mamo, wszystko widzę. Promieniejesz. Cieszę się dla ciebie.
Załkała. Ale wkrótce Tomek pisał rzadziej. Krócej. A potem…
«Ewo, przepraszam. Mam inną. Wybrałaś Marka – bolało. Teraz wiesz, jak to jest».
Patrzyła na ekran. Zamarła. Dorosły mężczyzna… urządził zemstę po dwudziestu latach?
– No, dość łez! – wpadła Jadzia. – Teraz temu Don Juanowi odpiszemy.
Wspólnie ułożyły wiadomość – z humorem, złością i ulgą:
«Drogi Tomku! Dziękuję ci ogromnie! Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak się śmiałam, flirtowałam, czułam się kobietą. Odmłodziłeś mnie, jakby dwadzieścia lat z głowy. Mam nadzieję, że twoja wybranka doceni twoją aktorską naturę. Całuję (platonicznie). Ewa».
Odpowiedź przyszła natychmiast – potok obrażeń. Ale Ewa już się śmiała. Pierwszy raz – szczerze.
A tydzień później w sklepie zatrzymała ją blondynka:
– To pani?! Ta rozbija– To pani?! Ta rozbija mi związek z Tomkiem?! – krzyknęła, lecz Ewa tylko wzruszyła ramionami i odparła spokojnie: „Nie ja, kochanie – życie czasem płata nam figle, ale najważniejsze, by iść dalej z podniesioną głową”.
