**Złamane marzenia: cena miłości**
Od lat Kasia i Wojciech marzyli o dziecku, ale los okazał się okrutny – ciąża nie nadchodziła. Decyzja o adopcji wydawała się oczywista, jak ostatnia deska ratunku. Droga była długa: niekończące się wizyty w urzędach, papiery, czekanie. Kasia do dziś pamięta ich pierwszą wizytę w domu dziecka w pobliskim Lublinie. Dziecięce oczy, pełne nadziei i strachu, patrzyły na nich, jakby błagały, by je zabrać. Wśród nich była Ola – dwunastolatka z ciemnymi warkoczykami i głębokimi niebieskimi oczami, tak podobna do zmarłej siostry Kasi. Serce Kasi ścisnęło się z czułości. Wojciech marzył o synu, ale Ola urzekła ich oboje od pierwszego wejrzenia. Dziewczynka cieszyła się na każdą ich wizytę, lgnęła do nich jak do rodziców.
Gdy dyrektorka ośrodka powiedziała im, że Olę adoptowano już pięć razy i za każdym razem oddawano z powrotem, Kasia ledwo powstrzymała łzy. „Wieczna wychowanka” – tak mówili o dziewczynce. Powody zwrotów były mgliste, ale Kasia nie drążyła tematu. Jej dobre serce nie mogło znieść myśli, że dziecko tyle razy zostało zdradzone przez tych, których zdążyło pokochać. Postanowili z Wojtkiem: Ola zostanie ich córką i nikt już nie odważy się jej odrzucić.
W oczekiwaniu na zatwierdzenie dokumentów zabierali Olę do domu coraz częściej. W ich trzypokojowym mieszkaniu przygotowali dla niej osobny pokój – marzenie każdego dziecka z domu dziecka, pozbawionego własnej przestrzeni. Ola była zachwycona, a Kasia i Wojciech otaczali ją miłością i troską, chcąc uleczyć jej rany. I wtedy stał się cud: Kasia dowiedziała się, że jest w ciąży. To było jak błogosławieństwo – często tak bywa z tymi, którzy decydują się na adopcję. Małżonkowie cieszyli się, ale nie zamierzali rezygnować z adopcji. Ola stała się częścią ich życia, ich rodziną.
W końcu dostali zgodę i Ola na zawsze opuściła dom dziecka – tak im się wydawało. Psycholog radził, by przygotować dziewczynkę na pojawienie się niemowlęcia. Kasia i Wojtek zdecydowali się na rozmowę. Wyjaśnili, że wkrótce Ola będzie miała młodszą siostrę, że będą ją kochać tak samo mocno, że na zawsze pozostanie ich córką. Ale gdy dotarło do tego, że pokój będzie musiała dzielić z malutką Zosią, gdy ta podrośnie, twarz Oli zmieniła się nagle. Jej spojrzenie na moment stało się lodowate, niemal wrogie. Wstała w milczeniu i wyszła, nie słuchając dalej.
Od tamtego dnia Ola zaczęła zachowywać się dziwnie. Gdy tylko rodzice wracali do domu, rzucała się im na szyję, ściskając tak mocno, jakby bała się, że znikną. Czasem podbiegała do Kasi od tyłu, obejmowała ją za szyję z taką siłą, że trudno było oddychać. „Kocham cię, mamo” – szeptała, ale jej oczy były szklane, a zęby zgrzytały z napięcia. Kasia odpowiadała czułością, ale Wojtek był coraz bardziej zaniepokojony. Psycholog, do którego się zwrócili, zapewnił, że Ola po prostu boi się utracić uwagę rodziców z powodu nowego dziecka. „To nic poważnego, poświęcajcie jej więcej czasu” – powiedział.
Piekło zaczęło się, gdy urodziła się Zosia. Dziewczynka przyszła na świat przedwcześnie, często płakała i wymagała nieustannej opieki. Żeby nie niepokoić Oli, łóżeczko postawili w sypialni rodziców. Kasia dzieliła się między córkami, wyczerpana do granic możliwości. Wojtek pomagał: odprowadzał Olę do szkoły, czytał jej przed snem. Na początku wydawało się, że wszystko wraca do normy. Ale pewnego dnia Kasia zauważyła: gdy tylko zostawiała Zosię sam na sam z Olą, malutka wpadła w histeryczny płacz. Kasia pędziła do pokoju, gdzie zastawała Olę „troskliwie” zajętą siostrą. Aż pewnego razu weszła akurat w momencie, gdy Ola zatykała nos Zosi, trzymając jej twarz w dłoniach. Gdy zauważyła Kasię, puściła dziecko, a ono, łapiąc powietrze, zaczęło krzyczeć. Kasia, drżąc, wzięła Zosię na ręce, próbując zrozumieć, co się stało. Ola patrzyła na nią swoimi ogromnymi niebieskimi oczami – pustymi, bez śladu skruchy.
Wieczorem Wojtek próbował porozmawiać z Olą. Po długich namowach bąknęła, że „wycierała nosek Zosi”. Wytłumaczenie brzmiało absurdalnie, ale psycholog znów kazał być cierpliwym: „Dziewczynce brakuje miłości”. Wkrótce potem zdarzyło się coś nowego: Kasia złapała Olę przy łóżeczku z butelką pełną wrzątku, którą chciała dać Zosi. Ola znów milczała, obserwując reakcję rodziców. Kasia, patrząc w jej oczy, po raz pierwszy zobaczyła nie dziecko, lecz zimną, przerażającą pustkę.
Czas mijał, Zosia rosła, stawała się spokojniejsza. Ola, jak się wydawało, przywykła do siostry, ale Kasia już nigdy nie zostawiała ich samych. Latem planowali wyjazd nad morze – pierwszy w życiu Oli. Ale z małą Zosią podróż była ryzykowna, więc Kasia delikatnie wytłumaczyła to córce. Ola wybuchła. Nie płakała – wyła jak ranne zwierzę, tarzała się po podłodze, biła rękami i nogami, nie słuchając żadnych argumentów. Kasia była przerażona, nie wiedząc, jak ją uspokoić. Psycholog, ku jej zdumieniu, znów nie widział problemu, chwaląc Olę za „adekwatność” i zalecając więcej uwagi. Małżonkowie wymienili spojrzenia: tego specjalistę trzeba było zmienić.
Tamtego wieczoru, gdy Wojtek wyjechał w delegację, Kasia sama ułożyła Olę do snu. Dwie godziny czytała jej, rozmawiała, próbując zajrzeć w głąb duszy córki. Wydawało jej się nawet, że jest niesprawiedliwa wobec Oli, że to po prostu wrażliwe dziecko cierpiące z powodu zazdrości. Ale wtedy Ola, jakby od niechcenia, zapytała: „A gdyby Zosia zniknęła? Kochalibyście mnie bardziej? Mielibyście jeszcze dzieci? Pojechalibyście ze mną nad morze?”. Kasia, ostrożnie odpowiadając, poczuła, jak krew stygnie jej w żyłach: Oli potrzebny był nie psycholog, lecz精神病医生.
Ułożywszy córkę, Kasia położyła się wyczerpana. W nocy obudził ją dziwny odgłos – jakby ktoś majstrował obok. Spojrzała na łóżeczko i zamarła: Ola, pochOla, pochylona nad Zosią, przyciskała poduszkę do jej twarzy, a w jej oczach płonął zimny, nienawistny płomień.
