**Małżeństwo bez miłości**
Zapisałem się dziś w pamiętniku, bo muszę to z siebie wyrzucić. Marek ożenił się z Jadwigą, by zemścić się na ukochanej. Chciał udowodnić, że jej zdrada nie złamała go. Z Kasią byli razem prawie trzy lata. Miłość do niej odbierała mu rozsądek: gotów był rzucić jej świat pod nogi, byle tylko się uśmiechała. Marzył o ślubie, ale Kasia studziła jego zapał: „Po co się spieszyć? Nie skończyłam jeszcze akademii, a twój biznes ledwo zipie. Ano dobrego samochodu, ani własnego mieszkania. Mieszkać z twoją siostrą w jednej kawalerce? Dziękuję, nie chcę dzielić kuchni z Ewą, choć to moja przyjaciółka”.
Jej słowa bolały, ale Marek widział w nich prawdę. On i Ewa wegetowali w rodzinnym mieszkaniu w Krakowie, a firmę, którą odzieli po rodzicach, ciągnął z trudem. Studia rzucił, by ratować interes. Dom pod Tarnowem sprzedali wspólnie – biznes był ważniejszy. W pół roku długi rosły, oboje byli studentami: on na piątym roku, Ewa na drugim. Pieniądze ze sprzedaży pokryły zaległości, pozwoliły uzupełnić towar w sklepie i odłożyć trochę na czarną godzinę. Ale Kasia żyła chwilą, nie chciała czekać. Jej rodzice zapewniali jej beztroskie życie, a Marek, z dnia na dzień głowa rodziny, patrzył w przyszłość inaczej. Wierzył: ogarnie interesy, będzie i dom, i samochód.
Nieszczęście przyszło niespodziewanie. Marek czekał na Kasię przed kinem, jak umówili się przez telefon. Kazała nie podjeżdżać po nią, co go zdziwiło – Kasia nienawidziła autobusów. Wypatrywał jej, a ona podjechała drogim SUV-em. „Przepraszam, kończymy. Wychodzę za mąż” – rzuciła, wpychając mu jakąś książkę w ręce, i zniknęła w aucie. Marek zdrętwiał. Co się zmieniło w dwa dni jego wyjazdu służbowego?
Ewa, zobaczywszy brata, od razu zrozumiała: „Już wiesz?” – „Skinięła” – odparł. „Znalazła sobie bogacza. Ślub dwudziestego ósmego. Pytała, czy będę świadkową, odmówiłam. Obłudnica! Za twoimi plecami romansowała” – Ewa wybuchnęła płaczem, wściekła o brata. „Uspokój się” – objął ją Marek. „Niech ma, co chce. Nam będzie lepiej”.
Zamknął się w pokoju na cały dzień. Ewa pukała: „Zjedz coś, zrobiłam racuchy”. Pod wieczór wyszedł, oczy mu płonęły: „Zbieraj się”. – „Coś wymyśliłeś?” – „Ożenię się z pierwszą, która się zgodzi”. Ewa próbowała go odwodzić: „Tak nie można, zrujnujesz nie tylko swoje życie!”. Ale był nieugięty: „Nie pójdziesz – pójdę sam”.
W parku miejskim było tłoczno. Jedna dziewczyna, usłyszawszy propozycję, parsknęła śmiechem, druga się wystraszyła, trzecia, spojrzawszy mu w oczy, powiedziała: „Tak”. – „Jak ci na imię, piękna?” – „Jadwiga” – odparła. Marek pociągnął ją i siostrę do kawiarni na „zaręczynowe” przyjęcie. Przy stole zapanowała niezręczna cisza. Ewa milczała, Marek kipiał myślami o zemście. Postanowił: jego ślub odbędzie się tego samego dnia, co Kasi.
„Jest jakiś powód, dla którego zaproponowałeś małżeństwo obcej?” – cicho spytała Jadwiga. „Jeśli to impuls, odejdę, nie będę miała pretensji”. – „Nie, dałaś słowo. Jutro idziemy do urzędu, potem do twoich rodziców” – odciął się Marek i mrugnął: „Mówmy sobie po imieniu!”
Miesiąc przed ślubem spotykali się codziennie, poznawali się. „Wytłumacz mi, dlaczego?” – spytała kiedyś Jadwiga. „Każdy ma swoje tajemnice” – wymigał się. „A ty dlaczego się zgodziłaś?” – „Pomyślałam, że jestem księżniczką, którą wydają za pierwszego lepszego. W bajkach to zawsze kończy się szczęśliwie. Chciałam sprawdzić”.
W rzeczywistości było trudniej. Jadwiga przeżyła miłość, która złamała jej serce, i straciła oszczegności. Nauczyło ją to czytać w ludziach. Lizonów odsyłała od drzwi. Nie szukała „tego jedynego”, ale chciała mądrego, zdecydowanego mężczyznę. W Marku dostrzegła siłę i powagę. Gdyby był z kumplami, a nie z siostrą, pewnie by go nie zauważyła.
„Jaka z ciebie księżniczka? Śnieżka czy może Złota Rybka?” – zamyślił się Marek. „Pocałuj, a się dowiesz” – zażartowała Jadwiga. Ale pocałunków nie było. Marek sam organizował wesele, Jadwiga tylko wybierała z tego, co jej pokazał. Nawet suknię kupił sam, powtarzając: „Będziesz najpiękniejsza”.
W USC natknęli się na Kasię i jej narzeczonego. Marek naciągnął uśmiech: „Gratulacje” – cmoknął byłą w policzek. „Bądź szczęśliwa ze swoim milionerem”. – „Nie rób cyrku” – warknęła Kasia. Objęła Jadwigę wzrokiem: postawna, elegancka, z królewską postawą. Kasia poczuła się przegrana. Zazdrość gryzła jej duszę, szczęście wymykało się jak piasek między palcami.
„Wszystko w porządku” – rzucił nienaturalnie Marek do Jadwigi. „Jeszcze możesz się rozmyślić” – szepnęła. „Nie, doprowadzimy to do końca” – odparł stanowczo. Ale w sali, patrząc w smutne oczy nowo poślubionej żony, zrozumiał, jaką krzywdę jej wyrządził. „Zrobię cię szczęśliwą” – obiecał, wierząc w swoje słowa.
Zaczęło się codzienne życie. Ewa i Jadwiga zaprzyjaźniły się, stając sobie oparciem. Porywcza Ewa uczyła się powściągliwości, a Jadwiga, z talentem do finansów, uporządkowala interesy. W rok otworzyli drugi sklep, potem ekipy remontowe. Biznes rósł, zyski potroiły się. Jadwiga, jak królowa Jadwiga, umiała przedstawić pomysły tak, by Marek uważał je za swoje. Żyj i ciesz się, ale jego dusza tęskniła. Nie było już tego ognia, który palił go z Kasią. Wszystko było przewidywalne. „Rutyna – myślał. – Nie kocham jej, i tyle”.
Jadwiga wyprowadziła biznes na wyższy poziom – zaczęli budować domy pod klucz.Pierwszy dom wybudowali dla siebie, a gdy w końcu zamieszkali w nowym, błyszczącym apartamencie, Marek zrozumiał, że prawdziwe szczęście nie rodzi się z zemsty, lecz z codziennych drobnych gestów i cierpliwości, którą Jadwiga obdarzała go każdego dnia.
