No Święta, którego nikt się nie spodziewał
W starej kamienicy na obrzeżach Łodzi unosił się zapach nadchodzącej katastrofy, ledwo przykryty pretensjonalną świąteczną atmosferą. Jeszcze na klatce schodowej Weronika wyczuła ostry dym, a po schodach spływały strumienie mydlanej wody, jakby ktoś zatopił całe piętro. Wchodząc do mieszkania, rzuciła na półkę bukiet z firmowego spotkania, zrzuciła zdarte buty i wsunęła kapcie, żałując, że nie wzięła kaloszy — podłoga wyglądała jak po powodzi. Z głębi mieszkania dobiegał przeraźliwy koci wrzut mieszany z syczeniem, mruczeniem i wonią spalenizny.
— Krzysiek, co tu się dzieje?! — krzyknęła Weronika, czując, jak serce ściska się od złych przeczuć.
Krzysztof pojawił się natychmiast — w samych bokserkach, bosy, z twarzą pokrytą sadzą i zadrapaniami, z fioletowym siniakiem pod okiem. Na głowie dumnie prezentował się ręcznik zawiązany jak turbana u sułtana po bitwie.
— Weronik, już w domu? — wybąkał, patrząc w podłogę. — Myślałem, że impreza firmowa, przecież jesteś szefową, będziesz do nocy…
Weronika zmęczona opadła na krzesło, krzyżując ręce.
— Gadaj, nieszczęśniku. Coś tym razem zbroił?
— Słoneczko, nie denerwuj się — zaczął Krzysztof, ale głos mu drżał.
— Denerwowałam się w latach 90., gdy bandyci przychodzili po haracz — przerwała Weronika. — Stresowałam się, gdy kryzysy uderzały, a firma ledwo zipała. Teraz już nic mnie nie rusza. Mów, co się tu odprawia?
Krzysztof westchnął, jakby przed egzekucją.
— Chciałem ci zrobić niespodziankę. Święto nietypowe. Postanowiłem posprzątać, uprać, obiad ugotować. Wziąłem wolne, poszedł na targ, kupił jagnięcinę. A potem wszystko poszło bokiem.
— Jagnięcina? — doprecyzowała Weronika, przeczuwając nowy zwrot akcji.
— Nie, pralka — przyznał. — Wsadziłem pranie, włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać. A wtem kot…
— Żyje?! — Weronika zerwała się, oczy rozbłysły panicznym strachem.
— Żyje, żyje! — pospieszył się Krzysztof. — Tylko mokry. Przysięgam, kiedy włączałem pralkę, go tam nie było! A potem… no, znalazł się w środku.
— Jak?! — Weronika zacisnęła pięści. — Jak kot mógł wleźć do zamkniętej pralki?!
— Nie wiem — rozłożył ręce Krzysztof. — Przesączył się, chyba.
Weronika zamknęła oczy, walcząc z pokusą zduszenia męża.
— Kontynuuj, Archimedesie. I pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że wszystko z nim w porządku.
— Eee, Won, on jest tam… — Krzysztof zawahał się. — Trzeba podejść.
— Łapy ma wszystkie? — głos Weroniki stał się lodowaty.
Krzysztof przetarł podrapaną twarz.
— Oczywiście! Tylko na chwilę… unieruchomione. Dla bezpieczeństwa.
— Dobra, lecimy dalej — westchnęła Weronika, szykując się na najgorsze.
— No więc, kiedy kot… eee, się prał, poczułem spaleniznę. Pobiegłem do kuchni, otworzyłem piekarnik — a tam istny kocioł! Oparzyłem palce, mięso płonie. Chlusnąłem oleju, a on buchnął! Włosy mi się zajęły, dym się wali, gaszę. A tu kot zaczyna wrzeszczeć. Patrzę — a jego ślepia wyszczerzone przez szybę pralki. Zrozumiałem, że mu tam niekomfortowo. Wyłączyłem pralkę, ale nie chce się otworzyć. Kot wyje, kuchenka płonie, twarz mnie boli, włosy się żarzą. Łapię łom — i bach! Pralka zaczęła przeciekać, ale kot wyskoczył. Gdy gasiłem ogień, ta bestia latała po mieszkaniu, darła się jak opętana, rozbiła wazoniki, podarła tapety, zwaliła zasłony, wylała wino, które zostawiłem na kolację. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, grozili, że kogoś wykastrują. Nie wiem, kota czy mnie. Ale wszystko pod kontrolą, nie martw się!
Weronika otarła łzy — nie wiedząc, czy to ze śmiechu, czy z rozpaczy — i ruszyła w głąb mieszkania. Zniszczenia były epickie: potłuczone szkło, kałuże wody, podarte tapety, smród spalenizny. Na kaloryferze, przywiązany za wszystkie łapy, wisiał kot Bonifacy, z pyskiem owiniętym starym szalikiem. Żywy, ale w głębokim szoku. Weronika spojrzała na męża i oczy jej się zwęziły.
— Wyjaśniaj — zażądała.
— No wiesz, nie chciał siedzieć spokojnie — jąkał się Krzysztof. — Był mokry, bałem się, że nie wyschnie przed twoim powrotem. Nie dał się wyżymać, więc przywiązałem. A pysk zawinąłem, żeby nie darł się — sąsiedzi już grozili policją i egzorcystą.
Weronika odwiązała kota, osuszyła go ręcznikiem zdjętym z głowy Krzysztofa i uwolniła jego pysk. Bonifacy warknął, ale wtulił się w swoją panią.
— Ty draniu, Krzysiek — powiedziała cicho. — Mógł się udusić. Chociaż po pralce i tak pewnie jest tak zahartowany jak ja.
Opadła na kanapę, tuląc kota, i spojrzała na męża.
— No i?
— Co “no i”? — Krzysztof spuścił głowę. — Mam się teraz powiesić, czy mogę jeszcze chwilę poczekać?
— Gratuluj, cymbałe — westchnęła Weronika. — Dzisiaj przecież Dzień Kobiet.
Krzysztof rozpromieniał, pobiegł do pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Padł na kolana i uroczyście oznajmił:
— Weronik, światło moje. Trzydzieści lat razem, a ty wciąż ta sama — piękna, silna, cierpliwa. Najlepsza żona, matka, babcia. Z okazji Dnia Kobiet! Niech zawsze świecisz tak jak dziś.
Podarował jej pudełko z złotą obrączką i bukiet róż — pognieciony, poobijany, ale wciąż żywotny.
— Kwiaty były przepiękne, serio — dodał zawstydzony. — Ale kot… nie oszczędził ich. Nie gniewaj się, Won. Chciałem cię z— Nie gniewam się — odparła Weronika, przyciskając różę do serca — bo i tak nic nie przebije tego, jak wyjątkowo potrafisz zepsuć każdą okazję.
