“To nie nasze dziecko!” — wykrzyknęła Ola. Ale życie potoczyło się inaczej.
Ola stała przy kuchence, nerwowo mieszając makaron w garnku. Jej oczy rzucały błyskawice, głos drżał od tłumionego gniewu.
— Krzysiu, to nie może tak trwać wiecznie! — wybuchnęła. — Przecież to nie nasze dziecko! Sam pomyśl, czy to nie absurd?!
Krzysztof ciężko opadł na stołek i westchnął z rezygnacją:
— Wiem, Olu… Ale co możemy zrobić? Wyrzucić go na ulicę? Przecież wiesz, mama…
— A twoja mama, wybacz mi, jest główną winowajczynią tej całej sytuacji! — przerwała mu ostro Ola. — To przez nią znaleźliśmy się w takim położeniu!
Krzysztof tylko pokiwał głową. Nie wiedział już, co robić. Wszystko zaczęło się, gdy jego siostra, Ania, rozwiodła się z niewiernym mężem. Helena, ich matka, jako pierwsza domagała się rozwodu: taki zięć to wstyd. Ania, w ciąży, została sama, urodziła chłopca — Kubę. Jej mąż nie pojawił się ani w szpitalu, ani później.
Na początku Ania dawała radę, aż nagle “padła z nogi”. Powiedziała, że chce ułożyć sobie życie. Zaczęła spotykać się z mężczyznami, a mały Kuba stał się przeszkodą. Wtedy Helena “zaparkowała” wnuka u Krzysztofa i Oli — “tylko na dwa tygodnie”, bo przecież to rodzina! A oni sami nie mieli jeszcze dzieci, więc czemu nie.
Ale dwa tygodnie zmieniły się w trzy miesiące. Ola była w szoku. Pracowała zdalnie, freelancerka, i z dzieckiem zostawała sama. Ania odwiedzała coraz rzadziej, na chwilę, całowała syna w czoło i uciekała. Miała nowego adoratora, poważnego biznesmena z innego miasta. Nigdy nawet nie wszedł do mieszkania — nie interesowały go cudze dzieci.
Ola początkowo się powstrzymywała. Kuba, choć nie jej syn, był dobrym, czułym chłopcem. Żal jej go było. Czekał pod oknem na mamę, która nie przychodziła.
Pewnego wieczoru, wyczerpana, Ola usiadła w kuchni i szepnęła:
— Krzysiu, zaczyna być niegrzeczny… Dzisiaj powiedział, że nie jestem jego matką i nie mam prawa mu rozkazywać… A ja… ja jestem w ciąży.
— Co? — osłupiał mąż.
— Tak, Krzysiu. Tak długo na to czekaliśmy… Ale nie dam rady dalej. Będziemy mieć swoje dziecko. Nie udźwignę tego sama.
Po dwóch tygodniach, gdy test pokazał jedną kreskę, Ola płakała. Wszystko na próżno. Tymczasem Krzysztof odwiózł Kubę z powrotem do matki, która właśnie przeszła na emeryturę. Helena zapewniała, że sobie poradzi.
Ale Kuba był już w wieku, gdy zaczyna się rozumieć, że nikt go nie chce. Helena nie dawała rady — chłopiec bił się w szkole, miał złe oceny. Wtedy teściowa znów przyszła do Oli z błaganiem:
— Olu, on cię kocha… Tylko przy tobie jest spokojny. Proszę, niech choć trochę z wami pomieszka…
— A Ania?
— Ania? Matka tylko na papierze. Powiedziała mi, że żałuje narodzin Kuby. Jej nowemu mężowi nie jest potrzebny, sami są na krawędzi rozwodu…
Ola, zaciśnięte zęby, zgodziła się. I Kuba wrócił. Znów się uśmiechał, lepiej się uczył. Z Olą rozmawiali w drodze do szkoły, żartowali, mieli swoje sekrety. Aż pewnego dnia przytulił ją i szepnął:
— Jesteś moją prawdziwą mamą. Kocham cię. I chcę zawsze być tylko z wami, z tobą i wujkiem Krzysztofem.
Ola rozpłakała się. Zrozumiała, jak bardzo kocha tego chłopca. Jakby od zawsze był jej synem.
Minęły lata. Ania rozwiodła się. Kuba został z Krzysztofem i Olą na zawsze. Dopełnili formalności — najpierw opieka, potem adopcja.
Aż pewnego dnia, gdy Ola stała przy oknie, Kuba podbiegł i przytulił się do jej brzucha:
— Mamo, obiecaj, że będę miał braciszka! Będę go chronił!
I Ola, wstrzymując oddech, uśmiechnęła się. Tym razem — na pewno dwie kreski. I szczęście. Prawdziwe.
