Olga jeszcze spała, gdy w ciszy sobotniego poranka rozbrzmiało uporczywe dzwonienie do drzwi. Zerwała się z łóżka, zaskoczona. Kto mógł przyjść tak wcześnie? Nie spodziewała się żadnych gości.
Otworzyła drzwi i zamarła: na progu stały jej koleżanki z pracy — Kinga, Zofia i Ania. Kinga trzymała termos, Zofia — pudełko ze sernikiem.
— Co wy tu robicie?! — wykrztusiła Olga. — Dzisiaj przecież wolne!
— Właśnie dlatego jesteśmy — Kinga weszła do mieszkania, jakby to było jej własne. — Gdzie twoja córka?
— Kamila śpi… Co się stało?
— Nic się nie stało. Pakuj ją i pakuj się sama. Jedziecie z nami na działkę. Sprzeciwy nieważne.
Olga oniemiała. Nie rozumiała, co się dzieje. Jak to — jechać? Na działkę? Teraz?
— Przecież mówiłam w biurze, że nie mogę…
— Wiemy dlaczego — cicho powiedziała Zofia. — I wstyd nam, że wcześniej tego nie widziałyśmy.
Olga zbladła.
— O czym wy mówicie?
— Wiemy wszystko, Olgo. Że po rozwodzie sama ciągniesz dziecko, że twój były nie płaci alimentów, że ledwo wiążesz koniec z końcem, żeby przygotować córkę do pierwszej klasy, sama głodujesz, a i tak nikomu się nie poskarżysz.
Olga milczała. W gardle miałka gula.
— Ja… nie chciałam narzekać. Myślałam… że dam radę…
— I dajesz radę — wtrąciła Ania. — Ale dawać radę to nie to samo, co wegetować. Jesteśmy przyjaciółkami, Olgo. A przyjaciele nie pozwalają przyjaciołom tonąć.
— Wszystko załatwiłyśmy — dodała Kinga. — Działka opłacona, jedzenie i dojazd też po naszej stronie. Od ciebie potrzebujemy tylko ciebie i Kamilki.
Olga spuściła wzrok. Czuła niezręczność. Przyjmować pomoc było trudno. Ale jeszcze trudniej było tonąć w milczeniu.
— Ale… ja nawet nie mam ubrań…
— Masz nas — powiedziała Kinga stanowczo. — Zofia przyniosła ubrania po swojej córce. Wszystko w dobrym stanie, akurat na szkołę dla Kamili.
— Zebrałyśmy też przybory szkolne — odezwał się Marek, wchodząc do przedpokoju z torbą. — Długopisy, zeszyty, bloki rysunkowe. Wszystko, co trzeba.
— Ja… nie wiem, co powiedzieć…
— Nic nie mów — przytuliła ją Ania. — Po prostu uwierz: zasługujesz nie tylko na trudności. Zasługujesz na odpoczynek, na troskę, na wsparcie.
Dwie godziny później bus z wesołą gromadką wyjeżdżał z miasta. Kamila siedziała na kolanach Olgi, obejmując nowy tornister. A Olga patrzyła przez okno, ściskając w dłoniach termos z herbatą. I po raz pierwszy od dawna poczuła w piersi ciepło.
Nie miała szczęścia w miłości. Ale — jak się okazało — miała ogromne szczęście do ludzi, którzy ją otaczali.
