Od tamtego dnia, gdy Ania wyszła za mąż, minęło już wiele lat. Z każdym rokiem między nami robiło się coraz więcej pustki. Czułam się, jakby po prostu wymazała nas ze swojego życia. Dzwoniła coraz rzadziej, przyjeżdżała jeszcze rzadziej. A gdy już się spotykaliśmy, jej oczy były zimne i obojętne.
W ten piątek długo wahałam się, czy wybrać jej numer. Z Tadeuszem planowaliśmy skromnie świętować naszą rocznicę — trzydzieści lat razem. Marzyłam tylko o tym, by zebrać rodzinę, upiec kiełbaski na grillu, posiedzieć przy jednym stole. Pragnęłam trochę ciepła, znajomych głosów, choćby na kilka godzin…
— Halo? — w końcu odezwała się Ania, zdyszała.
— Aniu, to mama. Znowu na siłowni? Możesz rozmawiać?
— Nie, mamo, myję samochód Pawłowi.
— A dlaczego ty?
— A kto, mamo? Na myjnię jechać — drogo. Nie jestem z porcelany.
— No dobrze, córeczko… Chciałam zaprosić was z Pawłem w niedzielę do nas. Rocznica u mnie i taty. Posiedzimy, pogadamy…
— A co wam tak nagle przyszło świętować? — zaśmiała się ironicznie. — Diabeł cię skusił na starość?
— Trzydzieści lat, Aniu. Jak nie świętować?
— Przepraszam, mamo. Nie da rady. Zaprosili nas na ślub — kumpel Darka się żeni. Ślub jest jeden, a wasze rocznice będą jeszcze.
Ścisnęłam słuchawkę, starając się nie pokazać, jak bardzo bolało mnie w środku.
— Szkoda… A my tak czekaliśmy…
— My też, mamo. Ale jak ludziom odmówić? Nie gniewaj się, na pewno was później odwiedzimy.
— No dobrze — szepnęłam — zadzwonię do twojego brata.
Maks też nie mógł. Miał swoje sprawy. Gdy odłożyłam telefon, łzy same popłynęły. Jak u dziecka, któremu odmówiono cukierka. Jak u matki, o której zapomniano.
— Marysiu, co się stało? — wszedł Tadeusz i zobaczył, jak cicho płaczę w kuchni.
— Nic, Tadziu… Tylko dzieci nie przyjadą. A ja, głupia, marzyłam, żebyśmy wszyscy razem…
— No już. To nasz dzień. Jesteśmy my — i to wystarczy.
W nocy nie mogłam zasnąć. Żal dusił. Całe moje wnętrze krzyczało: „Dlaczego? Dlaczego już mnie nie potrzebują? Czy zrobiliśmy tak mało? Wykształciliśmy ich, daliśmy mieszkania, pomagaliśmy, jak mogliśmy… A teraz — obcy…”
— Maryś — szeptał Tadeusz — oni mają swoje życie. A ty maszA ja w końcu zrozumiałam, że nasze szczęście nie powinno zależeć od nikogo innego, tylko od nas samych.
