Nieoczekiwane szczęście: dramat odnalezionej rodziny
W przytulnym miasteczku o nazwie Błysk, gdzie morski wiatr mieszał się z zapachem kwitnących lip, a wąskie uliczki tonęły w zieleni, Mikołaj po raz pierwszy wybrał się z nowymi rodzicami na wieś do babci i dziadka. Razem z nimi przyjechała ciotka Agata, siostra ojca, wraz z dwoma synami. Wszyscy wesoło rozmawiali, nie dręcząc Mikołaja natarczywymi pytaniami, a on czuł się zaskakująco swobodnie. Chłopiec szybko znalazł wspólny język z kuzynami. Babcia częstowała wszystkich naleśnikami z domową śmietaną lub miodem – do wyboru. Dziadek miał własną pasiekę, a miód pachniał tak intensywnie, że aż kręciło się w głowie. Mikołajowi wieś wydawała się bajką, a gdy wracali do domu, myślał: „Chciałbym tu zostać na zawsze…”. Lecz w sercu skrywał lęk: a nuż znów odesłają go do domu dziecka? A wieczorem wydarzyło się coś, co odmieniło jego życie.
Na złote gody rodziców Mikołaja, Stanisława i Haliny, zjechała się prawie cała rodzina. Mikołaj przyjechał z daleka z żoną i córeczką. Służył w innym mieście, a rodzina mieszkała razem z nim. Goście znali niezwykłą historię jego życia – trudną, ale o szczęśliwym zakończeniu. Mikołaj wstał, trzymając kieliszek, i zwrócił się do rodziców:
– Kochani mamo i tato, zdrowia wam i długich lat! Dziękuję wam za wszystko, co dla mnie uczyniliście! W moim życiu było wielu rodziców: najpierw ci, którzy dali mi życie, potem ci, którzy próbowali zapełnić mną pustkę w swoim. Ale wy… wy daliście mi prawdziwe dzieciństwo, uczyniliście mnie człowiekiem. Niski wam pokłon! Żyjcie długo, dla was jestem gotów na wszystko!
Halina i Stanisław patrzyli na syna ze łzami w oczach, pełnymi miłości i dumy.
Mikołaj już nie wierzył, że kolejna przybrana rodzina będzie na długo. Jedenasty rok, a wciąż był w domu dziecka. Nie chciało mu się opuszczać znanych ścian, lecz starsza wychowawczyni, ciocia Wanda, pogłaskała go po głowie i łagodnie powiedziała:
– Nic się nie martw, Mikołajku, może tym razem się uda. A jeśli coś, my zawsze tu będziemy, czekamy na ciebie.
– Tak, czekacie – mruknął. – Wychowawczyni Danuta powiedziała, że się przeżegna, jeśli ktoś zabierze mnie na dobre.
– Nie słuchaj jej – machnęła ręką ciocia Wanda. – Jest młoda, jeszcze nie umie z dziećmi dogadać, więc palnęła głupstwo.
Ciocia Wanda lubiła Mikołaja, żałowała go, a on odwzajemniał się ciepłem i szacunkiem. Pocieszała go, by się nie przejmował, jeśli z nowymi rodzicami się nie zgra.
– Czekamy, oczywiście, czekamy – dodała. – Nawet dyrektorka powiedziała, że twojego łóżka nie oddamy, nowych dzieciaków ulokujemy gdzie indziej.
Mikołaj skinął głową, rozejrzał się po sypialni, myśląc, że pewnie niedługo wróci. Nie chciało mu się jechać.
– Po co się zgodziłem? – rozważał. – Chciałem odmówić, ale ci dwoje patrzyli na mnie z jakąś nadzieją, żal mi ich było. No cóż, przywykłem. Jako mały płakałem, gdy mnie odsyłali, teraz to już wszystko jedno. Bywało, że przybrani rodzice dowiadywali się, że będą mieć własne dziecko, a ja stawałem się niepotrzebny. Po co mnie wtedy brali?
Mikołaj pamiętał, jak przypadkiem stłukł telefon u jednej rodziny. Krzyczeli na niego, nazywając niewdzięcznym, a potem oddali z powrotem – „nie pasujesz”. Bywały różne domy, lecz Mikołaj stał się starszy i przebieglejszy. Gdy rodzina mu się nie podobała, celowo robił coś, by go odesłali. Nauczył się rozpoznawać, gdzie jest prawdziwa miłość, a gdzie tylko próżnia.
Pewnego razu zabrała go rodzina, gdzie przybrana matka, Krystyna, nazywała go „Mikołajkiem”. Jaki on „Mikołajek”? To Mikołaj, prawie dorosły, a ona sepleniła. Mieszkali w dużym domu, ale nie mieli własnych dzieci. Krystyna ulokowała go w pokoju, gdzie wszystko było różowe – firanki, kołdra, nawet ściany. „Pewnie chcieli dziewczynkę” – pomyślał. W kącie stały zabawkowe samochody, piłka nożna, lecz wszystko było nie w jego guście. Przybrany ojciec niemal go nie zauważał, żył swoją pracą, jakby kupił żonie zabawkę, żeby nie zawracała mu głowy. Krystyna bawiła się Mikołajem jak lalką: ubierała, fotografowała, chwaliła się koleżankom, jaki jej „Mikołajek” przystojniak. Czasem zabierała go do parku, ale tylko na karuzele dla maluchów – Mikołaj wstydził się wśród tych bobasów.
Czasem żałował Krystynę. Płakała, narzekając przez telefon, że mąż jej nie kocha, że nie może mieć dziecka. Mikołaj patrzył na nią dojrzałym wzrokiem i myślał: „Szkoda jej, ale w domu dziecka i tak jest lepiej niż u własnej matki”. Tamtą ledwo pamiętał, ale wiedział, że zabrali go od niej w porę – sąsiedzi wezwali opiekę społeczną. W wieku pięciu lat, w domu dziecka, odetchnął z ulgą: czyste łóżko, koledzy, dobra ciocia Wanda.
W domu Krystyny męczyła go jej nadopiekuńczość. Czuł się jak pięciolatek. W przypływie złości zdemolował różowy pokój, o mało nie podrapał samochodu przybranego ojca, ale się powstrzymał. Szybko go odesłali, a mąż Krystyny wyprawił ją nad morze – „niech odpocznie”.
I oto Mikołaj znów czeka na nowych rodziców. Wyszedł do holu, a przed nim stali mężczyzna i kobieta, zupełnie niepodobni do Krystyny. Mężczyzna wyciągnął rękę:
– Witaj, Mikołaj. Jestem Stanisław.
Chłopiec uroczyście uścisnął dłoń. Kobieta, Halina, delikatnie go objęła, a od tego zrobiło się ciepło.
– Mów mi ciocia Hala – uśmiechnęła się.
Mikołajowi spodobało się, jak Stanisław się przywitał – po męsku, bez infantylności. W nowym domu wszystko było inaczej. Pokazali mu od razu jego pokój: zwykłą kołdrę w kratę, biurko przy oknie z książkami – „Wyspa skarbów”, atlasy zwierząt i kosmosu. Na krześle leżały dżinsy i dres, taki sam jak u wujka Stacha. Mikołaj bał się otworzyć szOtworzył szafę i zobaczył swoje rzeczy – proste, wygodne, właśnie takie, jak lubił.
