*Dzisiaj w moim dzienniku…*
Lipcowy żar wisiał nad spieczoną ziemią wioski Lipniki, rozciągniętej wśród mazowieckich pól. Droga, długa jak nieskończona wstęga, wiodła hen w dal. „Piekielnie gorąco w tym roku, co? Słońce praży jak w piekarniku. Żeby choć kropla deszczu” — mruknął taksówkarz, spoglądając w lusterko. Ale Anna, siedząca z tyłu, milczała, wpatrzona w okno. „No i gaduła! Wszyscy paplają bez końca, a ta ani słowa. Do kogo jedziesz? Od razu widać, że nie stąd. Co za ptaszek?” — gderał kierowca, lecz Anna tylko westchnęła: „Do domu”. Zapłaciła złotówkami i wysiadła. Taksówka, sapnąwszy spalinami, odjechała, zostawiając ją w chmurze kurzu.
Anna szła znajomymi od dzieciństwa uliczkami, ale wszystko wydawało się obce. Piętnaście lat tu nie była. Oto dom, w którym czekała na nią mama. W zmierzchu świeciły dwa okna, a w jednym mignął przygarbiony cień. „Boże, jak się postarzała…” — serce Anny ścisnęło się z winy tak ciężkiej, że nie da się jej odkupić. Łzy dusiły gardło. „Mamo… Mamusiu…” Chciała rzucić się do drzwi, zadzwonić, paść na kolana i błagać o przebaczenie. Ale nogi odmówiły posłuszeństwa. „Nie mogę… Jeszcze chwilę… Posiedzę…” — szepnęła, osuwając się na ławkę. Wspomnienia spadły na nią jak nawałnica, niosąc w przeszłość.
Jej dzieciństwo było jasne jak balonik, który dostała od taty. W piątym roku życia Ania uwielbiała swój czerwono-niebieski piłkę, a gdy pękła pod kołami samochodu, dostała gorączki. Mama, pediatra, pielęgnowała ją, nie odchodząc od łóżka. W trzynaście lat Ania, chuda jak patyk, cierpiała z powodu przezwiska „Żyrafa”. „Mamo, dlaczego nie rośnie mi biust? Wszyscy się śmieją” — skarżyła się, tuląc do matki. „Jesteś moją pięknością, wszystko u ciebie jest w porządku” — pocieszała mama, gładząc jej włosy.
W siedemnastu Ania zakwitła. Smukła, z kształtną figurą, dostała się do szkoły pielęgniarskiej. Wtedy spotkała miłość. Krzysiek, student starszego roku, marzył o karierze chirurga. Wynajmował pokój u starszej pani. Ich uczucie wybuchło natychmiast. Krzysiek odprowadzał Anię do domu, nieśmiało brał ją za rękę, przytulał. Żyła tylko nim. Pewnego dnia, gdy rodzice wyjechali na wesele, Ania namówiła Krzyśka, by został u niej. Trzy dni byli szczęśliwi, przysięgali, że się nie rozstaną. Planowali ślub, gdy tylko Ania skończy osiemnaście lat.
Ale rodzice wrócili wcześniej. Na widok Krzyśka ojciec, Jan Kowalski, zaczerwienił się z gniewu. „To Krzysiek, kochamy się. Jeśli on wyjdzie, ja z nim pójdę” — powiedziała twardo Ania. „Wynoś się! Oboje!” — ryknął ojciec. Krzysiek wyskoczył, Ania za nim. Jan, purpurowy z wściekłości, chodził po mieszkaniu krokiem tygrysa. Kochał córkę, ale jej czyn go zabił. „Jak mogła się tak zhańbić? Sprowadzić chłopaka, gdy nas nie ma!” — syczał do żony, Marii. „Rozpuściłaś ją! Wszystko za nią robiłaś! To twoja wina!”
„Nie krzycz! Dlaczego miałaby prać czy gotować? Po co jestem? Przyprowadziła chłopaka — każdemu się zdarza” — cicho odparła Maria, chowając łzy. „Głupia!” — warknął Jan i uderzył ją w twarz. Maria się zachwiała, ale nie upadła. „Ma siedemnaście lat, świat się zmienił” — szepnęła. „Świat jest jeden! Zmarnowałaś moją córkę!” — ryczał. „Zapomniałeś, że masz córkę!” — wyrzuciła z siebie Maria. Jan zastygł. „Tak, mam córkę, Anię. A ty nie. Jej matka umarła przy porodzie. Ania była słaba, sierotą. Przysiągłem nad trumną żony, że ją wychowam. Ożeniłem się z tobą dla niej. Ty, pediatra, zajęłaś się nią w szpitalu, pokochałaś. Widziałem, jak się do niej przywiązałaś. Pamiętam, jak zaproponowałaś małżeństwo, by ją wyleczyć. Ale matka to nie ta, która urodziła, tylko ta, która wychowała!”
Maria zaniemówiła z bólu. W drzwiach stała Ania, blada jak ściana. „Więc nie jesteś moją matką? I milczałaś?” — powiedziała drewnianym głosem, podchodząc do ojca. „Witaj, tato. Mamusia umarła, a ty tę do domu przyprowadziłeś? Oboje macie mnie gdzieś!” — krzyknęła i wyszła do swojego pokoju. „Aniu, kocham cię jak rodzoną! Przebacz!” — łkała Maria, stojąc pod drzwiami, gdy Ania pakowała rzeczy. Z torbą w ręku ruszyła do wyjścia. Maria runęła na kolana: „Nie puszczę, córeczko!” Ania, wrzeszcząc: „Nie jesteś mi nikim!”, depcząc jej dłonie, wyrwała się. I wyszła, zatrzaskując drzwi za przeszłością.
Ania z Krzyśkiem zamieszkali u niego. Nie zamierzała wracać do domu — żal do ojca i macochy palił serce. Starsza pani, u której wynajmowali, powiedziała, że w dzień odejścia Ani ojca złapał wylew. Zmarł w szpitalu. „Pogrzeb dziś. Zlituj się nad matką, idź” — radziła. „Kłamstwo. Chcą mnie zwabić. Wyrzucili mnie. Ona udawała matkę!” — odcięła się Ania. Dwa miesiące mieszkali u staruszki, unikając Marii. Krzysiek dostał dyplom, Ania skończyła osiemnaście lat, wzięli ślub i wyjechali do jego rodzinnego miasta.
Krzysiek został ratownikiem na „Pogotowiu”, Anię przyjęto jako salową w domu dziecka. Minęło trzynaście lat. Krzysiek skończył medycynę, został chirurgiem. Ania wyuczyła się na pielęgniarkę i wróciła do domu dziecka. „Nie mogę porzucić moich maluchów” — mówiła. Kochali się, ale jedno mroziło ich szczęście: Ania nie mogła mieć dzieci. Lata prób kończyły się niepowodzeniem, a gdy wreszcie zaszła w ciążę, dziecko zmarło w łonie. By uratować Anię, lekarze usunęli macicę. Krzysiek nie miał jej za złe, kochał ją bezgranicznie. Otulał kocem, gdyAnia wtuliła twarz w dłonie matki, czując, jak cały ciężar tych lat samotności rozpływa się w tym jednym, cichym słowie: “Wy…
