Mikołaj wrócił z pracy w doskonałym humorze. Nie zdjął nawet kurtki, jak zwykle, tylko od raz od progu zawołał:
— Kochanie, jestem!
Ale cisza w odpowiedzi ostudziła jego zapał. Zajrzał do kuchni i od razu się spiął. Kinga siedziała przy oknie, podpierając broń dłońmi. Jej twarz była zmartwiona, a oczy czerwone.
— Kinga… Co się stało? — podszedł i delikatnie usiadł się obok niej.
— Mama była… — powiedziała z goryczą. — Znowu pretensje, znowu pieniędzy. Mówi, że jestem nieporządna, że żyjemy „jak w piwnicy”… A ty czemu taki wesoły?
Mikołaj na chwilę się zawahał, potem się uśmiechnął:
— Bo mam dla ciebie niespodziankę! Musisz sama to zobaczyć. Poczekaj!
Wyszedł i wrócił chwilę później z dużą sportową torbą.
— Co to?
— Otwórz. Zobacz sama.
Kinga niechętnie otworzyła zamek błyskawiczny — i oniemiała. Torba była po brzegi wypchana gotówką.
— Skąd… Skąd to?!
— Dziadek dziś przyjechał. Wprost do pracy. Powiedział, że chce nam dać start — całe swoje oszczędności, żebyśmy mieli własny dom. Na początku odmawiałem, ale nalegał. Stwierdził, że jestem jedynym wnukiem.
Kinga nagle rozpłakała się.
— Jestem taka zmęczona… A ty z tym… Dziękuję ci. Dziękuję dziadkowi.
Przytulili się. Wieczorem, leżąc na kanapie, rozmawiali o tym, jakie mieszkanie wybrać, gdzie kupić meble i jak wszystko urządzić. Szczęście było blisko — tylko o krok.
Ślubowanie w nowym urządzili skromnie, ale z sercem. Przyszli bliscy, w tym matka Kingi. Swoim zwyczajem: od progu oceniła remont, oznajmiła, że kuchnia „nic specjalnego”, i od razu wręczyła „prezent” — ich stary komplet mebli.
— My wam meble podarujemy. Praktycznie nowe. Do sypialni i salonu — oznajmiła dumnie.
Kinga z trudem powstrzymała się:
— Mamo… Już zamówiliśmy nowe.
— No to chociaż mogliście uprzedzić! Gdzie my teraz nasze podziejem? Ty jak zawsze — tylko wszystko psujesz! A, i pamiętasz o płaszczu?
— Prezent już gotowy. Ale to nie płaszcz.
Urażona matka wyszła bez pożegnania.
Postanowili spotkać Nowy Rok we dwoje. A raczej — we troje. Kilka dni przed świętami Kinga dowiedziała się, że jest w ciąży. Pierwszą osobą, z którą się podzielili nowiną, był dziadek.
Staruszek, usłyszawszy, że wkrótce zostanie pradziadkiem, nagle się rozczulił:
— Już myślałem, że nie dożyję… Dziękuję wam, dzieci. To najlepszy prezent.
I w tym momencie, wśród zimowej ciszy, z zapachem choinki i mandarynek w powietrzu, ze łzami w oczach starego człowieka, z ciepłem i nadzieją w sercu, Mikołaj zrozumiał — żadne cudze pretensje, żadne odziedziczone szafy ani rodzicielskie morały nie mają znaczenia. Bo obok jest jego rodzina. Jego dom. Jego szczęście.
