Aleksander wsiadł do samochodu, gotów wyjechać z pracy, gdy nagle zadzwonił telefon. Numer był nieznany. Niechętnie przyjął połączenie.
— Słucham. Kto mówi?
— To ja… Cześć — odpowiedział kobiecy głos.
— Kto to „ja”? — zdenerwował się Aleksander. — Proszę się przedstawić!
Cisza. Po chwili głos, ledwo słyszalny:
— To ja… twoja matka.
Aleksander zdrętwiał. Palce ścisnęły kierownicę, serce zaczęło bić głośniej.
— Co za bzdury? Moja matka zmarła dwadzieścia dziewięć lat temu!
— Nie… Jestem Krystyna… Urodziłam cię. Aleksander, to naprawdę ja…
Rozłączył się. Serce waliło, dłonie spociły się. Miał wrażenie, że ktoś otworzył drzwi do strasznej, zamkniętej przeszłości, którą próbował pogrzebać na zawsze.
Po kilku minutach telefon zadzwonił ponownie. Ten sam numer.
— Nie chcę cię słuchać — powiedział twardo. — Nie mam matki. Kobietą, która mnie urodziła, zostawiła mnie, gdy miałem dziewięć lat. Od tamtej pory jestem sierotą.
— Proszę cię tylko o pięć minut. Błagam…
— Po co? Żebym usłyszał kolejne kłamstwa?
— Tylko się spotkajmy. Raz. Wszystko wyjaśnię.
Aleksander nie chciał. Ale wiedział — nie odpuści. Znajdzie jego adres, pojawi się pod domem, wystraszy żonę, przestraszy córki.
Dwa dni później spotkali się w parku na obrzeżach Łodzi.
Krystyna Nowak siedziała na ławce, przygarbiona, postarzała, ale wciąż próbująca zachować resztki dawnej urody. Dłonie jej drżały.
— Cześć, Olek…
— Aleksander — poprawił ją chłodno.
Podniosła wzrok — w jej oczach było tylko rozpacz.
— Wiem, zawiniłam… Ale nie miałam wyboru…
Milczał. Przed oczami miał obrazy z dzieciństwa — jej krzyki, rzucanie talerzami, wychodzenie na randki, zostawianie go samego.
— Zostawiłaś mnie u ciotki Hani. Powiedziałaś: „Wrócę za miesiąc”. A sama uciekłaś do Francji z jakimś biznesmenem.
— Myślałam, że nam pomoże… Ale on nie chciał ciebie. A ja…
— Wybrałaś jego. Nie mnie.
Zaszlochała.
— Nie mam już do kogo przekręcić. Mąż umarł, jego dzieci mnie wyrzuciły. Nie mam gdzie mieszkać. Nie mam co jeść. Jestem zupełnie sama.
— Żal ci siebie? — spytał, lekko przechylając głowę. — A mnie w wieku dziewięciu lat miał kto żałować?
— Wybacz mi… Nie wiedziałam, jak prosić o przebaczenie. Czekałam, że sam się pojawisz…
— Nawet kartki mi nie wysłałaś. Ani razu.
Cisza. W końcu Krystyna szepnęła:
— A jednak wyszedłeś na dobrego człowieka… Stałeś się porządnym mężczyzną.
— Stałem się nim dzięki ludziom, których nienawidziłaś. Ciotce Hani. Mojej żonie. Przyjaciołom. Ale nie dzięki tobie.
Sięgnęła po jego dłoń, ale odsunął się.
— Nie osądzam cię. Ale jesteś dla mnie nikim. Nawet nie wrogiem. Tylko pustym miejscem.
— Umieram… — wyszeptała.
— Więc idź się wyspowiadać. Ale nie przede mną.
Wstał i odszedł, nie oglądając się za siebie.
I po raz pierwszy od wielu lat poczuł w piersi ulgę. Przeszłość wreszcie odpuściła. A życie — toczyło się dalej.
